Ὁ ἀντίπαλος ὑπάρχει καί δέν χρειάζεται μασσάζ

Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη «μπαρούφα» ἀπό αὐτήν τήν ὁποία διακινοῦν διάφοροι καί κατά τήν ὁποία «ἡ Κυβέρνηση δέν ἔχει ἀντίπαλο».

Πῶς δέν ἔχεις ἀντίπαλο ὅταν ἔχεις λάβει τό 41% τῶν ψήφων, μέ ἀποχή τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος ἀπό τίς ἐκλογές ἡ ὁποία πλησιάζει τό 50%;

Πῶς δέν ἔχεις ἀντίπαλο ὅταν στίς εὐρωπαϊκές ἐκλογές εἶχες τεράστιες ἀπώλειες; Δέν γνωρίζουμε ποιοί εἶναι οἱ «επικοινωνιακοί» καί «δημοσκοπικοί» σύμβουλοι τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ἀλλά, ὅποιοι καί ἄν εἶναι, θά ἔπρεπε νά τούς ἔχει «ξαποστείλει» ἀπό καιρό.

Καί, βεβαίως, θά πρέπει νά «κόψει» ἀπό τό λεξιλόγιο τῶν στελεχῶν του αὐτή τήν «καραμέλα» τοῦ «δυστυχῶς, δέν ἔχουμε ἀντίπαλο».

Ἐπιτρέψτε μου μιά παρέμβαση. Παρακολούθησα τήν συγκέντρωση τοῦ δημάρχου Ἀθηναίων καί ὑποψηφίου τοῦ ΠΑΣΟΚ Χάρη Δούκα, στήν αἴθουσα τοῦ «Πειραϊκοῦ Συνδέσμου». Ὁ Πειραιᾶς, ὅπως καί νά τό κάνουμε, εἶναι «χωριό» καί, τοὐλάχιστον σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στήν πολιτική καί τά κοινά, γνωριζόμαστε ὅλοι μεταξύ μας. Ἐκεῖ, λοιπόν, στήν ὁμιλία τοῦ Χ. Δούκα, εἶδα παλαιά στελέχη τοῦ ΠΑΣΟΚ, τά ὁποία εἶχαν «λοξοδρομήσει» τά τελευταῖα χρόνια, ἄλλα πρός τά ἀριστερά, ἄλλα πρός τήν Νέα Δημοκρατία. Εἶναι ἐκεῖνος ὁ κόσμος ὁ ὁποῖος ἀκολούθησε τά προβεβλημένα στελέχη τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» τά ὁποῖα συμπεριέλαβε στήν Κυβέρνησή του καί ἀργότερα στίς ἐκλογικές «λίστες» ὁ Πρωθυπουργός. Ἕνας κόσμος πού δέχθηκε εὐχάριστα τό εὔηχο «ἐπιτελικό κράτος», ὅπως εἶχε δεχθεῖ (καί ἀκολουθήσει) τό ἐξ ἴσου ἑλκυστικό «ἐκσυγχρονιστικό κράτος» τοῦ Κ. Σημίτη, τό ὁποῖο, ὅμως, ἐγκατέλειψε ὁμαδόν, ὅταν ὁ διάδοχός του μᾶς «ἔστειλε ἀδιάβαστους» στά μνημόνια.

Ὁ «ἀντίπαλος» λοιπόν ὑπάρχει καί αὐτό τό γνωρίζουν καλά στήν Νέα Δημοκρατία, ἡ ὁποία προσπαθεῖ τώρα νά σταματήσει τήν δυσαρέσκεια μέ τόν παλαιό, γνωστό τρόπο τοῦ «μασσάζ» πρός τούς βουλευτές.

Οἱ ὑπουργοί-χαλίφηδες θά δέχονται πλέον τούς βουλευτές, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων ἔχουν πάψει νά τηλεφωνοῦν στά ὑπουργεῖα, λόγῳ τοῦ γνωστοῦ «θά σᾶς εἰδοποιήσουμε». Ὁ ἴδιος ὁ Πρωθυπουργός θά συναντᾶται -λέγεται- μέ βουλευτές τοῦ κόμματος καί θά ἔχει διάλογο μαζί τους.

Καί ἐδῶ τίθεται τό -ἀφελές, πλήν λογικώτατο- ἐρώτημα: Ἔπρεπε νά ἔχει ξεσηκωθεῖ ὁ Σαλμᾶς, ἔπρεπε νά ἔχει δημιουργηθεῖ κλῖμα ἀμφισβητήσεως ἐντός τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ὁμάδας τῆς ΝΔ γιά νά γίνουν τά αὐτονόητα; Ἔπρεπε νά ἔχουν γίνει ὅσα κατήγγειλε -χωρίς νά λάβει καθαρές ἀπαντήσεις- ὁ ἀποπεμφθείς βουλευτής;

Ὁ κυβερνητικός πυρῆνας, στόν ὁποῖο περιλαμβάνονται καί ἀξιόλογοι ἄνθρωποι, θά πρέπει νά ἀντιληφθεῖ ὅτι ὁ κόσμος πού ἐπιλέγει τήν Νέα Δημοκρατία δέν εἶναι τά «στελέχη τῆς ἀγορᾶς». Ἐκεῖνα εἶχαν προτιμήσει, τότε, τόν «ἐκσυγχρονισμό», πού τούς γέμισε χρῆμα καί δύναμη. Τήν Νέα Δημοκρατία τήν ἀκολούθησε καί τήν ἀκολουθεῖ κόσμος ὁ ὁποῖος δέν πιστεύει στήν ἰσοπεδωτική προοπτική τῆς Ἀριστερᾶς, ἀλλά ἀποβλέπει στήν πρόοδο καί τήν πορεία του πρός τό καλύτερο.

Καί τό «καλύτερο» δέν εἶναι τά funds, οἱ ἀχόρταγες πολυεθνικές καί οἱ ἀδηφάγες «ἁλυσίδες» πού καταπνίγουν τήν ἰδιωτική πρωτοβουλία καί ἔχουν ἐξαφανίσει κάθε ἀτομική προσπάθεια γιά προκοπή.

Ἡ κοινωνία, οἱ πολῖτες, ἡ κοινή γνώμη, ἡ καθημερινότητα, εἶναι -καί πρέπει νά εἶναι- ὁ μεγαλύτερος ἀντίπαλος γιά τήν ὅποια Κυβέρνηση. Φαίνεται ὅτι τό στενό κυβερνητικό ἐπιτελεῖο τοῦ «ἐπιτελικοῦ κράτους» ὑποτιμᾶ τόν μεγάλο αὐτό ἀντίπαλο. Κι αὐτός εἶναι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τήν σχεδόν αὐτοδιαλυόμενη (κοιτάξτε τί γίνεται σέ ΣΥΡΙΖΑ καί ΠΑΣΟΚ) ἑλληνική πολιτική σκηνή…