Καινούργιο κοσκινάκι μου, ἐδῶ καί τώρα

Πᾶμε τώρα νά δοῦμε τό «γιατί τώρα;», πού ἀκούγεται –κακῶς, κατά τήν ἄποψή μας– σχετικά μέ τίς ἀποκαλύψεις διαφόρων, πολύ σοβαρῶν, ὑποθέσεων διαφθορᾶς.

Ὁ λαός τά ἔχει πεῖ ὅλα, μέ λίγα λόγια.

«Καινούργιο κοσκινάκι μου καί ποῦ νά σέ κρεμάσω» λέει ἡ γνωστή, στούς παλαιότερους, παροιμία. Εἶναι ὁ ἐνθουσιασμός γιά τό νέο. Ἐκφράζει τή μεγάλη χαρά, τόν θαυμασμό ἤ τήν λαχτάρα πού δείχνουμε γιά κάτι καινούργιο (ἕνα ἀντικείμενο, μιά συνεργασία, μιά σχέση) μόλις τό ἀποκτήσουμε, ψάχνοντας νά τοῦ βροῦμε τήν καλύτερη θέση.

Ἡ νέα, λοιπόν, διωκτική ὑπηρεσία πού ἔστησε τό ἁρμόδιο ὑπουργεῖο βρέθηκε, αἴφνης, μέ «πυρηνικά ὅπλα» στά χέρια της, ἤτοι τά περίφημα «νέα λογισμικά», μέ ἀλγορίθμους, μέ ἀπίθανους συνδυασμούς, τούς ὁποίους μέχρι τώρα δέν εἶχαν στά χέρια τους οἱ διῶκτες τοῦ οἰκονομικοῦ-ποινικοῦ ἐγκλήματος. Καί, φυσιολογικά, «τοῦ δίνει καί καταλαβαίνει»…

Πλέον οἱ διωκτικές Ἀρχές δέν ἐνεργοῦν ὅπως παλαιότερα, δηλαδή «μέ κάρβουνο», ἀλλά «πᾶνε μέ χίλια», ὅπως μοῦ εἶπε παλαιό στέλεχος διωκτικῶν ὑπηρεσιῶν, πού στήν ἐποχή του προσπαθοῦσαν, ἀλλά «τό ἔγκλημα ἦταν πάντα ἕνα βῆμα μπροστά».

«Ὑπῆρχαν ἐποχές πού εἴχαμε ὅλη τήν εἰκόνα μπροστά μας, ἀλλά δέν μπορούσαμε νά ἐντοπίσουμε στοιχεῖα. Γνωρίζαμε ἀκόμη καί ὅτι μεταξύ μας κυκλοφοροῦσαν “λερωμένοι” συνάδελφοι, ἀλλά πῶς νά δράσεις ἄν ἁπλῶς ὑποπτεύεσαι;» μοῦ ἔλεγε, προχθές, πού ἤπιαμε ἕνα καφεδάκι καί θυμηθήκαμε τά χρόνια πού ἐγώ ἤμουν στό ρεπορτάζ καί ἐκεῖνος «πηγή μου» στήν Δίωξη.

Καί, ἐξηγῶντας μου τό «γιατί τώρα;», πού ἐπικαλοῦνται ἀκόμη καί σοβαροί πολιτικοί, μοῦ εἶπε ἁπλᾶ: «Διότι τώρα ἔχουν τά ἐργαλεῖα πού δέν εἶχαν! Διότι τώρα ὑπάρχει συγκροτημένη ὑπηρεσία καί ἀπολύτως ἐξοπλισμένη κι ὄχι “λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι”, ὅπως μέχρι πρό τινος, πού ψάχναμε τεχνικό γιά τόν ὑπολογιστή καί ἐρχόταν μετά ἀπό τρεῖς μέρες» μου ἔλεγε ὁ ἄνθρωπος, πού χαίρεται γιά τίς ἐπιτυχίες τῶν ἐπιγόνων του.

«Ναί, ἀλλά, τόσα χρόνια, δέν ἔβλεπαν; Δέν ἄκουγαν; Δέν γνώριζαν;» τοῦ εἶπα, προσπαθῶντας νά κάνω τόν συνήγορο τῶν πολλῶν διαβόλων. «Ἄλλο “ἀκούω”, ἄλλο “ὑποπτεύομαι”, ἄλλο “εἰκάζω”, ἄλλο “μοῦ εἶπαν” καί ἄλλο “ἕνα κι ἕνα κάνουν δύο”. Πλέον ὑπάρχουν στοιχεῖα, περασμένα ἀπό ἔλεγχο καί ἀπολύτως ἐλεγμένα. Δέν στέλνεις κάποιον στόν ἀνακριτή χωρίς στοιχεῖα. Παλιότερα, στέλναμε καί ὑποθέσεις πού δέν ἦταν ἀπολύτως “δεμένες” καί ὅλα ἦταν στά χέρια τῶν ἀνακριτικῶν καί εἰσαγγελικῶν Ἀρχῶν, πού πολλές φορές ἔπαιρναν τήν εὐθύνη ἐπάνω τους. Γι’ αὐτό εἴχαμε καί πολλές ἀπαλλαγές κατηγορουμένων γιά πολύ σοβαρά ἀδικήματα, μέ τά “παραθυράκια” τῶν νόμων. Σήμερα, μέ τά ἐργαλεῖα πού ἔχει ἡ Ὑπηρεσία, θά εἶναι πολύ δύσκολο νά συμβεῖ κάτι τέτοιο», μοῦ εἶπε.

Ὁ συλλογισμός εἶναι ἁπλός. Μέχρι τώρα φωνάζαμε «γιατί δέν τούς πιάνουν;», σήμερα κάποιοι φωνάζουμε «γιατί τώρα;». Κάποια στιγμή, ἄς ἀποφασίσουμε ὅτι σέ αὐτά τά θέματα δέν πρέπει νά ἔρχεται ἐμπόδιο ὁ κομματικός ἐγωισμός ἤ τό μικροκομματικό συμφέρον. Οἱ διωκτικές καί δικαστικές Ἀρχές πρέπει νά κινοῦνται μέ βάση τά στοιχεῖα καί τόν νόμο καί ὄχι ἀναλόγως τοῦ ποιός κυβερνᾶ, ὅπως ἔχει συμβεῖ μέ πλεῖστες ὅσες ὑποθέσεις στό –ὄχι καί τόσο μακρινό– παρελθόν,.

«Δηλαδή δέν βλέπεις νά ξεφεύγουν κι αὐτή τήν φορά οἱ διάφοροι “Ροκαμβόλ” πού ἔχουν γεμίσει τήν καθημερινότητά μας ὡς “ἁλυσίδες”, ὡς ΜΚΟ καί ὅ,τι ἄλλο;» ρώτησα. «Δύσκολα, πολύ δύσκολα… Διότι οἱ ἀλγόριθμοι δέν ἔχουν συναίσθημα οὔτε φίλους» μοῦ εἶπε…