Ἡ Natura 2000 μᾶς μάρανε, τρομάρα μας

Ὅταν ἤμουν νεώτερος, εἶχα (καί) τήν «τρέλλα» τοῦ κυνηγιοῦ

Μοῦ τήν κόλλησε ὁ θεῖος μου, Σπύρος Πατσουρᾶκος, φαρμακοποιός, μανιώδης κυνηγός καί φιλοτελιστής!

Μέ πῆρε κανα-δυό φορές στό κυνήγι καί «τήν εἶδα» Ροβινσών Κροῦσος! Βεβαίως, ἀργότερα, οἱ ἀσχολίες δέν μοῦ ἐπέτρεπαν νά τρέχω δῶθε-κεῖθε, ἀλλά κάποιες φορές ἀκολουθοῦσα παρέες φίλων, πού πηγαίναν γιά κυνήγι καί καταλήγαμε νά μαζεύουμε χόρτα! Ὡστόσο, εἶχα δυό περιπτώσεις πού μέ ἔκαναν νά «κόψω μαχαίρι» τό ἰδιαίτερο αὐτό σπόρ.

Ἡ πρώτη ἦταν στήν Νορβηγία, ὅπου ἀκολούθησα φίλους στό κυνήγι ἔλγκ (τά λεγόμενα ἀλπικά ἐλάφια, τεράστια καί πανέμορφα ζῶα). Ἐκεῖ, εἶδα, ἐκ τοῦ σύνεγγυς, τό βαρειά τραυματισμένο ἀπό τά ὅπλα μας ζῶο νά ξεψυχᾶ, μουγκρίζοντας καί ἱκετεύοντας μέ τό βλέμμα. Ἔκτοτε «μοῦ τελείωσε» ἡ τρέλλα νά παίρνω τά βουνά καί τά λαγκάδια μέ τήν «Μπερέτα», τήν ὁποία χάρισα στόν θεῖο μου.

Ὡστόσο, στήν Σαλαμῖνα, εἶχα κρατήσει ἕνα καλό «φλόμπερ», μέ φυσιγγάκια, καί καμμιά φορά ἀκολουθοῦσα κάτι φίλους σέ «μέρη» γιά ἀποδημητικά. Δηλαδή «βαροῦσα στόν γάμο τοῦ Καραγκιόζη», ἀλλά πήγαινα γιά τήν παρέα. Μέχρι πού ἕνα πρωί, εἶχα τό ὅπλο κι ἔκανα «σημάδι» στό κτῆμα, σέ γκαζοντενεκέδες, ὅταν, ἀπέναντί μου, κάθισε ἕνας τσαλαπετεινός. Χωρίς νά ἔχω πρόθεση νά πυροβολήσω, ἔτσι, ἀπό συνήθεια, τόν σημάδεψα! Καί τόν εἶδα νά ἀνοίγει τό λοφίο καί εἶπα μέσα μου «μήν ξαναπιάσεις ὅπλο». Καί δέν τό ξανάπιασα.

Τά θυμήθηκα αὐτά, διότι διάβασα στό ρεπορτάζ: «Τήν ἀναστολή, ἀμέσως, τοῦ προγραμματισμένου κυνηγιοῦ κρητικῶν αἰγάγρων (κρί-κρί) καί ἀγριοπροβάτων στήν νῆσο Σαπιέντζα τῆς Μεσσηνίας ζητεῖ ἡ Πανελλαδική Φιλοζωική καί Περιβαλλοντική Ὁμοσπονδία, ἡ ὁποία προσέφυγε καί στήν Εἰσαγγελία Πρωτοδικῶν Μεσσηνίας, ζητῶντας κατεπείγοντα ἔλεγχο τῆς νομιμότητος τῆς διαδικασίας. Τό πρόγραμμα θήρας γιά τήν περίοδο 2026-2027 προβλέπει τήν θανάτωση ἕως 35 ζώων (20 ἀρσενικῶν κρητικῶν αἰγάγρων, 10 ἀρσενικῶν καί 5 θηλυκῶν ἀγριοπροβάτων).

Οἱ φιλόζωοι καταγγέλλουν ὅτι ἡ διαδικασία πραγματοποιεῖται σέ περιοχή ἐνταγμένη στό εὐρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000 καί ζητεῖ νά δημοσιοποιηθοῦν οἱ ἐπιστημονικές μελέτες πού τεκμηριώνουν τήν ἀνάγκη περιορισμοῦ τοῦ πληθυσμοῦ τῶν ζώων, καθώς καί νά διευκρινιστεῖ ἐάν ἐξετάστηκαν μή θανατηφόρες ἐναλλακτικές μέθοδοι διαχειρίσεως. Ἰδιαίτερη ἀναφορά γίνεται στό οἰκονομικό σκέλος τοῦ κυνηγιοῦ. Ὅπως ἐπισημαίνει ἡ Ὁμοσπονδία, ἡ βασική χρέωση γιά τήν θανάτωση ἑνός κρητικοῦ αἰγάγρου κυμαίνεται ἀπό 310 ἕως 620 εὐρώ γιά κυνηγούς ἐκτός Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἐνῷ προβλέπονται ἐπί πλέον κλιμακωτές χρεώσεις ἀνάλογα μέ τό μῆκος τῶν κεράτων τοῦ ζώου».

Τί εἶναι ἐτοῦτο; Δηλαδή σέ μιά βραχονησῖδα, πού θά ἔπρεπε τό κράτος νά ἔχει κάνει «παράδεισο» καί νά διαφυλάξει τήν ἄγρια πανίδα (νά ἐπιδιώκει τήν αὔξηση τῶν ζώων καί νά μεταφέρει μερικά σέ ἄλλα σημεῖα τῆς χώρας), ἐπιτρέπει τόν φόνο (περί φόνου πρόκειται, ὅταν τά ζῶα εἶναι ἐγκλωβισμένα σέ ἕνα βράχο καί δέν μποροῦν νά ξεφύγουν) ἔναντι «εἰσπρακτέων τελῶν»; Εἴμαστε μέ τά καλά μας; Ἔχουμε κατακάψει τά δάση, ἔχουμε ἐξοβελίσει τήν ἄγρια πανίδα, ἀλεποῦδες, ἀρκοῦδες καί λύκοι κατεβαίνουν, πρός ἀναζήτηση τροφῆς. στίς πόλεις, τά ἐλάφια λιγοστεύουν καί τά ζαρκάδια δολοφονοῦνται σέ «παγάνες» καί ἀφανίζουμε (μέ τήν «βοῦλα») σπάνια ζῶα γιά νά καρφώσουν μερικοί περίεργοι τά κέρατά τους πάνω ἀπό τό τζάκι τους; Μέχρι πότε θά πληρώνει ἡ φύση «τά κερατιάτικα» τά δικά μας;