Ἡ ἐπερχόμενη ὄξυνσις

Οἱ καρέκλες, τά deals, οἱ ἐξουσίες καί ὁ πανικός μπροστά στά διαγραφόμενα

Ἡ θερινή ραστώνη διαταράχθηκε αἰφνιδίως ἀπό τό ἀποκαλυπτικό δημοσίευμα γιά τό περίφημο δεῖπνο τῆς συγκυβέρνησης.

Κάτι πού δέν συζητεῖται ὅμως μόνον ἰδιωτικά καί ἱεροκρυφίως στό παρασκήνιο, ἀλλά φανερά καί δημόσια, καιρό τώρα. Στήν πατρίδα μας, βέβαια, ἀνακαλύπτουμε τήν πραγματικότητα μόνον ὅταν ὅσα συμβαίνουν μπροστά στά μάτια μας συμβολοποιηθοῦν γύρω ἀπό ἕνα τραπέζι καί καλυφθοῦν ἀπό ἕναν πέπλο μυστηρίου. Τότε «ξυπνᾶμε», γιά νά βροῦμε τί κρύβεται ἀπό πίσω, ἐνῷ τά πάντα διαδραματίζονται σέ δημόσια θέα.

Τό γεγονός ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Πρωθυπουργός ἀνέφερε δημοσίως πρό ἑβδομάδων πώς θά ἐπιδιώξει μετά τίς ἐκλογές τήν «συγκρότηση κυβέρνησης ἑνός κόμματος ἀλλά ὄχι ἑνός χρώματος» δέν πονήρεψε κανέναν. Χρειάστηκε καί ἕνα δεῖπνο! Χαιρόμαστε. Ὡστόσο, τό θέμα τοῦ σημερινοῦ σημειώματος δέν εἶναι αὐτό – θά διαβάσετε σέ ἄλλες στῆλες σχετικῶς. Αὐτό πού μέ ἐντυπωσίασε καί θέλω νά τό μοιραστῶ μαζί σας εἶναι ἡ ὀξύτητα τῶν ἀντιδράσεων πού ὑπῆρξαν καί ἡ ἔναρξη μίας σεναριολογίας γιά τό τί κρύβεται πίσω ἀπό μία ἀποκάλυψη. Προσοχή. Δέν στέκομαι στό γεγονός. Τό χρησιμοποιῶ ὡς ἀφορμή γιά μιά γενικώτερη ἀνάλυση.

Μέ ρώτησε ἕνας φίλος ἰατρός στήν Θεσσαλονίκη πῶς θά ἐξελιχθοῦν τά πράγματα στόν δρόμο πρός τίς ἐκλογές, καί ἡ ἀπάντηση πού τοῦ ἔδωσα ἦταν πώς στόν δρόμο πρός αὐτές θά ὑπάρξει μεγαλύτερη ὀξύτητα καί ἔνταση ἀπό τήν περίοδο τῶν μνημονίων. Μέ ρώτησε γιατί, καί τό σχόλιό μου ἦταν ὅτι τήν περίοδο 2010-2015 διακυβεύτηκαν τά εἰσοδήματα καί τό μέλλον ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων πού εἶχαν ἐθνική συνείδηση. Σέ αὐτήν τήν ἀναμέτρηση, ὅμως, τήν ἐπερχόμενη, διακυβεύονται γιά ἕνα μέρος τοῦ πολιτικοῦ κόσμου καρέκλες, deals, ἐξουσίες καί μελλοντικές δικαστικές τύχες.

Τεράστια ἡ διαφορά. Ἐξ οὗ καί ὁ ἀφρίζων κυβερνητικός λόγος, κάθε φορά πού κάποιος (σέ ἀντιδιαστολή μέ τήν θρυλούμενη κυβέρνηση εἰδικοῦ σκοποῦ τῆς ἀντιπολίτευσης γιά εἰδικά δικαστήρια) ὁμιλεῖ γιά «κυβέρνηση παραγραφῆς». Ἐξ οὗ καί γιατί ὁρισμένοι πολιτικοί ἔνοιωσαν τήν ἀνάγκη νά χρησιμοποιήσουν σέ δηλώσεις τους τήν λέξη «κάθαρση» μετά ἀπό χρόνια. Ποιά εἶναι ἡ διαφορά τῆς ὀξύτητας τῶν παλλαϊκῶν ἀντιδράσεων στά μνημόνια ἀπό τήν ὀξύτητα τῶν ἀντιδράσεων γιά τά «τεκταινόμενα» (δολίως διαδραματιζόμενα ἡ μετάφραση ἀπό τά ἀρχαῖα ἑλληνικά) στά σαλόνια τῶν κυβερνητικῶν μεγάρων; Ὁ λαός πού βγῆκε στούς δρόμους κατά τῶν μνημονίων ἤξερε μέχρι ποῦ νά τό πάει, γιατί εἶχε ἔνστικτο ἐθνικῆς αὐτοσυντήρησης. Ἤξερε πώς τό μῖσος χωρίς ὅρια θά εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά κλαδέψει τό κλαδί πάνω στό ὁποῖο καθόταν. Οἱ ψηφοφόροι τοῦ «ναί» καί τοῦ «ὄχι» μέ τό ἴδιο μετρό πῆγαν στίς συγκεντρώσεις τοῦ δημοψηφίσματος στό Σύνταγμα, καί δέν «ἄνοιξε μύτη»!

Σήμερα ὁ χορός τοῦ φανατισμοῦ σύρεται ἀπό αὐτούς πού ἔχουν ἔνστικτο ἀτομικῆς αὐτοσυντήρησης καί μηδαμινό αἴσθημα συλλογικῆς μοίρας. Εἶναι ἱκανοί νά γίνουν Νέρωνες καί νά τά «κάψουν» πολιτικά ὅλα, ἄν πρόκειται νά ἀποφύγουν τό πικρό ποτήριο τῆς λαϊκῆς ἐτυμηγορίας. Ἀλλά μέχρι νά φθάσουν ἐκεῖ, θά κάνουν ὅ,τι περνᾶ ἀπό τό χέρι τους γιά νά ἐλέγξουν τίς ἐξελίξεις. Ἀκόμη καί πυροδοτῶντας τήν ὀχλοκρατία τοῦ διαδικτύου καί τόν ἐμφύλιο σπαραγμό τοῦ πεζοδρομίου. Τό ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι ἀπό τίς ἀντιδράσεις τους φαίνεται πώς ἔχουν χάσει τήν ψυχραιμία τους καί διατυπώνουν ἐντελῶς λανθασμένες ἐκτιμήσεις. Ζοῦν μέ τούς «δράκους» τους, τούς μύθους τους καί τούς φόβους τους. Βλέπουν φαντάσματα στά ὄνειρά τους. Καί δέν καταλαβαίνουν τό ἁπλό, ὅτι ἡ χώρα ἔφθασε σέ αὐτό τό σημεῖο ἐξ αἰτίας τῆς ταξικῆς καί διχαστικῆς πολιτικῆς τους.

Τό ὀππορτουνιστικό Κέντρο τῶν ἐπαγγελματιῶν τῆς πολιτικῆς πάντοτε ἦταν παράγων διχασμοῦ, πόλωσης, προβοκάτσιας καί διαίρεσης στήν πατρίδα μας. Τούτη τήν φορά ὅμως ὑπάρχει κάτι πρόσθετο. Ἔχει γίνει αὐτήν τήν περίοδο τόσο μεγάλη μεταφορά πλούτου ἀπό τούς πολῖτες σέ συγκεκριμένα πολιτικά καί οἰκονομικά κέντρα, πού ἀνέτως μπορεῖ νά γίνουν «ἄμεσες ἐπενδύσεις» στίς προβοκάτσιες πού πιθανόν νά ἔχουν κάποιοι στά μυαλά τους σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Ἀπό τό προεκλογικό κλίμα μέχρι τήν ἐκλογική διαδικασία, ὑποθετικά μιλῶντας. Δέν εἶμαι σίγουρος ὅτι οἱ πολῖτες ἀλλά καί τά πολιτικά κόμματα ἔχουν συλλάβει τό μέγεθος τῆς ἐκτροπῆς πού θά γίνει μέ τίς λέξεις καί τούς χαρακτηρισμούς στόν δρόμο πρός τίς ἐκλογές. Θά ξεπεράσει κάθε ὅριο, ἄν δέν συνέλθουν ἐγκαίρως οἱ φανατικοί. Θά λάβουν χαρακτῆρα μοντέρνου νεομακαρθισμοῦ ἐναντίον ὅλων ὅσοι ἐμποδίζουν τό σχεδιαζόμενο ἀφήγημα νά ὑλοποιηθεῖ.

Δέν ἔχουμε καμμία ἀμφιβολία γιά τό τί μᾶς περιμένει ὡς λαό. Μοντέρνα ἀναβίωση ἐμφυλίου, γιά νά μαντρωθοῦν καί πάλι σέ κόμματα πού ἀπεχθάνονται οἱ διαφωνοῦντες πολῖτες. Ἀκόμη καί μέ ἐπίκληση τοῦ ἐξ Ἀνατολῶν κινδύνου. Ὁ φόβος δέν εἶναι μόνο μορφή διακυβέρνησης ἀλλά καί καμπάνια ἐκλογῶν. Ἄν ὑπάρχει μία ἀχτίδα αἰσιοδοξίας σέ ὅλο αὐτό, εἶναι ὅτι οἱ πολῖτες ἔχουν ἔνστικτο αὐτοσυντήρησης. Εἴμαστε ἱστορικός λαός, οἱ Ἕλληνες, μέ αἰσθητήριο ἀλάνθαστο. Ἔχοντας περάσει τά 205 χρόνια τοῦ ἐλεύθερου βίου μας ἀπό τήν Ἐθνική Ἐπανάσταση, πού ὑπονομεύτηκε σέ φάσεις της μέ ἐξουδετέρωση ἡγετῶν, ἀπό διαιρέσεις, διχασμό καί Μικρασιατική Καταστροφή, ἀπό πόλεμο, Κατοχή καί Ἐμφύλιο, ἀπό πολιτειακή ἀνωμαλία μέ ἀποστασίες, συνταγματική ἐκτροπή, δικτατορίες, διαμελισμό τῆς Κύπρου, Ἴμια καί στό τέλος ἐσωτερική τρομοκρατία, εἴμαστε πλέον πολύ ἔμπειροι γιά νά καταλάβουμε τί κρύβεται πίσω ἀπό τήν τρέχουσα κακοφωνία μέρους τῆς πολιτικῆς καί ἀπό τίς διαρκεῖς ἴντριγκες καί τά σχέδια ἐπί χάρτου: ὁ πανικός τοῦ ἐπερχόμενου.

Χρέος μας εἶναι νά ἀφήσουμε τίς ἀφόρτιστες βουβουζέλες νά κάνουν θόρυβο μόνες, νά ἀδιαφορήσουμε γιά τούς κακέκτυπους νεο-Μακάρθυ τῆς συμφορᾶς καί νά ἐξουδετερώσουμε τήν παγίδα. Γιά τούς πολῖτες δέν παίζονται καρέκλες, deals, ἐξουσίες καί ὀλιγαρχίες. Παίζεται ἡ πατρίδα μέ τήν παροῦσα μορφή της.