Γιά κοίταξε, πού πέρασαν ἀπό τότε πενῆντα δυό χρόνια καί τό «στύλ» τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου ἐξακολουθεῖ νά ἐμπνέει καί νά μαζεύει κόσμο στό Θησεῖο, μέ φόντο τόν Παρθενῶνα…

Ἐντάξει, ὁ Ἀλέξης Τσίπρας δέν εἶναι ἅγιος, οὔτε μπορεῖ κάποιος εὔκολα νά λησμονήσει τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο προσπάθησε νά ἀσκήσει τήν διακυβέρνηση τῆς χώρας μέ συνεργάτες τῆς συμφορᾶς.

Κάποια πράγματα ἔχουν τήν δική τους σημασία.

Τό Ναυτικό Μουσεῖο τῆς Ἑλλάδος βρίσκεται «χωμένο» στήν Μαρίνα Ζέας.

Ἐπιτρέψτε μας νά παραμένουμε πιστοί στήν «Σχολή Ἑλένης Βλάχου», στήν ὁποία «φοιτήσαμε» ἀπό τίς ἀρχές τῆς Μεταπολιτεύσεως μέχρι τήν ἀποχώρηση τῆς «μεγάλης κυρίας» ἀπό τήν ἐνεργό δράση.

Ἀντιγράφω ἀπό τό ρεπορτάζ: «Παρά τήν μαζική κινητοποίηση καί τίς διαδοχικές διασταυρώσεις στοιχείων, ἡ βασική δυσκολία γιά τίς Ἀρχές ἦταν ὅτι ἀποκλείονταν διαρκῶς πιθανά σενάρια, χωρίς ὅμως νά προκύπτει τεκμηριωμένη ἐξήγηση.

Ἀντιγράφω ἀπό τό ρεπορτάζ τοῦ συναδέλφου Νίκου Τσώνη, ἀπό τό Συνέδριο πού ὀργάνωσε στήν Θεσσαλονίκη ὁ Πανελλήνιος Σύνδεσμος Ἀθλητικοῦ Τύπου:

Δέν θά λέγαμε ὅτι εἴμαστε ἀπό τούς «φάν» τοῦ πανηγυριοῦ πού ἀκούει στό πομπῶδες ὄνομα «Γιουροβίζιον». Ὡστόσο, μποροῦμε, πιστεύουμε, νά ἐκφέρουμε ἄποψη, μιάς καί κάθε χρόνο ἡ πατρίδα μας ἐκπροσωπεῖται στήν ἐν λόγῳ φαντασμαγορική –πλήν ὄχι μουσική– διοργάνωση.

«Μαμά καί μπαμπά, τρία χρόνια τώρα εἶμαι σέ μιά κατάσταση κατάθλιψης. Καί μπορεῖ αὐτός ὁ κόσμος νά ἔχει τά ὡραῖα του, ἀλλά ἴσως ἕνας ἄλλος κόσμος νά εἶναι καλύτερος. Φέτος εἶναι ἡ χρονιά πού θά δώσω Πανελλήνιες ἐξετάσεις, ἀλλά φοβᾶμαι ὅτι δέν θά πάω καλά. Τό ξέρω ὅτι δέν θά πάω καλά καί ἔτσι θά καταλήξω μέ μιά δουλειά πού δέν θά μοῦ δίνει λεφτά. Πλέον δέν μέ εὐχαριστεῖ τίποτα ἀπό τή ζωή. Δέν μπορῶ νά δῶ τίποτα θετικό. Μαμά καί μπαμπά, δέν θέλω πιά νά ζῶ. Αὐτός ὁ κόσμος δέν εἶναι πιά γιά μένα»…

Πήγαμε, προχθές τό βράδυ, στό Πάρκο Ἀκαδημίας Πλάτωνος, μέ τόν… Πλάτωνα καί τήν σύζυγό του.

Πολλή φασαρία γίνεται γιά τόν «ὅρκο» πού ἔδωσε δημοτικός σύμβουλος τῆς ἐξωκοινοβουλευτικῆς Ἀριστερᾶς στόν Δῆμο Ἀθηναίων.

Παλαιότερα συμηθίζαμε νά λέμε ὅτι ἡ Ἑλλάς ἀκολουθεῖ τήν Εὐρώπη μέ ἀρκετή καθυστέρηση. Νά, ὅμως, πού στό θέμα τοῦ λαϊκισμοῦ καί τοῦ κατακερματισμοῦ τῶν πολιτικῶν δυνάμεων κινηθήκαμε μέ ἀξιοζήλευτη ταχύτητα καί… τούς προλάβαμε!