Ἦταν ἐνα τραγούδι σέ μουσική τοῦ μεγάλου Βασίλη Τσιτσάνη καί στίχους τοῦ Νίκου Ρούτσου (ὁ ἄνθρωπος πού ἔγραφε τό «Γκαούρ-Ταρζαν»).

Μερικές σημειώσεις, πού ἀφοροῦν στήν ναυτιλία καί τόν κόσμο της, ὁ ὁποῖος αὐτές τίς ἡμέρες ἀπολαμβάνει τά «Ποσειδώνια 2026».

Εἴμεθα ἀναφανδόν ὑπέρ τῆς διεξαγωγῆς τῶν ἐκλογῶν στό τέλος ἑκάστης τετραετίας.

Hταν ἐκεῖ σχεδόν ὅλοι.

Γιά κοίταξε, πού πέρασαν ἀπό τότε πενῆντα δυό χρόνια καί τό «στύλ» τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου ἐξακολουθεῖ νά ἐμπνέει καί νά μαζεύει κόσμο στό Θησεῖο, μέ φόντο τόν Παρθενῶνα…

Ἐντάξει, ὁ Ἀλέξης Τσίπρας δέν εἶναι ἅγιος, οὔτε μπορεῖ κάποιος εὔκολα νά λησμονήσει τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο προσπάθησε νά ἀσκήσει τήν διακυβέρνηση τῆς χώρας μέ συνεργάτες τῆς συμφορᾶς.

Κάποια πράγματα ἔχουν τήν δική τους σημασία.

Τό Ναυτικό Μουσεῖο τῆς Ἑλλάδος βρίσκεται «χωμένο» στήν Μαρίνα Ζέας.

Ἐπιτρέψτε μας νά παραμένουμε πιστοί στήν «Σχολή Ἑλένης Βλάχου», στήν ὁποία «φοιτήσαμε» ἀπό τίς ἀρχές τῆς Μεταπολιτεύσεως μέχρι τήν ἀποχώρηση τῆς «μεγάλης κυρίας» ἀπό τήν ἐνεργό δράση.

Ἀντιγράφω ἀπό τό ρεπορτάζ: «Παρά τήν μαζική κινητοποίηση καί τίς διαδοχικές διασταυρώσεις στοιχείων, ἡ βασική δυσκολία γιά τίς Ἀρχές ἦταν ὅτι ἀποκλείονταν διαρκῶς πιθανά σενάρια, χωρίς ὅμως νά προκύπτει τεκμηριωμένη ἐξήγηση.

Ἀντιγράφω ἀπό τό ρεπορτάζ τοῦ συναδέλφου Νίκου Τσώνη, ἀπό τό Συνέδριο πού ὀργάνωσε στήν Θεσσαλονίκη ὁ Πανελλήνιος Σύνδεσμος Ἀθλητικοῦ Τύπου:

Δέν θά λέγαμε ὅτι εἴμαστε ἀπό τούς «φάν» τοῦ πανηγυριοῦ πού ἀκούει στό πομπῶδες ὄνομα «Γιουροβίζιον». Ὡστόσο, μποροῦμε, πιστεύουμε, νά ἐκφέρουμε ἄποψη, μιάς καί κάθε χρόνο ἡ πατρίδα μας ἐκπροσωπεῖται στήν ἐν λόγῳ φαντασμαγορική –πλήν ὄχι μουσική– διοργάνωση.