Ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, τόσο θά ἔχουμε «ἀποκαλύψεις» σχετικές μέ τήν κρίση τοῦ 2010–2017.

Μιά δημοσιογραφική καταγραφή δέν εἶναι «Ἱστορία».

Μιά πρωτότυπη, ἀλλά ἀπό μία πλευρά λογική ἄποψη σχετικῶς μέ τό «γιατί εἴμαστε πρῶτοι στήν ναυτιλία καί γιατί οἱ πιλότοι μας εἶναι οἱ πρῶτοι στόν ἀέρα» ἔδωσε ἡ καθηγήτρια Μαρία Εὐθυμίου, μιλῶντας χθές στήν Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιῶς.

Ἕνα νέο σημεῖο ἀναφορᾶς, πού ἐνισχύει τήν σύνδεση τοῦ λιμανιοῦ μέ τήν πόλη καί τούς πολῖτες, δημιουργεῖται στόν Πειραιᾶ.

Μιλήσαμε χθές γιά τήν τοξική συμπεριφορά τῶν «ἐπαϊόντων» (μεταξύ αὐτῶν καί ἐμεῖς, οἱ δημοσιογράφοι), ἡ ὁποία συμβάλλει στήν διαπίστευση τῆς βίας ὡς συστατικοῦ τῆς καθημερινότητος.

Ἐκεῖνο πού δέν ἀντιλαμβάνονται ὅλοι ὅσοι καλλιεργοῦν καί ἐπιβάλλουν τήν τοξικότητα ὡς τρόπο σκέψεως, ἐπικοινωνίας καί γραφῆς εἶναι τό ὅτι κάποια στιγμή θά τήν βροῦν μπροστά τους.

Νά ξυπνᾶς πρωί-πρωί καί νά πέφτεις ἐπάνω στόν (ἀγαπητό καί φίλτατο) Μιχάλη Ἰγνατίου πού ἀφηγεῖται «πῶς ἦταν τά πρόσωπα τῶν δημοσιογράφων πού εἶχαν χωθεῖ κάτω ἀπό τά τραπέζια» δέν εἶναι καί λίγο πρᾶγμα! Τά χάνεις, λές «κάτι, ἀλήθεια, συμβαίνει ἐδῶ» καί ξεχνᾶς κάθε σκέψη γιά ὕπνο!

Δέν ἔχουμε γνωρίσει τήν κυρία Λάουρα Κιόβεσι (καί ὄχι Κοβέσι, ὅπως τήν ἀναφέρουμε ἐμεῖς στήν Ἑλλάδα).

Ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ νά ἀσχοληθοῦμε μέ τήν χθεσινή συνέντευξη τῆς συμπαθοῦς κυρίας Κοβέσι.

Ἔλαβα μήνυμα ἀπο ἕναν φίλο, ὁ ὁποῖος μέ ρωτοῦσε ἐαν ἔχω παλαιά περιοδικά.

Ἀντιγράφω ἀπό τό ρεπορτάζ: «Σημεῖο στό ὁποῖο ἀρκετοί μαθητές κάθονται καθημερινά εἶναι τό μπαλκόνι ἀπό τό ὁποῖο γλίστρησε καί ἔπεσε ἡ 13χρονη μαθήτρια ἀπό τό 7ο Γυμνάσιο Χαϊδαρίου.

Περάσαμε μιά ζωή διαβάζοντας, ἀκούγοντας καί παρακολουθῶντας τά πάντα, πού συμβαίνουν γύρω μας.