Ὁ ἐξαίρετος κύριος καί δάσκαλος Γιάννης Μαρῖνος

Ἦταν ἕνα συνηθισμένο ἀπόγευμα στήν μεγάλη αἴθουσα τοῦ τρίτου ὀρόφου τῶν γραφείων τῆς «Καθημερινῆς», στήν ὁδό Σωκράτους 57

Ἦταν ἕνα συνηθισμένο ἀπόγευμα στήν μεγάλη αἴθουσα τοῦ τρίτου ὀρόφου τῶν γραφείων τῆς «Καθημερινῆς», στήν ὁδό Σωκράτους 57. Στήν αἴθουσα εἴχαμε δυό τηλεφωνικές συσκευές, γιά ὀκτώ συντάκτες. «Δημητρη, σέ ζητοῦν» μοῦ εἶπε ὁ Νῖκος Γεράκης, πού εἶχε τό προνόμιο νά ἔχει στό γραφεῖο του τήν μιά συσκευή.

«Καλησπέρα, ἀγαπητέ συνάδελφε, εἶμαι ὁ Γιάννης Μαρῖνος, ὁ διευθυντής τοῦ “Οἰκονομικοῦ Ταχυδρόμου”»…

Ἔτσι, μέ ἕνα προσωπικό τηλεφώνημα, μέ κάλεσε στό γραφεῖο του καί ἄρχισε μιά συνεργασία πού κράτησε ἀρκετό καιρό. «Σᾶς παρακο-
λουθῶ, διαβάζω τά θέματά σας σχετικῶς μέ τά τῆς ἑλληνικῆς ναυτιλίας» μοῦ εἶπε…

Προχθές, διάβασα στό «Βῆμα» τήν ἀπόφασή του νά διακόψει (σέ ἡλικία 96ἐτῶν) τήν τακτική, κυριακάτικη, ἀρθρογραφία του, ἡ ὁποία ἦταν πάντα «to the point», ὅπως λένε οἱ Ἀγγλοσάξωνες, χωρίς νά χαρίζεται σέ κανέναν, ἀφοῦ –ὅπως ὁ ἴδιος ἔγραψε– «εἰς οὐδένα ἐπέτρεψα νά μοῦ ὑποδείξει τί θά ἔπρεπε νά γράφω ἤ νά μήν γράφω»…

Ἦταν μιά ἀρχή τήν ὁποία ἐφήρμοσε καί ὁ ἴδιος, καθώς οὐδέποτε μοῦ ὑπέδειξε ὁτιδήποτε καί οὐδέποτε παρενέβη στά κείμενά μου. Φυσικά, ἤμουν τυχερός πού ἐργαζόμουν στήν «Καθημερινή» καί ἡ Ἑλένη Βλάχου μᾶς ἐπέτρεπε νά «ἔχουμε κι ἄλλη δουλειά»…

Θά πρέπει νά ὁμολογήσω ὅτι ὅσες φορές συζήτησα μέ τόν ἐξαίρετο Γιάννη Μαρῖνο, εἶχα πάντα κάτι νά κερδίσω. Οἱ ἀπόψεις του εἶναι πά-
ντα ξεκάθαρες καί μέ ἐπιχειρήματα. Εἶναι γνώστης ὅλων τῶν θεμάτων τῆς Οἰκονομίας καί διαθέτει ὀξύτητα πνεύματος καί μιά ἰδιαίτερη αἴσθηση τοῦ χιοῦμορ.

Κατοικεῖ δέ στόν Πειραιᾶ, στήν Πειραϊκή, κάτι πού σέ ἐμένα τόν κάνει ἀκόμη πιό «κοντινό» καί ἀγαπητό.

Διδάχθηκα πολλά διαβάζοντας, μελετῶντας μᾶλλον, ἀνελλιπῶς, τά κείμενά του. Μπορεῖ «νά σφάζει μέ τό βαμβάκι» ὁποιονδήποτε, ἔχει τίς δικές του –τεκημηριωμένες– πολιτικές θέσεις καί ἀπόψεις, ἀλλά αὐτό δέν τόν ἐμπόδισε ποτέ νά «καταχεριάσει» ἀκόμη καί πρόσωπα μέ τά ὁποῖα διατηροῦσε καλές σχέσεις.

Ὀπαδός τοῦ δόγματος ὅτι «ὁ σωστός δημοσιογράφος δέν ἔχει πολλούς φίλους», ὅπως ὁ ἴδιος μοῦ εἶχε πεῖ, φρόντιζε νά διατηρεῖ τίς ἀποστάσεις ἐκεῖνες πού δέν ἐπιτρέπουν σέ κανέναν νά θεωρήσει ὅτι μπορεῖ νά ἔχει ὁποιασδήποτε μορφῆς ἀσυλία…

Βεβαίως, ὅπως καί ὁ ἴδιος ἔγραψε προχθές, εἶχε τήν ἀγαθή τύχη νά συμπορευθεῖ μέ τόν Χρίστο Λαμπράκη, τόν σπουδαῖο ἐκδότη καί δημοσιογράφο. Εἶναι πολύ μεγάλη ὑπόθεση, στόν δικό μας χῶρο, νά βρεθεῖς μέ ἀνθρώπους πού θά σέ ἐμπιστευθοῦν καί θά σεβασθοῦν τήν ἐργασία σου.

Πιστεύω ὅτι σήμερα, στόν χῶρο μας, τά πράγματα ἔχουν ἀλλάξει πολύ. Καί ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά θεωρῶ ἑαυτόν ἐπίσης τυχερό, καθώς μέχρι σήμερα κανείς ἀπό τούς ἀνθρώπους μέ τούς ὁποίους συνεργάσθηκα καί συνεργάζομαι δέν παρενέβη καθ’ οἱονδήποτε τρόπο στά κείμενά μου.

Εἶναι ὑπέρτατη τύχη, σχεδόν εὐτυχία, νά ἀπολαμβάνεις αὐτή τήν αἴσθηση.

Ὁ Γιάννης Μαρῖνος, λοιπόν, ἐπί ἐξήνα πέντε χρόνια δημιουργοῦσε, ἡμέρα μέ τήν ἡμέρα, μιά δική του «σχολή». Μιά σχολή χωρίς φόβο, ἀλλά μέ πολύ πάθος, γιά τήν ἀλήθεια καί τήν πίστη στό χειρόγραφο καί τήν ἄποψη.

Τά στήριξε καί τά δυό μέ αὐταπάρνηση καί βγῆκε νικητής. Αἰσθάνομαι κι ἐγώ μαθητής τῆς σχολῆς. Καί εἶμαι εὐγνώμων πού θήτευσα καί διδάχθηκα σέ αὐτήν.