Τό φυλάξαι τἀγαθά χαλεπώτερον τοῦ κτήσασθαι

ΟΤΑΝ ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἔλεγε στήν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας ὅτι ἄν δέν ὑπῆρχε τό σύστημα τῆς ἁπλῆς ἀναλογικῆς ἡ Βουλή θά εἶχε πέντε κόμματα καί ὄχι ὀκτώ, ἀπέδιδε τήν μισή ἀλήθεια.

Διότι ἦταν ἡ ἁπλή ἀναλογική καί ὁ φόβος τῆς ἀκυβερνησίας πού συσπείρωσαν τούς ψηφοφόρους στά μεγάλα κόμματα καί κυρίως στήν Νέα Δημοκρατία.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Οἱ Ἕλληνες θέλουν σταθερότητα. Δέν ξέρουμε λοιπόν τί πράγματι θά εἶχε συμβεῖ ἐάν ἡ ἁπλή ἀναλογική δέν εἶχε θεσμοθετηθεῖ, καί εἴχαμε πάει σέ ἐκλογές ἀπ’ εὐθείας μέ τήν ἐνισχυμένη. Μπορεῖ νά μήν εἴχαμε ὀκτώ κόμματα, ἀλλά μᾶλλον θά εἴχαμε περισσότερα ἀπό πέντε. Τό ζήτημα τῆς συσπειρώσεως ἔχει νά κάνει ἰδιαίτερα μέ τούς ψηφοφόρους τῶν μικρῶν κομμάτων τῆς Δεξιᾶς. Τούς ὁποίους ἡ Νέα Δημοκρατία ξέρει νά διαχειρίζεται. Γνωρίζει ὅτι οἱ πολιτικές της δέν τούς ἐκφράζουν ἑκατό τοῖς ἑκατό. Γνωρίζει ὅμως ἐξ ἴσου καλά ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἐξ ἀρχῆς εἶχαν ἀπόλυτη ἐπίγνωση (καί μάλιστα πολύ πρίν ἀπό τό 2015) τῶν δεινῶν πού ἐπιφέρει μιά ἀριστερή διακυβέρνησις, καί ἐστήριζαν τήν ΝΔ, προκειμένου νά ἀποφευχθοῦν τά χειρότερα. Ἔτσι –ἄν καί ἡ ἀποχή δέν ἐπιτρέπει συγκρίσεις ἀπολύτων ἀριθμῶν– μποροῦμε νά συμπεράνουμε ὅτι ἡ βεβαιότης τῆς ἐκλογῆς τῆς Νέας Δημοκρατίας, τήν ὁποία δημιουργοῦσε τό ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν τοῦ Μαΐου, ἄφησε τό περιθώριο σέ ἕναν ἀριθμό ψηφοφόρων νά αἰσθανθοῦν «ἐλεύθεροι» νά ψηφίσουν δεξιά.

Ἡ ἔκβασις αὐτή δημιουργεῖ γιά τήν ἡγεσία τῆς ΝΔ μιά κατάσταση, πού ἀφ’ ἑνός δημιουργεῖ αἰσιοδοξία καί ἀφ’ ἑτέρου προβληματισμό. Ὁ προβληματισμός ἔγκειται στό γεγονός, ὅτι ἐπίκεινται οἱ εὐρωεκλογές, κατά τίς ὁποῖες πολῖτες αἰσθάνονται πολύ πιό ἐλεύθεροι νά ψηφίσουν χωρίς νά τούς βαραίνει ὁ φόβος τῆς ἀκυβερνησίας ἤ μιᾶς νέας ἐλεύσεως τῆς ἀριστερᾶς. Ἄν λοιπόν ἡ πολιτική τῆς Κυβερνήσεως δέν τούς ἱκανοποιεῖ, εὐκόλως περισσότεροι ἀπό αὐτούς θά πυκνώσουν τίς γραμμές τῶν ὑποστηρικτῶν τῶν δεξιῶν κομμάτων. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ὅμως τά τρία δεξιά κόμματα πού μετέχουν στήν παροῦσα Βουλή, ἐκπροσωποῦν ἕνα εὐπρόσωπο 13%, ἔχουν ὅμως τόσες διαφορές μεταξύ τους, πού εἶναι ἐξαιρετικῶς ἀπίθανο νά μπορέσουν νά συνεργασθοῦν μεταξύ τους. Τό κόμμα τῶν Σπαρτιατῶν, ἄν καί ἐνισχύθηκε πολύ ἐξ αἰτίας τῆς στηρίξεως τοῦ Ἠλία Κασιδιάρη, δέν ἀποτελεῖ συνέχεια τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς. Πολλά στελέχη της ἔχουν περάσει ἀπό ἄλλα κόμματα (ΛΑΟΣ, Ἕνωσις Κεντρώων κ.λπ.), καί τοῦτο δέν δημιουργεῖ δεδομένα ὁμοιογενείας. Στήν πράξη θά κριθεῖ ἄν θά ἀνταποκριθεῖ στίς προσδοκίες τῶν ψηφοφόρων του ἡ μεγάλη μᾶζα τῶν ὁποίων προέρχεται ἀπό τόν ἐθνικιστικό χῶρο. Ἡ Ἑλληνική Λύση τοῦ Κυριάκου Βελόπουλου ἔχει διαμορφώσει μιάν ἐκλογική βάση, ἡ ὁποία ἀποδέχεται τίς ἐπαγγελματικές ἰδιαιτερότητες τοῦ ἀρχηγοῦ της (τηλεπωλήσεις κ.λπ.), οἱ ὁποῖες ὅμως ἀποτελοῦν «κόκκινο πανί» γιά αὐτούς πού ἐν τέλει ἐπέλεξαν τούς Σπαρτιᾶτες. Τέλος, ἡ Νίκη τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ ἐκπροσωπεῖ μίαν ἄλλη πολιτική ὀπτική.

Ὅπως πολύ χαρακτηριστικά σχολίασε στέλεχος τοῦ ἐθνικιστικοῦ χώρου: «Ἐμεῖς πρεσβεύουμε τό τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οἰκογένεια. Γιά τήν Νίκη ἡ ἱεράρχησις εἶναι Θρησκεία-Πατρίς-Οἰκογένεια». Δέν πρόκειται γιά χαώδη διαφορά, εἶναι ὅμως ἀρκετή γιά νά ἀποκλείσει τήν προοπτική μιᾶς δεξιᾶς συνεργασίας. Μέ ὅλα ὅμως αὐτά τά προβλήματα καί τίς δυσκολίες, τό γεγονός εἶναι πώς ἕνα 54% περίπου τῶν ψηφοφόρων ἀπορρίπτει τήν ἀριστερά καί τίς ἀριστερές νοοτροπίες πού δυναστεύουν τόν τόπο ἀπό τό 1981. Στήν Κυβέρνηση πέφτει κυρίως ἡ εὐθύνη νά κεφαλαιοποιήσει πάνω σέ αὐτό τό δεδομένο καί νά ἐκριζώσει τόν ἀριστερό τρόπο σκέψεως ἀπό ὅλες τίς ἐκφάνσεις τοῦ δημοσίου βίου, μέ πρώτη τήν Παιδεία καί δή τήν ἀνωτάτη. Οἱ ἱκανοί ἐπικοινωνιολόγοι τοῦ κ. Μητσοτάκη πού διαχειρίσθηκαν μέ ἐπιτυχία τίς δύο ἐκλογικές ἀναμετρήσεις, μποροῦν ἀσφαλῶς νά ἐφαρμόσουν ἕνα σχέδιο κατά τῆς ἀριστερᾶς παραπλανήσεως. Νά σταματήσει νά θεωρεῖται «δημοκρατικό» τό κάθε τί ἀριστερό καί νά σταματήσει νά ὀνομάζεται «προοδευτικό» κάθε ἀναχρονιστικό κίνημα πού πρεσβεύει τήν ἐπάνοδο τῆς κοινωνίας στόν 19ο αἰῶνα.

Θά πρέπει ἐν προκειμένῳ ἡ ΝΔ νά ἐπιδείξει μεγαλύτερη εὐελιξία ἀπό τόν ΣΥΡΙΖΑ πού ἐπιμένει νά ἀπευθύνεται στούς νέους πού ζοῦν μπροστά σέ ἕνα πληκτρολόγιο ἀπορρίπτοντας τόν ψηφιακό μετασχηματισμό τοῦ Κράτους. Θά πρέπει ἐπίσης νά ἀναδείξει ὡς προοδευτική τήν διάθεση τῶν νέων νά προκόψουν, γιά τήν ὁποία ἀποτελεῖ τροχοπέδη ἡ ἀριστερή ἡγεμονία στήν ἐκπαίδευση, ἡ ὁποία ἐκτρέφει ἰσοπεδωτικές ἀντιλήψεις, ὅπως ἡ κατάργησις τῶν βάσεων εἰσαγωγῆς στά ἀνώτατα ἐκπαιδευτικά ἱδρύματα. Τώρα εἶναι ἡ εὐκαιρία γιά ἕναν πραγματικό ἐκσυγχρονισμό τῆς κοινωνίας μας, καθώς ἡ ἀριστερά ψυχορραγεῖ. Γιά τήν ἑπομένη τετραετία θά συνεχίσει νά καρκινοβατεῖ, καθώς ἀκόμη δέν ἔχει ἀντιληφθεῖ τίς αἰτίες πού ὁδήγησαν στήν ἧττα της. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ εὑρίσκεται σέ περιδίνηση, ἡ ὁποία μπορεῖ νά ὁδηγήσει καί σέ διάσπαση. Νά δημιουργηθεῖ ἕνα «κόμμα Τσίπρα» (χρόνια τώρα ἄλλως τε κάποιοι δηλώνουν «προεδρικοί») καί ἕνα κόμμα μέ ὅλους τούς ἀντιπάλους του. Καί σκεφθεῖτε τό ἐνδεχόμενο οἱ 47 βουλευτές τῆς σημερινῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως νά χωρισθοῦν σέ 16 πρό 31 ἤ 17 πρός 30. Τότε ὁ Νῖκος Ἀνδρουλάκης μέ τούς 32 βουλευτές τοῦ ΠΑΣΟΚ θά ἀναδειχθεῖ ἀκόπως καί ἀθορύβως ἡγέτης τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἄν συμβεῖ τοῦτο, θά εἶναι ὁ πλέον τυχερός πολιτικός ἀρχηγός τῆς μεταπολιτευτικῆς Ἑλλάδος.

Αὐτό πού πρέπει νά ἀποδείξει ἐν συνεχείᾳ εἶναι ἄν εἶναι ἱκανός νά διαχειρισθεῖ τήν ὅλη κατάσταση. Διότι «τό φυλάξαι τἀγαθά χαλεπώτερον τοῦ κτήσασθαι», ὅπως πρό αἰώνων ἐδίδαξε ὁ ρήτωρ Δημοσθένης. Ἀλλά αὐτό ἰσχύει γιά ὅλους. Ὄχι μόνον γιά τόν ἀρχηγό τοῦ ΠΑΣΟΚ.