Στό νησί τῆς ναυτoσύνης καί τῶν ἀρωμάτων

Πρωινός καφές στήν προκυμαία τῆς Χίου.

Τό νησί ἔχει φορέσει τά γιορτινά του, καθώς βρίσκεται ἐδῶ ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, προκειμένου νά εὐλογήσει τήν ἔναρξη τῆς λειτουργίας τῆς Ἀκαδημίας Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ, τήν ὁποία ἵδρυσε τό «Ἵδρυμα Μαρία Τσάκου».

Περπάτησα ἀπό νωρίς τήν προκυμαία καί τήν «Ἁπλωταριά». Γεμᾶτο (ἀκόμη) τό νησί Τούρκους τουρίστες. «Πιστεύουμε ὅτι ἡ μέθοδος τῆς “βίζας” πού θά ἐφαρμόσουμε θά τονώσει τά νησιά» μοῦ εἶχε πεῖ, στίς ἀρχές τοῦ καλοκαιριοῦ ὁ συντοπίτης μου ὑπουργός Ἐξωτερικῶν. «Δέν ὑπάρχει αὐτή τή στιγμή δωμάτιο ἄδειο» μοῦ λέει ὁ φίλος πού ἦλθε νά μέ πάρει ἀπό τό ἀεροδρόμιο. Τό κτήριο τῶν «ἀφίξεων» ἔχει (ἐπί τέλους) τελειώσει. Τώρα ἑτοιμάζεται ἐκεῖνο τῶν «Ἀναχωρήσεων». Ἡ Χίος, ἕνα νησί πλούσιο καί δυναμικό, ἀποκτᾶ ἕνα ἀεροδρόμιο μέ τίς στοιχειώδεις ἀνέσεις, ἀφοῦ μέχρι τώρα ὁ «κρατικός ἀερολιμήν Χίου» ἦταν σκέτη ταλαιπωρία καί θύμιζε «ἀεροσταθμό» σέ ἀπομακρυσμένο ψαράδικο χωριό στήν Ἀνταρκτική.

«Νά σοῦ πῶ τήν ἀλήθεια, οἱ Τοῦρκοι εἶναι λιγώτερο γκρινιάρηδες ἀπό τούς δικούς μας» μοῦ λέει, ἀργότερα, φίλος, πού διατηρεῖ ἕνα μικρό ξενοδοχεῖο στήν πόλη. Πάντως, «φωνακλάδες» ὅπως κι ἐμεῖς, εἶναι. Τούς βλέπω νά συζητοῦν χειρονομῶντας καί μιλῶντας δυνατά.

Καθώς πλησιάζει ἡ ἔναρξη τοῦ νέου σχολικοῦ καί ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους, ἡ Χίος γίνεται ἀκόμη πιό «ζωντανή». Πανεπιστήμιο, Nαυτικές Ἀκαδημίες, Nαυτικό Λύκειο, Στρατός, τό νησί ἔχει κίνηση καί ζωή ὁλοχρονίς, μιά κοινωνία πού ἐργάζεται, καταναλίσκει, ταξιδεύει. Καί ἐσχάτως ἀρχίζει νά ἐπενδύει καί στόν Τουρισμό, τόν ὁποῖο μέχρι πρό τινος ἀπέφευγε «σάν τόν διάβολο μέ τό λιβάνι»…

Ἀπέναντι, τά μικρασιατικά παράλια, ἡ Κρήνη (Τσεσμέ στήν γλῶσσα τῶν ἀπέναντι) καί παραμέσα ἡ Σμύρνη. «Τί νά πεῖς καί τί νά τραγουδήσεις» πού ἔλεγε ἡ θειά Κατίγκω στά προσφυγικά τῆς ὁδοῦ Βιθυνίας, στήν Κοκκινιά.

Ἀκαδημία Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ, λοιπόν, ἐγκαινιάζει τό Ἵδρυμα Τσάκου. Ὁ καπετάν Παναγιώτης, πού δέν ἔχει σταματήσει νά διακηρύσσει τήν πίστη του στόν Ἕλληνα ναυτικό, ὁ ὁποῖος ἔγινε πλέον «εἶδος πρός ἐξαφάνιση», εἶδε κι ἀπόειδε μέ τίς παλινωδίες τῶν κατά καιρούς ὑπουργῶν καί κυβερνήσεων, πού ἀρνοῦνται (λέγοντας πάντα «ναί» ἀλλά ἐννοῶντας «θά τό δοῦμε κάποια στιγμή») νά ἐπιτρέψουν τήν ἵδρυση καί λειτουργία Ἑλληνικῶν Ἰδιωτικῶν Ναυτικῶν Ἀκαδημιῶν, προφανῶς ἐπειδή κάποιοι δέν θά ἤθελαν «περισσότερο ἀπό τό κανονικό» ἑλληνικά πληρώματα στά ἑλληνικῆς πλοιοκτησίας βαπόρια, καί προσέφυγε στούς ἀδελφούς Κυπρίους, πού δέν ἔχουν τέτοια «κολλήματα» καί ἔχουν ἤδη ἀδειοδοτήσει Ἰδιωτικούς Ἐκπαιδευτικούς φορεῖς τῆς Ναυτιλίας, στόν Πειραιᾶ, τήν Χίο καί ἄλλες πόλεις. Φυσικά, δέν πρόκειται γιά ἐνδιαφέρον «ὑπέρ τῆς δημόσιας ναυτικῆς ἐκπαίδευσης», ὅπως λέγεται ἀπό ὁρισμένους, ἀλλά αὐτά τά ἔχουμε γράψει ἀρκετές φορές. Ἄς μήν χαλάσουμε τώρα τίς καρδιές μας.

Ἁπλῶς, ἄς εὐχηθοῦμε νά γεμίσουν οἱ –μή κερδοσκοπικές– ἰδιωτικές Ἀκαδημίες καί νά πληθύνουν τά Ἑλληνόπουλα πού θά ἐπιλέξουν τήν θάλασσα γιά τήν ἐπαγγελματική τους σταδιοδρομία. Ἄν περιμένουμε ἀπό τό κράτος νά στηρίξει αὐτή τήν προσπάθεια, τό πιθανώτερο εἶναι νά ἀκουστοῦν πάλι κάποια εὐχολόγια καί νά ἐπαληθευθεῖ ἡ λαϊκή σοφία: «Πολύ λάδι ἀλλά ἀπό τηγανίτα …τίποτε!»…