Σᾶς εὐχαριστοῦμε γιά ὅλα, Ρόμπερτ Ρέντφορντ

Δάκρυσα καί τά μάτια μου ἔμειναν γιά πολλή ὥρα ὑγρά, ὅταν πληροφορήθηκα τόν θάνατο τοῦ Ρόμπερτ Ρέντφορντ.

Δέν θά ὑπάρξει ἄλλος Ρέντφορντ, σκηνοθέτης, ἠθοποιός, σύμβολο. Εἶμαι βέβαιος!

«Φεύγουν τά καλύτερά μας χρόνια», εἶπε ὁ Λουκιανός κι ἔχει ἁλυσοδέσει κόμπο τήν καρδιά μας. Κάθε ταινία πού γύριζε ὁ Ρόμπερτ Ρέντφορντ ἄφηνε πίσω της σημάδια βαθιά. Κι ἄφηνε καί ὑπέροχα τραγούδια καί μουσικά θέματα.

Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει τό τραγούδι «Τhe way we were», ἀπό τήν ὁμώνυμη ταινία (ἐδῶ προβλήθηκε μέ τίτλο «Τά καλύτερά μας χρόνια»), πού ἑρμήνευσε μαγικά ἡ Μπάρμπαρα Στράιζαντ καί κέρδισε τό Ὄσκαρ τραγουδιοῦ γιά τό 1973!

Ποιός μπορεῖ νά λησμονήσει τό ἐξαίρετο «Raindrops keep falling on my head», σύνθεση τοῦ μοναδικοῦ δεξιοτέχνη Μπάρτ Μπάκαρα καί ἑρμηνεία ἀπό τόν Β. Τζέι Τόμας, ἀπό τήν ταινία «Οἱ δυό ληστές» μέ τό δίδυμο Ρέντφορντ – Πώλ Νιούμαν!

Οἱ δυό τους συναντήθηκαν καί στό «Κεντρί», ἐκείνη τήν ὑπέροχη ταινία, συνάντηση δυό χαριτωμένων ἀπατεώνων, ὑπό τούς ἤχους τοῦ «Ραγκτάϊμ» πού εἶχε ἐπινοήσει ὁ μέγας Μάρβιν Χάμλις, βαδίζοντας στά χνάρια τοῦ Σκότ Τζόπλιν.

Μπορεῖς νά μήν θυμᾶσαι τήν ταινία-σταθμό γιά τήν παγκόσμια δημοσιογραφία, ὅπου οἱ δυό δημοσιογράφοι τῆς «Οὐάσιγκτων Πόστ», ὁ Ρέντφορντ καί ὁ Ντάστιν Χόφμαν, ἀποκαλύπτουν τό σκάνδαλο «Γουώτεργκαίητ», ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου παραιτήθηκε ὁ Πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον;

Μπορεῖ νά μήν ἔχεις δεῖ πολλές φορές τήν ὑπέροχη ἱστορία πού συνέβη «Πέρα ἀπό τήν Ἀφρική», τίς «Ἡμέρες τοῦ κόνδορος» ἤ τόν «Γητευτή τῶν ἀλόγων»; Κι ὅσοι ἀπό ἐμᾶς ἀγαπᾶμε τά σπόρ, μποροῦμε νά ξεχάσουμε τόν «Καλύτερο», τήν σπουδαιότερη ταινία πού γυρίσθηκε μέ θέμα τό μπαίηζ-μπώλ;

Ἡ ταινία, ὅμως, πού σημάδεψε τήν δική μας γενιά –θά συμφωνήσουν περισσότερο οἱ γυναῖκες– ἦταν «Τά καλύτερά μας χρόνια», σέ σκηνοθεσία τοῦ Σίντνεϊ Πόλακ καί σενάριο γραμμένο ἀπό μαίτρ τοῦ εἴδους, τούς Ἄρθουρ Λόρεντς, Ντέιβιντ Ρέιφιλ, Φράνσις Φόρντ Κόπολα καί Ντάλτον Τράμπο! Ἡ ζωή τοῦ τελευταίου ἔγινε πολύ ἀργότερα ταινία!

Ἡ ἰστoρία διαδραματίζεται στήν περίοδο ἀπό τά μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 ἕως τήν δεκαετία τοῦ 1950, σέ ἐποχές πολέμου, μεταπολεμικῆς σχετικῆς εὐημερίας, ἀλλά καί σκότους, τοῦ ζοφεροῦ Μακαρθισμοῦ στό Χόλλυγουντ.

Ἡ Στράιζαντ εἶναι μιά ἀριστερῶν πεποιθήσεων ἰδεαλίστρια καί μαχητική πολιτική ἀκτιβίστρια. Ὁ Ρέντφορντ εἶναι ἕνας ἄνετος, ἀθλητικός καί ταλαντοῦχος συγγραφέας. Ἡ γνωριμία εἶναι τυχαία, καταλήγει σέ σχέση, ἀλλά πρόκειται γιά δυό διαφορετικές προσωπικότητες, πού μέ κόπο καί πολλή συζήτηση θά τά καταφέρνουν παρά τίς διαφορές τους.

Νά θυμηθοῦμε καί τό ὑπέροχο «Butch Cassidy and Sundance Kid» (ἐδῶ προεβλήθη μέ τίτλο «Οἱ δυό ληστές») ὅπου οἱ δυό πρωταγωνιστές μεγαλούργησαν. Ὅσο γιά τήν μουσική ἀπό τό «Κεντρί», παίζεται ἀκόμη καί σήμερα σέ ὅλα τά κλάμπ καί τά μπάρ τῆς γῆς. Δέν ὑπάρχει περίπτωση νά καθίσω σέ πιάνο καί νά μήν παίξω τά κομμάτια πού προανέφερα. Καλό ταξίδι, κύριε Ρέντφορτ. Σέ ἀγαπήσαμε, ἀληθινά!