Ἄς μιλήσουμε σήμερα γιά μπάσκετ.
Παρά τίς φιλότιμες προσπάθειες καί τίς κάποιες γραφικότητες τοῦ συναδέλφου πού προσπαθοῦσε νά μᾶς πείσει ὅτι «ἄλλα βλέπουμε καί ἄλλα συμβαίνουν», φάνηκε καθαρά ἡ ἀπουσία τῶν παικτῶν πού μποροῦν νά πετύχουν καλάθια ἀπό τήν περιφέρεια. Στήν καθομιλουμένη τοῦ μπάσκετ, ἐμεῖς διαθέταμε παῖκτες πού πετοῦσαν «τοῦβλα» καί οἱ Γερμανοί παῖκτες πού εὕρισκαν εὔκολα τόν στόχο.
Τό παιγνίδι μοῦ θύμισε τόν παλαιό Σέρβο προπονητή Τζούροβιτς, ὁ ὁποῖος, ὅταν μίλησε γιά τούς Ἕλληνες παῖκτες, εἶπε τά ἑξῆς: «Ἐσεῖς, ὅταν μαθαίνετε μπάσκετ στούς νέους, ἀσχολεῖστε μέ τά “συστήματα” καί τούς ἀριθμούς. Ἐμεῖς, τούς μαθαίνουμε νά σουτάρουν! Τούς δίνουμε τό γήπεδο γιά νά κάνουν σούτ καί νά βάζουν τήν μπάλλα στό καλάθι». Κι αὐτό φάνηκε καθαρά στά παιγνίδια τῆς Ἐθνικῆς μας ὁμάδας, ἡ ὁποία διέθετε μικρό ἀριθμό παικτῶν πού ἀνήκουν στήν «ἐλίτ», ἐνῷ καί ὁ προπονητής τῆς ὁμάδας μας –ἕνας ἄπειρος προπονητής, πού “μαθαίνει” τώρα σέ ἀγῶνες ὑψηλοῦ ἐπιπέδου– ἔκανε βασικά λάθη στόν καταμερισμό τοῦ χρόνου πού ἔπρεπε νά δοθεῖ σέ ὁρισμένους παῖκτες.
Τέλος πάντων, ἄς δεχθοῦμε ὅτι, πράγματι, ἡ ὁμάδα μας ἔκανε ἕνα καλό βῆμα, μέ τήν πρόκρισή της στούς Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες. Ὅμως, τρεῖς ἧττες καί μία νίκη δέν εἶναι ἀποτέλεσμα ἐνθαρρυντικό.
Νά δεχθοῦμε ἐπίσης ὅτι «πρέπει νά διατηρηθεῖ ὁ κορμός.» Ὅμως, κάποιοι παῖκτες μας εἶναι κάποιας ἡλικίας καί δέν ἔχουμε ἀκόμη βρεῖ τούς ἀντικαταστάτες τους. Καί ποῦ νά τούς βροῦμε ὅταν οἱ νέοι, ταλαντοῦχοι παῖκτες, δέν ἀγωνίζονται στήν μεγάλη κατηγορία ἤ παραμένουν σέ «μεγάλες» ὁμάδες, ἀλλά «γυαλίζουν τόν πάγκο»!
Οἱ νέοι παῖκτες γιά νά ἀναδειχθοῦν χρειάζονται ἀγῶνες, χρειάζονται παρακολούθηση, χρειάζονται «κατασκευή», ὅπως γίνεται στίς μεγάλες ὁμάδες τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἐδῶ, παῖκτες μέ ἐξαιρετικά προσόντα (παράδειγμα ὁ Καλαϊτζάκης) δέν παίρνουν στήν ὁμάδα τους τόν χρόνο πού θά τούς ἐπιτρέψει νά ὡριμάσουν ἀγωνιστικά καί νά σταθοῦν ἐπαξίως στά δύσκολα.
Ὅπως ὅλοι παρατηρήσαμε, ἡ ὁμάδα μας, χάρις κυρίως στά προσόντα καί τήν ἀποτελεσματικότητα τοῦ Γιάννη, ἄρχιζε δυνατά τούς ἀγῶνες, προηγήθηκε τῆς Γερμανίας καί μέ 12 πόντους στήν α΄ περίοδο, ἐνῷ μέ τήν Αὐστραλία φθάσαμε νά προηγηθοῦμε καί μέ 19!
Οἱ Γερμανοί μᾶς διάβασαν στά ἑπόμενα τρία δεκάλεπτα καί μᾶς κέρδισαν εὔκολα, οἱ Αὐστραλοί μᾶς πλησίασαν καί τούς κερδίσαμε μέ μικρή διαφορά. Ὅπως, ὅμως καί νά ἔχουν τά πράγματα, τρεῖς ἧττες καί μία νίκη εἶναι πολύ λίγο! Καί αὐτά, «τά προσπαθήσαμε ἤ χάσαμε στίς λεπτομέρειες», εἶναι γιά τά μικρά παιδιά. Χάσαμε, διότι δέν εἴχαμε τήν δυνατότητα νά ἀντιμετωπίσουμε καλύτερες ὁμάδες.
Βεβαίως, εἴδαμε καί κάποιους σπουδαίους παῖκτες νά ἀγωνίζονται μέ τίς ὁμάδες τους σέ ἡλικίες κοντά στά σαράντα! Ἐμεῖς, τούς παῖκτες πού «πατοῦν» τά τριάντα ἀρχίζουμε νά τούς θεωροῦμε «μεγάλους» καί στά 35 τούς θεωροῦμε «γέρους»! Εἴδαμε, ὅμως, τούς Ἱσπανούς «σαραντάρηδες», τόν Γιούλ καί τόν Ρόντρι, πῶς ἔπαιζαν μέ πάθος καί δύναμη καί πῶς μᾶς κέρδισαν σχετικά εὔκολα! Μέ δύο λόγια, ἄν θέλουμε νά ἀποκτήσουμε ὁμάδα ἀξιόμαχη, ἄς προσέξουμε τούς νέους καί ἄς πείσουμε τούς πολυεκατομμυριούχους ἰδιοκτῆτες τῶν «μεγάλων» ὁμάδων νά δείξουν στοργή στούς νέους Ἕλληνες παῖκτες. Δέν γίνεται Ἐθνική Ἑλλάδος μόνο μέ τόν Γιάννη κι ἄλλους δύο-τρεῖς. Χρειάζονται καί ἄλλοι νέοι. Ἀλλά ποῦ νά τούς βρεῖς…
Μ.Η.Τ. 232122