Μιά ἀκόμη μαύρη σελίδα τῆς φοβερῆς Κατοχῆς

Ἡ εἰκοστή πέμπτη τοῦ Νοεμβρίου δέν εἶναι μόνο «τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης» οὔτε εἶναι ἡμέρα κατά τήν ὁποία «ὁ Ἰωαννίδης ἀνέτρεψε τόν Παπαδόπουλο».

Αὐτή ἡ πατρίδα ἔχει ζήσει καί ἔχει ὑποστεῖ τόσα, πού ἄν καθίσει κανείς νά τά ἀπαριθμήσει, θά καταλήξει στό «ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός!».

Ὁ φίλτατος, ἐκ Πειραιῶς, νομικός Γρηγόρης Μπλαβέρης μᾶς θύμισε μιάν ἄλλη «ἐπέτειο», πού δείχνει τήν θηριωδία τῶν Γερμανῶν, οἱ ὁποῖοι σήμερα θεωροῦν «λῆξαν» τό θέμα τῶν «πολεμικῶν ἀποζημιώσεων» καί μάλιστα μέ τρόπο πού δείχνει ὅτι ἀκόμη δέν ἔχουν ἀντιληφθεῖ τό μέγεθος τῆς θηριωδίας.

Μά θύμισε, λοιπόν, ὁ φίλος ὅτι τήν εἰκοστή πέμπτη Νοεμβρίου τοῦ χίλια ἐννεακόσια σαράντα τρία, στόν δρόμο Τριπόλεως- Σπάρτης, κοντά στό χωριό Μονοδένδρι Λακωνίας, ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ ἔστησαν ἐνέδρα σέ γερμανική αὐτοκινητοπομπή. Ἀποτέλεσμα, τέσσερεις Γερμανοί στρατιῶτες νεκροί καί ἐννέα ἀγνοούμενοι.

Τήν ἑπομένη στό Μονοδένδρι οἱ Γερμανοί εἶχαν «ἑτοιμάσει» γιά ἐκτέλεση, ὡς ἀντίποινα, ἑκατό ὁμήρους. Οἱ ἐνενῆντα τρεῖς ἦταν Σπαρτιᾶτες, ἐπιφανεῖς πολῖτες, μέλη τοῦ ΕΑΜ, μέλη τῆς ἐπιτροπῆς Λακωνίας τοῦ Διεθνοῦς Ἐρυθροῦ Σταυροῦ καί ἑπτά Ἀρκάδες, καθώς καί δεκαοκτώ ἀγρότες οἱ ὁποῖοι εἶχαν τήν ἀτυχία νά βρίσκονται τήν ὥρα τῆς ἐνέδρας στήν περιοχή.

Μέ νεώτερη διαταγή ἀπό τήν ἐκτέλεση ἐξαιρεῖται ὁ «γερμανοσπουδαγμένος» ἰατρός, ἐπιτυχημένος χειρουργός τῆς Σπάρτης, πολιτικά φιλελεύθερος καί μέλος τοῦ ΕΑΜ Χρῆστος Καρβούνης.

Ὁ ἰατρός δέχεται ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι δέν θά ἐκτελεσθεῖ κανείς ἀπό τούς «ὑποψηφίους». Τό αἴτημά του ἀπορρίπτεται.

Ὁ Καρβούνης ἐπανέρχεται ζητῶντας νά ἐξαιρεθοῦν ἀπό τήν ἐκτέλεση οἱ ἀνήλικοι, ὅμως καί πάλι τό αἴτημά του ἀπορρίπτεται. Γιά τρίτη φορά ζητᾶ νά ἀνταλλαγεῖ μέ ἕνα ἤ δύο ἀπό τά τέσσερα ἀδέλφια Τζιβανόπουλους πού ἐπρόκειτο νά ἐκτελεσθοῦν, γιά νά μήν θρηνήσει ἡ μανά τους τήν ἀπώλεια τεσσάρων παιδιῶν. Οὔτε καί αὐτή ἡ πρότασή του γίνεται δεκτή.

Ἀτρόμητος ὁ Καρβούνης, ἀπευθυνόμενος στόν Γερμανό ἐπί κεφαλῆς τοῦ ἀποσπάσματος τοῦ λέει στά γερμανικά «Εἶστε βάρβαροι, ντρέπομαι πού σπατάλησα ὀκτώ χρόνια ἀπό τή ζωή μου στόν τόπο σας» καί πέφτει νεκρός ἀπό τίς γερμανικές σφαῖρες.

Ἀπό τούς ἑκατόν δεκαοκτώ ὁμήρους θά ἐπιζήσει ἀπό τήν ἐκτέλεση καί τήν χαριστική βολή ἕνας, ὁ νεώτερος σέ ἡλικία…

Εἶναι μιά ἀπό τίς πολλές περιπτώσεις τίς ὁποῖες πρέπει νά συγκεντρώσει ἡ ἑλληνική πλευρά καί νά τίς κοινοποιήσει ὅπου δεῖ, μέ τό αἴτημα τῆς καταβολῆς τῶν «πολεμικῶν ἀποζημιώσεων», τίς ὁποῖες ἀρνεῖται νά καταβάλει στήν Ἑλλάδα ἡ Γερμανία.

Καί θά πρέπει, ὅταν ἔρχεται στήν χώρα μας Γερμανός «ἐπίσημος» καί μυξοκλαίει ἐμπρός σέ ἕνα ἀπό τά πολλά ὁλοκαυτώματα τῆς μαύρης γερμανικῆς (καί ἰταλικῆς καί βουλγαρικῆς, γιά νά μήν ξεχνιόμαστε) Κατοχῆς, νά τοῦ ὀργανώνει ἡ ἑλληνική πλευρά ἕνα «τούρ» σέ ὅλα τά σημεῖα ὅπου οἱ Γερμανοί ἐπέδειξαν τήν ἀγριότητα καί τό μένος εἰς βάρος τοῦ πληθυσμοῦ μιᾶς χώρας τήν ὁποία εἶχαν λεηλατήσει καί σχεδόν καταστρέψει. Νά δοῦμε πόσο θά ἄντεχε ὁ «ἐπίσημος», ἀλλά καί πόσον καιρό θά ἔπρεπε νά μείνει στήν Ἑλλάδα, μέχρι νά «κλαψουρίσει» ὑποκριτικά σέ ὅλα τά σημεῖα ὅπου οἱ Γερμανοί ἄφησαν τά σημάδια τους. Οἱ Γερμανοί, ὄχι οἱ «Ναζί», ὅπως ἐπιμελῶς ἔχουν καλλιεργήσει οἱ ἐπίγονοι. Οἱ «Ναζί» ἦταν ἕνα κόμμα. Οἱ Γερμανοί ἦταν ἐκεῖνοι πού ἔπνιξαν τήν Εὐρώπη στό αἷμα.