Φεύγουν τά καλύτερά μας χρόνια

Εἶμαι στό Παρίσι, συνοδεύοντας τόν τότε πρωθυπουργό Κωνσταντῖνο Μητσοτάκη, σέ ἕνα ἀπό τά ταξίδια πού συχνά πραγματοποιοῦσε.

Ἐκκίνηση στίς ἕξι τό πρωί ἀπό τό ἀεροδρόμιο τῆς Ἐλευσίνας, στίς ἑπτάμιση συνάντηση μέ τόν Μιλόσεβιτς στό Βελιγράδι, στίς δέκα συνάντηση μέ τόν Ἀντρεότι στό Παλάτσο Κίτζι, καί κατά τίς δύο τό μεσημέρι στό Παρίσι γιά συνάντηση μέ τόν Ζάκ Σιράκ.

Ὅπως πάντα, ὅταν βρισκόμουν στό Παρίσι, πῆγα νά ἐπισκεφθῶ τόν φίλο, ἐξαίρετο ἐπιστήμονα καί πολυσχιδές διπλωματικό στέλεχος, Στρᾶτο Καλογερόπουλο, πού ἦταν τότε ἐπί κεφαλῆς τῆς ὑπηρεσίας Τύπου τῆς πρεσβείας μας στήν γαλλική πρωτεύουσα.

Ἡ ὑπηρεσία στεγαζόταν σέ ἕνα κτήριο πολλῶν διαμερισμάτων, πού διέθετε ὅμως καί αὐλή ἀπό τήν ὁποία εἰσήρχετο ὁ ἐπισκέπτης. Κτυπῶ τό κουδούνι, ἀλλά πρίν μοῦ ἀνοίξουν ἀνοίγει ἡ πόρτα καί πέφτει ἐπάνω μου ἕνας ἄνδρας. Τόν κοιτάζω καί λέω: «Εἶστε ὁ…». «Μάλιστα, εἶμαι ὁ Ἀλαίν Ντελόν» μοῦ ἀπαντᾶ χαμογελῶντας. Ἀπαράλλαχτος ὅπως τόν θυμᾶμαι, λίγο μεγαλύτερος βέβαια.

Χαμογελῶ ἀμήχανα: «Πηγαίνω στό γραφεῖο Τύπου τῆς ἑλληνικῆς πρεσβείας». Χαμογελᾶ καί πάλι καί μοῦ ἀπαντᾶ: «Ναί, γνωρίζω ὅτι εἶναι ἐδῶ καί ὁ πρωθυπουργός σας. Καλό ἀπόγευμα».

Ἀνταλλάσουμε χειραψία καί φεύγει μέ ἐλαφρά «πηδηχτό» βῆμα.

Ἦταν ἡ πρώτη καί μοναδική φορά πού συναντήθηκα τέτ-ἄ-τέτ μέ τήν τεράστια αὐτή προσωπικότητα τοῦ παγκοσμίου κινηματογράφου, πού χθές ἔφυγε ἀπό τήν ζωή στά 88 του χρόνια, ἀφήνοντας πίσω του μιά σπουδαία καί σημαντική γιά τόν εὐρωπαϊκό καί τόν παγκόσμιο κινηματογράφο σταδιοδρομία.

Γιά τήν δική μου γενιά, ὁ Ἀλαίν Ντελόν ὑπῆρξε κάτι περισσότερο ἀπό ἕνα κινηματογραφικό ἴνδαλμα. Ἦταν ὁ ἄνθρωπος πού πρωταγωνίστησε σέ μιά σειρά ταινιῶν, οἱ ὁποῖες σημάδεψαν τήν ἐφηβεία καί τήν νεότητά μας.

Ἦταν τό «ἰδανικό ζευγάρι» ἐκείνων τῶν χρόνων μέ τήν πανέμορφη, «αὐτοκράτειρα Σίσσυ», Ρόμυ Σνάιντερ.

Οἱ φωτογραφίες τους φιλοξενοῦντο κάθε μέρα στά περιοδικά καί τίς ἐφημερίδες, ὅλου τοῦ κόσμου.

Ἡ μαυρόασπρη φωτογραφία του, στήν χαρακτηριστική πόζα μέ τήν φράντζα στό μέτωπο καί τό τσιγάρο νά κρέμεται στά χείλη, βρισκόταν στίς τσάντες ὅλων τῶν κοριτσιῶν, καλά φυλαγμένη στά «λευκώματα» ἤ τά τετράδιά τους.

Ἡ ἀδελφή μου, ἔφηβη τότε, εἶχε τήν συγκεκριμένη φωτογραφία στήν ζελατίνα τοῦ μικροῦ πορτοφολιοῦ της. Ὅταν τήν εἶδε ὁ πατέρας μου, τήν ρώτησε αὐστηρά: «Ποιός εἶναι ὁ νεαρός;».

Ἀπάντησα ἀμέσως ἐγώ: «Ὁ Ἀλαίν Ντελόν, μπαμπᾶ». Ὁ πατέρας μου ἀπόρησε. «Καί ποῦ τόν ξέρεις ἐσύ τόν κύριο;». Χρειάστηκε ὁλόκληρη διαδικασία καί πειθώ ἀπό τήν ἀδελφή μου γιά νά μάθει ὁ μπαμπᾶς ὅτι ὁ Ἀλαίν Ντελόν πρωταγωνιστοῦσε, ὅπως καί ὁ ἕτερος Ἕλληνας Σπῦρος Φωκᾶς, σέ μία ταινία μέ τήν ἀγαπημένη του Κατῖνα Παξινοῦ. «Ἄρα θά εἶναι ἀξιόλογος» εἶπε ὁ γιατρός, σχεδόν μέσα ἀπό τά δόντια του…

Ἦταν ἡ ταινία-μνημεῖο τοῦ Λουκίνο Βισκόντι «Ὁ Ρόκκο καί τά ἀδέλφια του» πού ἔκαναν τόν σπουδαῖο αὐτόν, ἀξιόλογο νέο ἠθοποιό, ἰδιαίτερα ἀγαπητό στήν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία τότε ἄρχιζε νά μαθαίνει γιά τήν «Νουβέλ Βάνγκ».

Τόν ἀποχαιρετοῦμε μέ ἀγάπη καί ἀμέσως σκεφτόμαστε τόν στίχο τοῦ Λουκιανοῦ Κηλαηδόνη: «Φεύγουν τά καλύτερά μας χρόνια».