Ἀχρείαστα νά εἶναι τά νοσοκομεῖα, μακάρι νά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά μήν πατήσουμε ποτέ ἐκεῖ τό πόδι μας.
Ἔλα ὅμως, πού κάποτε ὅλοι γιά κάποιο λόγο θά περάσουμε ἀπό ἐκεῖ!
Ἔρχεται ἡ Ἑλένη χθές τό μεσημέρι νά μᾶς κεράσει γιά τήν γιορτή της. Φέρνει καί ἕνα κουτί μέ γλυκά, τό ἀνοίγει καί ἑτοιμάζεται νά σερβίρει.
Ἕξι ἄτομα ἡ παρέα, καί ἀκούγεται τό «Χρόνια Πολλά», ὅταν ξαφνικά χτυπάει τό τηλέφωνό σου.
Συγγενικό σου πρόσωπο ἔχει χτυπήσει καί βρίσκεται σέ ἄσχημη κατάσταση. Τί κάνεις; Σπεύδεις στόν τόπο τοῦ ἀτυχήματος καί καλεῖς τό ΕΚΑΒ.
Ἡ γυναῖκα ἔχει πέσει σέ ἕνα ἀπό τά «καλά» πεζοδρόμια τῶν ἑλληνικῶν πόλεων, ἔχει χτυπήσει στό κεφάλι καί αἱμορραγεῖ. Μέ τό πού φτάνεις, πληροφορεῖσαι ὅτι ἔχει ἐνημερωθεῖ τό ΕΚΑΒ. Σέ λίγη ὥρα ἕνας εὐγενέστατος μοτοσυκλεττιστής βρίσκεται κοντά σας, βοηθᾶ νά μετακινήσετε τήν τραυματία, ἡ ὁποία δέν ἔχει κινηθεῖ ἀπό τήν στιγμή πού χτύπησε (ἔτσι πρέπει νά γίνεται), καί ἀρχίζει νά τήν περιποιεῖται. Καθαρίζει μέ ἐπιμέλεια καί σχολαστικότητα τό τραῦμα, χρησιμοποιεῖ τά ἀπαραίτητα φάρμακα γιά νά σταματήσει ἡ αἱμορραγία καί ἀποφαίνεται: «Πρέπει νά μεταφερθεῖ σέ κλινική ἤ νοσοκομεῖο. Θέλετε νά ἐνημερώσω ἀσθενοφόρο;». Ἀπαντᾶς ὅτι θά τήν μεταφέρεις ἐσύ, καί σέ λίγη ὥρα βρίσκεσαι στά χέρια τοῦ τόσο περιφρονημένου, καί συνεχῶς κατηγορούμενου, ΕΣΥ.
Γιά πότε ἔρχεται ὁ τραυματιοφορέας, τήν βάζει σιγά καί τρυφερά στό «καροτσάκι», τήν μεταφέρει στά ἐπείγοντα καί ἀρχίζει ἡ διαδικασία! Οἱ νοσηλεύτριες ἐνημερώνουν τόν χειρουργό, ἀφοῦ τό τραῦμα χρειάζεται «ράψιμο». Ὅλα πεντακάθαρα, προσεγμένα, καί σέ λίγο ἔρχεται ὁ γιατρός.
Ὁ διάλογος πού ἔχει μέ τήν τραυματία εἶναι ἐντυπωσιακός. Γεμᾶτος τρυφερότητα, κατανόηση καί παρηγορία. Τήν ἀποθέτουν στό χειρουργικό κρεβάτι, τήν ρωτοῦν ἄν παίρνει καί ποιά φάρμακα, καί ἀρχίζει ἡ ραφή. Ἡ μικροεπέμβαση ὁλοκληρώνεται ἐπιτυχῶς καί ὁ τραυματιοφορέας μεταφέρει τήν παθοῦσα στά ἐργαστήρια γιά ἀκτινογραφία καί ὑπέρηχο ἐνῷ τῆς ἔχει γίνε ἤδη αἱμοληψία.
Οἱ ἐξετάσεις ὁλοκληρώνονται καί ἀναμένουμε τό ἀποτέλεσμα. Σέ μία περίπου ὥρα ὅλα ἔχουν ὁλοκληρωθεῖ μέ ἐπιτυχία. Πληροφορούμεθα τά ἀποτελέσματα, εὐχαριστοῦμε τόν γιατρό καί τίς νοσηλεύτριες, καί φεύγουμε, εὐγνώμονες, χωρίς νά ἔχει καταβληθεῖ οὔτε ἕνα εὐρώ.
Ὅλα αὐτά χωρίς νά γνωρίζει κανείς ποιοί εἴμαστε. Προλάβαμε νά κάνουμε μία συζήτηση μέ τήν κυρία πού ἦταν ὑπεύθυνη γιά τήν ἀκτινογραφία. Ἔχει τελειώσει ΤΕΙ, εἶναι στό δημόσιο ἀπό 26 ἐτῶν, σήμερα εἶναι 42, καί περιμένει, ὅπως μᾶς εἶπε, τήν ἀπόφαση, ἡ ὁποία θά ἐξισώσει μισθολογικά τούς ἀποφοίτους τῶν ΤΕΙ πού πῆραν πτυχίο πρίν τά ἐν λόγῳ ἱδρύματα ἀναβαθμισθοῦν σέ ΑΕΙ.
Ὅταν πληροφορεῖται τήν ἰδιότητά μας, λέει «γράψτε κάτι κι ἐσεῖς». Τό γράφουμε, ἀφοῦ τονίσουμε τό αὐθόρμητο καί ἐξαίσιο χαμόγελό της πρός τήν παθοῦσα καί τόν συγγενῆ της, καθώς καί τήν ἄψογη καί ἀνθρώπινη συμπεριφορά της.
Ὅλα αὐτά πού μᾶς συνέβησαν τά ἀποτυπώνουμε στό χαρτί, ἀφοῦ τό ἐπάγγελμα μᾶς δίνει αὐτή τήν δυνατότητα, γιά νά τονίσουμε ὅτι δέν εἶναι ὅλα «μαῦρα».
Καί ἐπειδή ἔχουμε τύχει σέ ἀνάλογα περιστατικά στό ἐξωτερικό, μποροῦμε νά ποῦμε, χωρίς φόβο, ὅτι τό δικό μας ΕΣΥ δέν εἶναι «γιά τά μπάζα», ὅπως συνήθως μέ τόση εὐκολία καί ἀβασάνιστα γράφουμε. Αὐτά, μέ τίς εἰλικρινεῖς μας εὐχαριστίες.
Μ.Η.Τ. 232122