Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα τῆς ἀφθονίας παροχῶν

Κάνω χάζι μέ τήν ἀφθονία ἐξαγγελιῶν καί ὑποσχέσεων τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν.

Βεβαίως, σέ μιά χώρα ὅπου ὁ κάθε «κομμένος», κάθε «πικραμένος», κάθε «ἀδικημένος» φτιάχνει κι ἕνα κόμμα, δέν μπορεῖς νά ἔχεις μεγάλες ἀπαιτήσεις.

Θά πεῖτε τώρα «καί γιατί νά μήν κάνει κόμμα ὁ καθένας, ὅταν, αὐτή τήν στιγμή, δυό ὑπό κατασκευήν κόμματα, πού δέν ἔχουν κοινοβουλευτική ἐκπροσώπηση, βρίσκονται στήν δεύτερη καί τήν τριτο-τέταρτη θέση;».

Ὑπ’ αὐτήν τήν θεώρηση, μᾶλλον ἔχετε δίκιο. Ἀλλά, βρέ παιδί μου, αἴφνης, ἐμφανίζονται κάποιοι πού μᾶς πετσόκοψαν μισθούς – συντάξεις, πού μᾶς ἔστειλαν «ἀδιάβαστους» στό κενοτάφιο τῶν μνημονίων καί τάζουν τώρα δέκατο τρίτο μισθό καί δέκατη τρίτη σύνταξη, ἐνῷ ἔχουν ὑποθηκεύσει τήν χώρα γιά ἑκατό χρόνια!

Εἶναι νά μήν τρελλαίνεσαι; Σκορποῦν ὑποσχέσεις δισεκατομμυρίων χωρίς νά μᾶς ποῦν «ποῦ θά τά βροῦν». Διότι, ὡς καλά γνωρίζουμε πλέον, «λεφτά δέν ὑπάρχουν».

Δυστυχῶς, παρά τό ὅτι ἡ χώρα χρειάζεται σοβαρότητα, ὑπευθυνότητα καί, κυρίως, εἰλικρίνεια καί ἀλήθεια, ἐμφανίζεται καί πάλι τό φαινόμενο τῆς ἀκατάσχετης ὑποσχεσιολογίας, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ –πάντα– σέ παρεξηγήσεις.

«Θά σᾶς φτιάξουμε δρόμους», λέει ὁ πολιτικάντης. «Μά, δέν ἔχουμε αὐτοκίνητα» ἀπαντᾶ τό πλῆθος. «Θά σᾶς πάρουμε κι αὐτοκίνητα» λέει ὁ Μαυρογυαλοῦρος. «Θά σᾶς φτιάξουμε γεφύρια» πετάει ὁ πολιτικός.

«Μά, δέν ἔχουμε ποτάμια», ἀποροῦν οἱ ἀκροατές. «Θά σᾶς φτιάξουμε καί ποτάμια!». Κι ἔρχεται τό μεγάλο χτύπημα. «Θά σᾶς φτιάξουμε σχολειά!» ὠρύεται ἀπό τοῦ βήματος ὁ ὑποψήφιος. «Μά, δέν κάνουμε παιδιά!» ἀπαντᾶ τό πλῆθος. «Θά σᾶς κάνουμε καί παιδιά!» ἀπαντᾶ ὁ ρήτωρ καί… πέφτουν τά ζαρζαβατικά!

Κάτι τέτοιο ζοῦμε αὐτές τίς ἡμέρες. Θά πεῖτε τώρα «μά, αὐτό δέν γίνεται σέ κάθε προεκλογική περίοδο;». Ναί, δέν λέμε, ἔτσι γίνεται κι ἔτσι –μᾶλλον– θά ἐξακολουθήσει νά γίνεται. Εἶναι, ὅμως, σωστό;

Θέλουμε – δέν θέλουμε, λοιπόν, ἔχουμε νά ἀκούσουμε πολλά μέχρι νά σημάνει ἡ ὥρα τῶν ἐκλογῶν. Τότε, φυσικά, θά ἀκούσουμε ἀκόμη περισσότερα, δέν θά προλαβαίνουμε κἄν νά τά σημειώσουμε. Βεβαίως, οἱ σημειώσεις, προεκλογικῶς, εἶναι σάν τίς ζωγραφιές στήν ἄμμο, πού τίς σβήνει τό πρῶτο κυματάκι. Ἀλλά ἀποτελοῦν μέρος τοῦ «παιγνιδιοῦ», Διότι, μήν ἀμφιβάλλετε, γιά τούς πολιτικούς, ὅλη αὐτή ἡ διαδικασία εἶναι ἕνα παιγνίδι.

Θά πεῖτε πάλι «ναί, παιγνίδι, ἀλλά ἐκεῖνοι παίζουν τήν δουλειά τους κορώνα-γράμματα». Ἔ, ἄς μήν ἔκαναν τήν πολιτική ἐπάγγελμα, ἄς εἶχαν ἀλλοιῶς ὀργανώσει τό πολιτικό σκηνικό, τό ὁποῖο ἔχουν πλέον μετατρέψει σέ προσοδοφόρο ἐπάγγελμα, τό ὁποῖο, μέ ἐπιμέλεια καί τεχνάσματα, κρατοῦν ἑρμητικῶς κλειστό, ἀπαγορεύοντας, σχεδόν, σέ ἀνθρώπους μέ εἰλικρινῆ διάθεση προσφορᾶς καί μέ ὅραμα νά ἀναμιχθοῦν σ’ αὐτό τό «παιγνίδι»

Ἐλήλυθεν, λοιπόν, ἡ ὥρα τῶν ὑποσχέσεων. «Τάξε, βρέ παιδί μου, κάτι» μοῦ ἔλεγε φίλος, παλαιός πολιτικός, ὅταν –γιά μιά καί μοναδική φορά– ἐπεχείρησα νά ἀναμιχθώ μέ τά κοινά. «Τί νά τάξω, ἀφοῦ θά παραλάβουμε χάος;» ἔλεγα μέ τρόμο. Ποῦ νά φανταζόμουν ὅτι θά ἐμφανιζόταν Ἕλληνας ὑπουργός Οἰκονομικῶν πού θά μιλοῦσε γιά «δημιουργικό χάος»!

Μήν ἀνησυχεῖτε, λοιπόν, ἀπό τήν «ἐπίθεση παροχῶν» πού δέχεστε καί θά δεχθεῖτε. Καί μήν δίνετε σημασία σέ ὑποσχέσεις. Εἶναι τό μόνο εἶδος πού προσφέρεται ἀφειδῶς, ἀλλά ποτέ δέν σέ χορταίνει!