Ὅταν τό «πάτσγουορκ» γίνεται τέχνη καί δύναμη

Τό «πανώ» ἔξω ἀπό τό Μουσεῖο Λαϊκῆς Τέχνης καί Παράδοσης «Ἀγγελική Χατζημιχάλη» ἀναφερόταν στήν ἔκθεση «Flower-Power».

Ὁ τίτλος καί μόνον ἦταν ἀρκετός νά μέ συγκινήσει, καθώς μέ ὁδήγησε στήν ἐποχή τῶν λουλουδιῶν, τότε, πού λίγα μέτρα πιό κάτω, ἔξω ἀπό τόν κινηματογράφο Παλλάς, στίς 29 Νοεμβρίου, εἶχε προβληθεῖ ἡ ταινία Woodstock, δηλαδή τό ντοκυμανταίρ ἀπό τό ὁμώνυμο φεστιβάλ ρόκ, πού εἶχε πραγματοποιηθεῖ τόν Αὔγουστο τοῦ 1969. Κάποιοι τυχεροί εἴδαμε τήν πρώτη προβολή, ἀλλά οἱ ἑκατοντάδες νέοι, πού περίμεναν γιά τήν δεύτερη, δέν μπόρεσαν διότι… ἀπαγορεύθηκε ἀπό τήν Ἀστυνομία! Εἶχε πέσει ξύλο, εἶχαν γίνει καί συλλήψεις. Μέ ἐκεῖνες τίς εἰκόνες, πέρασα τήν βαριά ξύλινη πύλη τοῦ Μουσείου καί, ἀνάμεσα σέ ἀρκετούς ἐπισκέπτες, Ἕλληνες καί ἀλλοδαπούς, περιηγήθηκα τούς χώρους καί ἐπικοινώνησα, ἔπειτα ἀπό χρόνια, μέ τήν τέχνη τοῦ πάτσγουορκ.

«Στήν σύγχρονη μορφή του, τό πάτσγουορκ γεννιέται στήν Ἀγγλία τόν 18ο αἰῶνα. Ἀποκαλυπτική ἡ ὀνομασία του patch (μπάλωμα) work (ἐργασία), δηλαδή συρραφή μικρῶν κομματιῶν ὑφάσματος, διαφόρων χρωμάτων καί σχεδίων μέ σκοπό τήν δημιουργία πολύχρωμων καλυμμάτων, χαλιῶν, παιχνιδιῶν καί ἄλλων χρηστικῶν εἰδῶν οἰκιακῆς χρήσεως. Ἀσχολία ἡ ὁποία υἱοθετήθηκε ὡς χρήσιμη τέχνη καί ὡς χόμπι ἀπό πολλές χῶρες, τροφοδοτῶντας τήν φαντασία, καί σέ συνδυασμό μέ τήν καλαισθησία καί τήν διάθεση δημιουργίας ἐργοχείρων μέ προσωπική σφραγῖδα ἀποτέλεσαν τήν βάση ἐντάξεως τοῦ πάτσγουορκ στούς κλάδους τῆς εὐρωπαϊκῆς λαϊκῆς τέχνης» μᾶς πληροφορεῖ ἡ διεύθυνση τοῦ Μουσείου.

Σταμάτησα καί περιεργάσθηκα κάποια ἔργα, ἀναφερόμενα στήν ἐποχή τοῦ flower-power, δηλαδή στά χρόνια πού ἐμεῖς, «τά παιδιά μέ τά μαλλιά κει μέ τά μαῦρα ροῦχα», πού τραγουδοῦσε ὁ Διονύσης, φωνάζαμε «κάντε ἔρωτα-ὄχι πόλεμο», ἡ νεολαία στίς ΗΠΑ διαδήλωνε κατά τοῦ φονικοῦ πολέμου στό Βιετνάμ καί οἱ Beatles ἔγραφαν τό «All you need is love». Ὑπέροχη ἐποχή, δυνατά μηνύματα, μέσα ἀπό τά λουλούδια!

Ἡ ἔκθεση, συνδιοργάνωση τοῦ Ὀργανισμοῦ Πολιτισμοῦ, Ἀθλητισμοῦ καί Νεολαίας τοῦ Δήμου Ἀθηναίων καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Συλλόγου «Πάτσγουορκ», θά διαρκέσει ἕως τήν 21η τοῦ μηνός. Πρόκειται, πράγματι, γιά «τήν μαγεία τῶν ὑφασμάτων, τῆς κλωστῆς, τῶν χρωμάτων καί τῶν λουλουδιῶν μέσα ἀπό τά 200 περίπου ἔργα, πού ἀναπτύσσονται στούς ἐκθεσιακούς χώρους καί ἀποκαλύπτουν τήν ἔμπνευση τῶν καλλιτεχνῶν ἀπό τίς χῶρες μέλη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ὁμοσπονδίας Πάτσγουορκ (European Quilting Association), στήν ὁποία ἀνήκει καί ὁ Ἑλληνικός Σύλλογος.

Τά ἔργα πού ἐκτίθενται στό Μουσεῖο προέρχονται ἀπό τήν ἑλληνική ὁμάδα ἐνῷ τά περισσότερα ἀπό καλλιτέχνες ἄλλων τοπικῶν ἐθνικῶν Συλλόγων (Βελγίου, Γαλλίας, Γερμανίας, Ἡνωμένου Βασιλείου, Ἰσλανδίας, Ἰταλίας, Λεττονίας, Ὁλλανδίας, Σουηδίας), ἀκολουθῶντας τό θέμα “Flower Power” καί τίς συγκεκριμένες προδιαγραφές, πού καθορίσθηκαν ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ὁμοσπονδία.

Τό σύνολο τῶν ἔργων παρουσιάσθηκε γιά πρώτη φορά, τόν Αὔγουστο τοῦ 2023 στό Μπέρμινγχαμ καί τό ταξίδι του στίς χῶρες-μέλη, θά διαρκέσει δύο χρόνια.»

«Ἡ ζωή θέλει καρδιά καί ψυχή, ἡ πραγματικότητα, ὅμως, θέλει μαγεία καί φαντασία γιά νά χρωματίσει τό παρόν καί τό μέλλον, πού ὁ καθένα μας χτίζει στόν κόσμο του» ἀναφέρει ἡ λαογράφος, ὑπεύθυνη τοῦ Μουσείου, Σταυρούλα Πισιμίση.

Πέρασα ἀπό τό «Παλλάς» καί στάθηκα γιά λίγο. Πόσο λείπουν τά λουλούδια ἀπό τήν Ἀθήνα!

Απόψεις

Παρεφρόνησε ὁ κ. Ἐρντογάν: Νομοθετεῖ σέ ξένη ἐπικράτεια

Εφημερίς Εστία
«Γκρίζες ζῶνες» τά ἑλληνικά νησιά μέ ἀπόφαση τῆς τουρκικῆς Ἐθνοσυνελεύσεως – Ἔμπρακτη ἀμφισβήτησις τῆς κυριαρχίας τους μέ ἀποστολή τουρκικοῦ πλοίου στήν καρδιά τῶν Δωδεκανήσων – Ὅ,τι χάνει ἀνατολικῶς, θέλει νά τό κερδίσει δυτικῶς

Ὁ κρότος τῆς ἥττας

Μανώλης Κοττάκης
«Χάντρα» στό κομπολόι τῶν Οὐκρανῶν ἡ Ἑλλάς – Λογαριασμός καί ἀπό τό Κίεβο καί ἀπό τήν Μόσχα

7% προηγεῖται τό AfD μετά τήν ἐπίθεση στόν Τράμπ

Εφημερίς Εστία
Βερολῖνο.- Ἀδιαφιλονίκητο φαβορί γιά τήν πρώτη θέση στίς γερμανικές ἐκλογές εἶναι τό κόμμα Ἐναλλακτική γιά τήν Γερμανία, μετά τήν τελευταία ἐπίθεσή του κατά τῶν πολιτικῶν τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ.

Τελικά, μοιάσαμε στό τέρας πού δημιουργήσαμε

Δημήτρης Καπράνος
«Μαμά καί μπαμπά, τρία χρόνια τώρα εἶμαι σέ μιά κατάσταση κατάθλιψης. Καί μπορεῖ αὐτός ὁ κόσμος νά ἔχει τά ὡραῖα του, ἀλλά ἴσως ἕνας ἄλλος κόσμος νά εἶναι καλύτερος. Φέτος εἶναι ἡ χρονιά πού θά δώσω Πανελλήνιες ἐξετάσεις, ἀλλά φοβᾶμαι ὅτι δέν θά πάω καλά. Τό ξέρω ὅτι δέν θά πάω καλά καί ἔτσι θά καταλήξω μέ μιά δουλειά πού δέν θά μοῦ δίνει λεφτά. Πλέον δέν μέ εὐχαριστεῖ τίποτα ἀπό τή ζωή. Δέν μπορῶ νά δῶ τίποτα θετικό. Μαμά καί μπαμπά, δέν θέλω πιά νά ζῶ. Αὐτός ὁ κόσμος δέν εἶναι πιά γιά μένα»…

Σάββατον, 14 Μαΐου 1966

Πρό 60 ἐτῶν
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟ ΕΡΥΘΡΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ