Ἡ Ἀλίκη στήν χώρα τῶν (μή) θαυμάτων…

Δόξα Τῷ Θεῷ, λόγῳ τοῦ ἐπαγγέλματος τό ὁποῖον ἐπιλέξαμε, ἔχουμε ταξιδέψει σέ ὅλο, σχεδόν, τόν κόσμο. Ἔχουμε δεῖ πολλές –δέν θυμόμαστε πόσες– πρωτεύουσες, ἀλλά καί μεγάλες πόλεις στήν Εὐρώπη, τίς ΗΠΑ, τόν Καναδᾶ, τήν Ἀσία, τήν Ἀφρική, τήν Νότιο Ἀμερική.

Ἔχουμε σεργιανίσει στίς παλιές πόλεις, δηλαδή στά κέντρα, τήν καρδιά τῶν σύγχρονων μεγαλουπόλεων, τά ὁποῖα, ὅσο εἶναι δυνατόν –καί σέ πολλές πόλεις εἶναι– ἔχουν διασώσει τό παρελθόν του καί τό θυμίζουν στόν ἐπισκέπτη ἀνά πᾶσα στιγμή.

Βλέπεις, δηλαδή, ἐντοιχισμένες πλάκες στούς τοίχους, στίς ὁποῖες ἀναφέρεται «Ἐδῶ ἔζησε ὁ ποιητής …» ἤ «Σέ αὐτό τό σπίτι ἔγραψε ὁ συγγραφεύς…» ἤ «στόν τρίτο ὄροφο αὐτοῦ τοῦ κτηρίου συνέθεσε τίς μελωδίες του ὁ μουσουργός…». Κι ἐσύ φέρνεις ἀμέσως στόν νοῦ τόν δημιουργό, κι ἄν δέν τόν ξέρεις ρίχνεις μιά ματιά στό «google» μέσῳ τοῦ φορητοῦ σου τηλεφώνου καί μαθαίνεις τά πάντα…

Ἐμεῖς, ἐδῶ, στήν Ἑλλάδα, σέ ὅλες σχεδόν τίς πόλεις, μέχρι προσφάτως, περιφρονούσαμε προκλητικά τήν οἰκία τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ, τήν οἰκία τῆς Μαρίας Κάλλας. Αὐτά ἐν Ἀθήναις, ἀλλά καί σέ ἄλλες πόλεις, συμβαίνει τό ἴδιο μέ οἰκίες μεγάλων μορφῶν τῆς Ἐπαναστάσεως, τῶν Ἐθνικῶν Ἀπελευθερωτικῶν Ἀγώνων, τῆς Μουσικῆς, τῆς Ποιήσεως, τῆς Ζωγραφικῆς, τῆς Γλυπτικῆς, τῆς Λογοτεχνίας, τοῦ Θεάτρου, τοῦ Κινηματογράφου, τῶν Ἐπιστημῶν. Μᾶς ἀρέσει –εἶναι γεγονός– ἡ ἰσοπέδωση τῶν πάντων, μᾶς ἀρέσει νά θάβουμε ὅποιον προκόβει, μᾶς ἀρέσει νά κατηγοροῦμε –συνήθως χωρίς στοιχεῖα– ὅποιον ξεχωρίζει.

Γενικῶς, δέν μᾶς ἀρέσουν ἐκεῖνοι πού ξεχωρίζουν. Στόν συγκεκριμένο τομέα, ἔχουμε ἀντιγράψει τούς ἀποικιοκράτες καί σκληρότατους Βρεταννούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καθιερώσει τόν ὅρο Soldiering, ὁ ὁποῖος ἐπιδέχεται πολλῶν ἑρμηνειῶν, ὅπως κάθε, σχεδόν, ἀγγλική λέξη. Κατά μία ἔννοια, λοιπόν, σημαίνει «τό νά στέκονται ὅλοι σέ μιά εὐθεῖα γραμμή καί νά μήν ξεχωρίζει οὔτε …ἕνα χιλιοστό τοῦ ὑποδήματός τους!» Στήν Ἑλλάδα μᾶς ἀρέσει ὅλοι «νά εἶναι σάν τά μοῦτρα τους», ὅλοι «νά τά πιάνουν», ὅλοι «νά εἶναι τσιράκια». Ἔχουμε καί μιά Δικαιοσύνη πού δικάζει «μέ βάση τό κοινό αἴσθημα», ὁπότε, ἄστα νά πᾶνε! Κι ἔτσι, ὅποιος ξεχωρίσει –σέ ὁποιονδήποτε τομέα– πρέπει νά συκοφαντηθεῖ, νά λοιδορηθεῖ, νά βγοῦν τά ἄπλυτά του «στά φόρα», ἄπλυτα τά ὁποῖα εἶναι συνήθως ψευδῆ, ἀλλά ἡ λάσπη ἀπό τόν ἀνεμιστῆρα ἐπικάθηται παντοῦ καί, κυρίως, πρέπει …νά ξεχαστεῖ!

«Διάβασα πρό ἡμερῶν τά ἑξῆς: “Ἡ οἰκία ὅπου κατοικοῦσε γιά μία δεκαετία περίπου στήν συνοικία τοῦ Ἁγίου Παύλου ἡ Ἀλίκη Βουγιουκλάκη, ὁδός Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ἀριθμός 61, ρημάζει στά 100 μέτρα ἀπό αὐτό, σέ εὐθεῖα γραμμή, εἶναι τό διατηρητέο κτήριο τῶν γραφείων καί ἐργαστηρίων τῆς Φίνος Φίλμ, στήν ὁδό Χίου. Πωλεῖται ἀπό τόν ἰδιοκτήτη του καί τελικῶς βλέπω νά γίνεται μπουτίκ ὀτέλ, ἀντί νά τό ἀγοράσει ὁ Δῆμος Ἀθηναίων καί νά γίνει Μουσεῖο Κινηματογράφου. Καμμία πρόνοια γιά τό μέλλον τῆς γειτονιᾶς, πού θά ἔπρεπε νά ἦταν τό πολιτιστικό κέντρο τῆς Ἀθήνας”.»

Μά, ἡ Ἀλίκη καί ἡ Φίνος Φίλμ εἶναι τό θέμα; Θά ποῦν οἱ αἰώνιοι ἰσοπεδωτικοί. Καί γιατί ὄχι ἡ Ἀλίκη; Μήπως ἐπειδή δέν ἦταν σάν τά μοῦτρα μας;

Απόψεις

Σχέδιο ἀνατίναξης τῆς δίκης Τριαντόπουλου

Εφημερίς Εστία
Τό παρασκήνιο τοῦ Μαξίμου γιά νά ναυαγήσει τό Εἰδικό Δικαστήριο

Ὅταν ὁ Ἑλληνισμός ἑνώνεται, ἡ Ἄγκυρα ὑποχωρεῖ

Μύρνα Νικολαΐδου
Παρά τά σφάλματα στά ὁποῖα ἔχει ὑποπέσει ἡ ἑλληνική διπλωματία τά τελευταῖα –καί ὄχι μόνο– χρόνια, μέ προεξάρχον τό δόγμα τῶν «ἤρεμων νερῶν» μέ τήν Τουρκία, ὑπάρχουν καί κάποιες φωτεινές ἐξαιρέσεις πού μᾶς δίδουν ἐλπίδα

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 1966

Πρό 60 ἐτῶν
Πρό 60 ετων: «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΑΡΑ ΣΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ» - «ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΕΛΛΗΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΚΛΗΡΟΔΟΤΕΙ ΜΕΓΑΛΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΝ ΕΙΣ ΙΔΡΥΜΑ ΧΑΡΤΦΟΡΔ»

Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στο Tilia Resort: Η μαγεία του Πηλίου συναντά την απόλυτη χαλάρωση

Εφημερίς Εστία
Ένα πολυτελές καταφύγιο πέντε κλειδιών στο Μούρεσι, με σουίτες που διαθέτουν τζάκι και θέα στο Αιγαίο, στιγμές ευεξίας και ξεχωριστές γαστρονομικές εμπειρίες

«Ρόδινο Φεγγάρι»: Μια ξεχωριστή μουσική και ποιητική βραδιά με τον Αντώνη Μιτζέλο και τον Νίκο Κλεισιώτη

Εφημερίς Εστία
Το Gazarte φιλοξένησε μια ξεχωριστή μουσική και ποιητική συνάντηση με αφορμή την παρουσίαση του νέου άλμπουμ «Ρόδινο Φεγγάρι», σε στίχους Νίκου Κλεισιώτη και μουσική Αντώνη Μιτζέλου, καθώς και της ποιητικής συλλογής «Ψιθυρίσματα Ψυχής»