Καθίσαμε, μετά τήν παρέλαση, μέ τόν φίλο καί δυό ἀκόμη τῆς παρέας ἀπό τά παλιά, γιά τόν καθιερωμένο καφέ τῶν ἐθνικῶν ἑορτῶν.

Ὑπάρχει, ἀλήθεια, κάποιος πού νόμισε ὅτι ἡ δίκη γιά τήν ὑπόθεση τῶν Τεμπῶν θά μποροῦσε νά διεξαχθεῖ πολιτισμένα, μέ ἀπόλυτο σεβασμό στούς θεσμούς, μέ ἀπόλυτη τήρηση τῆς δικονομίας, μέ δημοκρατικές διαδικασίες; Κούνια πού μᾶς κούναγε, ἄν τό πιστέψαμε ἔστω καί γιά μιά στιγμή.

Μέ τόν Γιῶργο Σγουράκη γνωρίστηκα πρίν ἀρκετά χρόνια.

Ἔχω τήν ἄποψη ὅτι ὁ Σταῦρος Ξαρχάκος ἔπρεπε νά εἶναι μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν.

Ἔβγαλε ἡ κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου στό «μεϊντάνι» βίντεο (προφανῶς τραβηγμένο μέ τό φορητό της τηλέφωνο) μέ τόν ὑπουργό Ὑγείας Ἄδωνι Γεωργιάδη νά τρώει ἕνα «κράκερ» μέσα στήν Βουλή –στά ὑπουργικά ἕδρανα– καί νά προσφέρει τό «πακετάκι» στούς συνεργάτες του.

Φυσικά καί εἶναι δύσκολο νά συμφωνεῖ κανείς –πόσῳ μᾶλλον νά ἐπιχαίρει– μέ ἕναν πόλεμο, μέ βομβαρδισμούς ἐναντίον ἀμάχων καί τουριστῶν, μέ δολοφονίες πολιτικῶν, μέ ὅλα, τέλος πάντων, πού συμβαίνουν αὐτό τόν καιρό στήν περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Παρακολουθῶντας τήν σειρά τῶν ἐκπομπῶν τοῦ Ἀλέξη Παπαχελᾶ γιά τήν πορεία καί κατάληξη τῆς «17Νοέμβρη», διαπιστώνει κανείς μερικά πράγματα, πού δείχνουν τήν νοσηρότητα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας.

Ἡ Κασσάνδρα Κουλουκουντῆ, μέ καταγωγή ἀπό τήν Κάσο, ἔφερε στά βραβεῖα Ὄσκαρ τήν αὔρα τῆς ἑλληνικῆς θάλασσας!

Ἐπίθεση μέσα στόν συρμό τοῦ μετρό, γιά νά ἁρπάξουν τήν ἁλυσίδα ἀπό τόν λαιμό ἑνός ἐπιβάτη!

Παραμένουμε στό θέμα τοῦ θανάτου τῆς καθηγητρίας Σοφίας Χρηστίδου, ὁ ὁποῖος ἐπανέφερε στό προσκήνιο ἕνα θέμα πού δυστυχῶς συχνά ἀποσιωπᾶται: Τόν ἐκφοβισμό πού δέχονται οἱ ἐκπαιδευτικοί μέσα στό ἴδιο τό σχολικό περιβάλλον.

Ἐπανερχόμεθα στό θέμα τῆς «ζούγκλας τοῦ μαυροπίνακα», στήν ὁποία ἀναφερθήκαμε σέ προηγούμενο σχόλιό μας.

Ἡ πρώτη φορά πού ἄκουσα ἀπό κάποιον εἰδήμονα νά ἀναφέρεται θετικά γιά τήν χρήση τῆς πυρηνικῆς ἐνέργειας στήν καθημερινότητα, ἦταν ὁ Σίμος Παληός, γνωστός, ἰσχυρός καί ἔμπειρος πλοιοκτήτης μέ σπουδές στήν Ἀγγλία.