Ἐπίθεση μέσα στόν συρμό τοῦ μετρό, γιά νά ἁρπάξουν τήν ἁλυσίδα ἀπό τόν λαιμό ἑνός ἐπιβάτη!

Παραμένουμε στό θέμα τοῦ θανάτου τῆς καθηγητρίας Σοφίας Χρηστίδου, ὁ ὁποῖος ἐπανέφερε στό προσκήνιο ἕνα θέμα πού δυστυχῶς συχνά ἀποσιωπᾶται: Τόν ἐκφοβισμό πού δέχονται οἱ ἐκπαιδευτικοί μέσα στό ἴδιο τό σχολικό περιβάλλον.

Ἐπανερχόμεθα στό θέμα τῆς «ζούγκλας τοῦ μαυροπίνακα», στήν ὁποία ἀναφερθήκαμε σέ προηγούμενο σχόλιό μας.

Ἡ πρώτη φορά πού ἄκουσα ἀπό κάποιον εἰδήμονα νά ἀναφέρεται θετικά γιά τήν χρήση τῆς πυρηνικῆς ἐνέργειας στήν καθημερινότητα, ἦταν ὁ Σίμος Παληός, γνωστός, ἰσχυρός καί ἔμπειρος πλοιοκτήτης μέ σπουδές στήν Ἀγγλία.

Κανείς, ἀσφαλῶς, δέν μπορεῖ νά εἶναι βέβαιος τόσο γιά τήν διάρκεια ὅσο καί γιά τήν κατάληξη τοῦ πολέμου στό Ἰράν.

Κοίταξε νά δεῖς τί γίνεται στόν κόσμο! Δύο διαμερίσματα ἀξίας πενῆντα ἑκατομμυρίων λιρῶν Ἀγγλίας, ἀλλά καί καμμιά δεκαπενταριά ἄλλα ἀκίνητα, σέ περίοπτες θέσεις καί ἀκριβές περιοχές τοῦ Λονδίνου, κατέχει, λένε, ὁ υἱός τοῦ δολοφονηθέντος παπα-δικτάτορος τοῦ Ἰράν.

Ἔ, ἀφοῦ ἐπαινέσαμε τόν Παπαχελᾶ, ἄς μιλήσουμε καί γιά μιά ἄλλη –ἐξαιρετική– ἐκπομπή, πού εἴδαμε προχθές στόν «Ἄλφα», μέ τόν φίλτατο Σταῦρο Θεοδωράκη (εὐτυχῶς, ἐγκατέλειψε τήν πολιτική καί ἐπανέκαμψε στούς κόλπους μας) νά συναντᾶ στίς κλιτύες καί τίς κορυφές τοῦ Ὀλύμπου, Ἕλληνες καταδρομεῖς καί μιά ὁμάδα ἀνδρῶν καί γυναικῶν, καταδρομέων, ὑποψηφίων μονίμων ὑπαξιωματικῶν.

Ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ νά ἀπορήσουμε μέ τήν στάση ὁρισμένων οἱ ὁποῖοι ἔσπευσαν νά μεμφθοῦν τήν Κυβέρνηση γιά τήν ἀπόφασή της νά ἀποστείλει στήν Κύπρο τίς φρεγάτες «Κίμων» καί «Ψαρά» καθώς καί τά πολεμικά μας ἀεροσκάφη.

Καλεσμένος σέ μιά τηλεοπτική ἐκπομπή, ἔβλεπα τό δελτίο εἰδήσεων τοῦ σταθμοῦ.

Μέ τόν Ἀλέξη Παπαχελᾶ συνυπήρξαμε στήν «Καθημερινή», γιά ἀρκετό καιρό.

Μέχρι πρό ὀλίγων ἐτῶν, οἱ «ναυτιλιακοί» δημοσιογράφοι πασχίζαμε νά πείσουμε τούς διευθυντές μας νά προβάλουν ὅσο περισσότερο γινόταν τά θέματα τῆς ναυτιλίας.

Ἑβδομῆντα χρόνια ζωῆς, γεμάτης δράση, προσφορά καί φροντίδα πρός τίς νεώτερες γενεές, συμπλήρωσε τό «Ἵδρυμα Εὐγενίδου». Μέ συγκίνηση θυμᾶμαι τήν πρώτη φορά πού μᾶς πῆγε ὁ πατέρας μας νά δοῦμε «Τό πλανητάριο».