«Τί συνέβη στήν Ἀκρόπολη;» μέ ρωτοῦσε στό What’s up ἡ σύζυγος τοῦ ἀδελφοῦ μου, πού κατοικεῖ σέ ἕνα γραφικό χωριό, ἔξω ἀπο τό Σέφιλντ!

Ἡ ἀφεντιά μου, εἶχα ἀφήσει καί ἕνα ἀρκετά καλοθρεμμένο μούσι, μέ τόν πατέρα μου νά λέει συνεχῶς ὅτι ἀσχολοῦμαι μέ «τρίχες» καί, κάποια μεσημέρια, ἀνεβαίναμε στό κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἀποφασισμένοι νά ἐνταχθοῦμε στήν «ἰντελιγκένσια», ἀφοῦ θεωρούσαμε ἑαυτούς λογίους καί καλλιτέχνες.

«Τί Ἱστορία ἔχουμε, βρέ παπποῦ!» ἦταν τά πρῶτα της λόγια, ὅταν μιλήσαμε γιά τήν ταινία.

Εἶμαι φανατικός φίλος τοῦ σπόρ καί πάντα τό παρακολουθῶ, ἀνεξαρτήτως ὀπαδικῶν καί λοιπῶν προτιμήσεων. Ἔχω δεῖ ἀλησμόνητα παιγνίδια Παγκοσμίου Κυπέλλου, ἀπό τό 1966 μέχρι σήμερα.

Διαβάζουμε καθημερινά γιά πλήγματα εἰς βάρος ἐμπορικῶν πλοίων στήν Μαύρη Θάλασσα, πλοίων τά ὁποῖα –νομίμως καί μέ σεβασμό πρός τούς κανόνες τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου καί τῆς ἐλευθέρας ναυσιπλοΐας– προσπαθοῦν νά διατηρήσουν στήν ζωή τήν ἐφοδιαστική ἁλυσίδα, ὅπως ἔπραξαν καί κατά τήν διάρκεια τῆς πανδημίας.

Μέ εἶχε ἐντυπωσιάσει, ἦταν «τύπος», μιλοῦσε σταθερά, εἶχε ἄποψη, τό μυαλό της ἔκοβε στροφές πολλές καί ὁ λόγος της ἦταν ἄψογος.

Ὁ πατέρας, ἰατρός, μέ ἐνεργό ἀνάμειξη στά κοινά, στέλεχος τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, παλαιός ἀριστερός, μετέπειτα «βενιζελικός» καί τότε «μέ τόν Γέρο τῆς Δημοκρατίας».

Ἔτσι, ἀπό παιδί τοῦ δημοτικοῦ σχολείου καί ὡς μαθητής γυμνασίου, εἶχα τήν εὐκαιρία νά παρακολουθήσω σπουδαῖες παραστάσεις, συνοδεύοντας τόν πατέρα μου, πού μέ ἔπαιρνε συχνά μαζί του, συνήθως μόνο ἐμένα, ἀλλά ἐνίοτε καί μέ τά ἀδέλφια μου.

Τά κτήρια, ἡ τάξη, ἡ καθαριότητα, ἡ ἀρχοντιά, ἡ θάλασσα.

Ὁ Ρίνγκο καί ὁ Πώλ Μακάρτνεϊ εἶναι οἱ ἐπιζῶντες Beatles, ἀφοῦ οἱ Λέννον καί Χάρισσον ἔχουν ἀπό καιρό φύγει ἀπό τήν ζωή