Μέ εἶχε ἐντυπωσιάσει, ἦταν «τύπος», μιλοῦσε σταθερά, εἶχε ἄποψη, τό μυαλό της ἔκοβε στροφές πολλές καί ὁ λόγος της ἦταν ἄψογος.

Ὁ πατέρας, ἰατρός, μέ ἐνεργό ἀνάμειξη στά κοινά, στέλεχος τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, παλαιός ἀριστερός, μετέπειτα «βενιζελικός» καί τότε «μέ τόν Γέρο τῆς Δημοκρατίας».

Ἔτσι, ἀπό παιδί τοῦ δημοτικοῦ σχολείου καί ὡς μαθητής γυμνασίου, εἶχα τήν εὐκαιρία νά παρακολουθήσω σπουδαῖες παραστάσεις, συνοδεύοντας τόν πατέρα μου, πού μέ ἔπαιρνε συχνά μαζί του, συνήθως μόνο ἐμένα, ἀλλά ἐνίοτε καί μέ τά ἀδέλφια μου.

Τά κτήρια, ἡ τάξη, ἡ καθαριότητα, ἡ ἀρχοντιά, ἡ θάλασσα.

Ὁ Ρίνγκο καί ὁ Πώλ Μακάρτνεϊ εἶναι οἱ ἐπιζῶντες Beatles, ἀφοῦ οἱ Λέννον καί Χάρισσον ἔχουν ἀπό καιρό φύγει ἀπό τήν ζωή

Ἀπό τήν μιά ὁ Πρόεδρος τῆς πρώην ὑπερδυνάμεως, ὁ ὁποῖος ἡττήθη κατά κράτος στόν πόλεμο μέ τούς μουλάδες τοῦ Ἰράν, ἀλλά ἐπιμένει ὅτι «εἶναι ὁ νικητής» (θυμίζει ὀλίγον…Λουτσέσκου) καί ἀπό τήν ἄλλη ὁ ἡγέτης ἑνός συνονθυλεύματος, ὁ ὁποῖος κάθε τόσο ὁραματίζεται «αὐτοκρατορίες» καί «Γαλάζιες Πατρίδες», ὅταν ἡ «ὑπερδύναμή» του ἀπεδείχθη ξέφραγο ἀμπέλι στόν τομέα τῆς ἀεραμύνης!

Οὕτως ἤ ἄλλως, ἐντάσσεται «στά θέματα τῆς ἐποχῆς» λόγῳ τοῦ Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Τύχῃ ἀγαθῇ, συναντήθηκα μέ τόν ἐκλεκτό δημοσιογράφο καί συγγραφέα Ράγκναρ Γκράντ Στένε, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποφασίσει νά ζήσει στόν Πειραιᾶ καί φτιάξαμε ἕνα καλό «δίδυμο», συνεργαζόμενοι μέ νορβηγικούς ἐκδοτικούς οἴκους (ἀπό πρακτορεῖο εἰδήσεων μέχρι ἐφημερίδες καί περιοδικά).

Ἔγραψε, χθές, ὁ Γιῶργος Βουλγαράκης: «Στίς 29 Σεπτεμβρίου 2003 ἔβαλαν βόμβα στό σπίτι μου. Μέσα κοιμόταν ἡ γυναῖκα μου καί τά παιδιά μου. Ἄν δέν πρόφταινε ἡ Πυροσβεστική, θά εἶχαν καεῖ ζωντανοί.

Ἡ Ἰαπωνία ἔχει χάσει 1-2 ἀπό τήν Βραζιλία καί ἀποκλείεται ἀπό τήν συνέχεια τῶν ἀγώνων τοῦ Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026.

Μόνο ὅταν γνωρίζεις ὅτι ἡ Παραγουάη εἶναι μιά μικρούλα χώρα τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς, στήν ὁποία τό ποδόσφαιρο ἀποτελεῖ συσσωρευτή ἐθνικῆς ὑπερηφάνειας, μπορεῖς νά ἀντιληφθεῖς τό μέγεθος τῆς προχθεσινῆς ἐπιτυχίας.