Ἔχω γιά τόν ἐν λόγῳ συνάδελφο τήν καλυτέρα τῶν ἐντυπώσεων. Δημοσιογραφικό «ζουζούνι», τρύπωνε παντοῦ, εἶχε πάντα σωστές πληροφορίες καί –ὡς εἶχα ἀντιληφθεῖ– ἀπολάμβανε τήν ζωή σέ μιά χώρα πού, τότε, ἤτοι μέχρι τό 2010, πού τόν συνάντησα τελευταία φορά στήν πόλη τοῦ Κρεμλίνου, ἄλλαζε μέ ρυθμούς πού προκαλοῦσαν ἐνδιαφέρον σέ κάθε σοβαρό δημοσιογράφο.

Δέν ἄκουσα ποτέ νά τήν ἀποκαλοῦν μέ τό ὄνομά της.

«Χιλιάδες πολῖτες διαδήλωσαν τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς στήν Μαγιόρκα, συμμετέχοντας γιά τρίτη διαδοχική χρονιά στίς κινητοποιήσεις κατά τοῦ ὑπερτουρισμοῦ, τήν ὥρα πού οἱ Βαλεαρίδες Νῆσοι συνεχίζουν νά καταγράφουν ἱστορικά ὑψηλές ἀφίξεις ἐπισκεπτῶν.

Ἐφέτος, μάλιστα, πού ὁ καιρός «ἔκανε ζημιά» καί δέν ἐπέτρεψε στήν ἑτερόκλητη αὐτή σύναξη νά λάβει χώρα στούς κήπους τῶν Παλαιῶν Ἀνακτόρων, τό «στριμωξίδι» στίς αἴθουσες τοῦ Μεγάρου ἦταν ἀναπόφευκτο.

Θά σᾶς διηγηθῶ τήν πρόσληψή μου στήν ἐφημερίδα της.

«Δίδυμες, σήμερα δεκαεξάχρονες.

«Τί συνέβη στήν Ἀκρόπολη;» μέ ρωτοῦσε στό What’s up ἡ σύζυγος τοῦ ἀδελφοῦ μου, πού κατοικεῖ σέ ἕνα γραφικό χωριό, ἔξω ἀπο τό Σέφιλντ!

Ἡ ἀφεντιά μου, εἶχα ἀφήσει καί ἕνα ἀρκετά καλοθρεμμένο μούσι, μέ τόν πατέρα μου νά λέει συνεχῶς ὅτι ἀσχολοῦμαι μέ «τρίχες» καί, κάποια μεσημέρια, ἀνεβαίναμε στό κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἀποφασισμένοι νά ἐνταχθοῦμε στήν «ἰντελιγκένσια», ἀφοῦ θεωρούσαμε ἑαυτούς λογίους καί καλλιτέχνες.

«Τί Ἱστορία ἔχουμε, βρέ παπποῦ!» ἦταν τά πρῶτα της λόγια, ὅταν μιλήσαμε γιά τήν ταινία.

Εἶμαι φανατικός φίλος τοῦ σπόρ καί πάντα τό παρακολουθῶ, ἀνεξαρτήτως ὀπαδικῶν καί λοιπῶν προτιμήσεων. Ἔχω δεῖ ἀλησμόνητα παιγνίδια Παγκοσμίου Κυπέλλου, ἀπό τό 1966 μέχρι σήμερα.

Διαβάζουμε καθημερινά γιά πλήγματα εἰς βάρος ἐμπορικῶν πλοίων στήν Μαύρη Θάλασσα, πλοίων τά ὁποῖα –νομίμως καί μέ σεβασμό πρός τούς κανόνες τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου καί τῆς ἐλευθέρας ναυσιπλοΐας– προσπαθοῦν νά διατηρήσουν στήν ζωή τήν ἐφοδιαστική ἁλυσίδα, ὅπως ἔπραξαν καί κατά τήν διάρκεια τῆς πανδημίας.