Δέν θά λέγαμε ὅτι εἴμαστε ἀπό τούς «φάν» τοῦ πανηγυριοῦ πού ἀκούει στό πομπῶδες ὄνομα «Γιουροβίζιον». Ὡστόσο, μποροῦμε, πιστεύουμε, νά ἐκφέρουμε ἄποψη, μιάς καί κάθε χρόνο ἡ πατρίδα μας ἐκπροσωπεῖται στήν ἐν λόγῳ φαντασμαγορική –πλήν ὄχι μουσική– διοργάνωση.

«Μαμά καί μπαμπά, τρία χρόνια τώρα εἶμαι σέ μιά κατάσταση κατάθλιψης. Καί μπορεῖ αὐτός ὁ κόσμος νά ἔχει τά ὡραῖα του, ἀλλά ἴσως ἕνας ἄλλος κόσμος νά εἶναι καλύτερος. Φέτος εἶναι ἡ χρονιά πού θά δώσω Πανελλήνιες ἐξετάσεις, ἀλλά φοβᾶμαι ὅτι δέν θά πάω καλά. Τό ξέρω ὅτι δέν θά πάω καλά καί ἔτσι θά καταλήξω μέ μιά δουλειά πού δέν θά μοῦ δίνει λεφτά. Πλέον δέν μέ εὐχαριστεῖ τίποτα ἀπό τή ζωή. Δέν μπορῶ νά δῶ τίποτα θετικό. Μαμά καί μπαμπά, δέν θέλω πιά νά ζῶ. Αὐτός ὁ κόσμος δέν εἶναι πιά γιά μένα»…

Πήγαμε, προχθές τό βράδυ, στό Πάρκο Ἀκαδημίας Πλάτωνος, μέ τόν… Πλάτωνα καί τήν σύζυγό του.

Πολλή φασαρία γίνεται γιά τόν «ὅρκο» πού ἔδωσε δημοτικός σύμβουλος τῆς ἐξωκοινοβουλευτικῆς Ἀριστερᾶς στόν Δῆμο Ἀθηναίων.

Παλαιότερα συμηθίζαμε νά λέμε ὅτι ἡ Ἑλλάς ἀκολουθεῖ τήν Εὐρώπη μέ ἀρκετή καθυστέρηση. Νά, ὅμως, πού στό θέμα τοῦ λαϊκισμοῦ καί τοῦ κατακερματισμοῦ τῶν πολιτικῶν δυνάμεων κινηθήκαμε μέ ἀξιοζήλευτη ταχύτητα καί… τούς προλάβαμε!

Τί θά γίνει, ἀλήθεια, μέ τήν μάστιγα τῶν «πατινιῶν»;

Ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, τόσο θά ἔχουμε «ἀποκαλύψεις» σχετικές μέ τήν κρίση τοῦ 2010–2017.

Μιά δημοσιογραφική καταγραφή δέν εἶναι «Ἱστορία».

Μιά πρωτότυπη, ἀλλά ἀπό μία πλευρά λογική ἄποψη σχετικῶς μέ τό «γιατί εἴμαστε πρῶτοι στήν ναυτιλία καί γιατί οἱ πιλότοι μας εἶναι οἱ πρῶτοι στόν ἀέρα» ἔδωσε ἡ καθηγήτρια Μαρία Εὐθυμίου, μιλῶντας χθές στήν Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιῶς.

Ἕνα νέο σημεῖο ἀναφορᾶς, πού ἐνισχύει τήν σύνδεση τοῦ λιμανιοῦ μέ τήν πόλη καί τούς πολῖτες, δημιουργεῖται στόν Πειραιᾶ.

Μιλήσαμε χθές γιά τήν τοξική συμπεριφορά τῶν «ἐπαϊόντων» (μεταξύ αὐτῶν καί ἐμεῖς, οἱ δημοσιογράφοι), ἡ ὁποία συμβάλλει στήν διαπίστευση τῆς βίας ὡς συστατικοῦ τῆς καθημερινότητος.

Ἐκεῖνο πού δέν ἀντιλαμβάνονται ὅλοι ὅσοι καλλιεργοῦν καί ἐπιβάλλουν τήν τοξικότητα ὡς τρόπο σκέψεως, ἐπικοινωνίας καί γραφῆς εἶναι τό ὅτι κάποια στιγμή θά τήν βροῦν μπροστά τους.