Πόσο «τυχαία» μπορεῖ νά εἶναι ἡ «ἀποκάλυψη» ἑνός βίντεο στό ὁποῖο παρουσιάζονται συνομιλίες πολιτικῶν, οἱ ὁποῖες πλήττουν τό κῦρος καί τήν ἀξιοπιστία τῆς Κυβερνήσεως τῆς Κύπρου, τήν ἑπομένη, σχεδόν, τῆς ἀναλήψεως τῆς Προεδρίας τῆς ΕΕ ἀπό τήν Κυπριακή Δημοκρατία;

«Μά, πῶς πιαστήκαμε τόσο κορόιδα; Πῶς ζαλιστήκαμε καί ἀφήσαμε τήν Εὐρώπη μας νά κυλήσει τόσο χαμηλά;»

Καιρός εἶναι νά ἀρχίσω νά διηγοῦμαι τά παθήματά μου, ὡς πολίτης αὐτῆς τῆς χώρας, ἡ ὁποία ἔχει τό χούι νά βασανίζει τούς ἀνθρώπους της.

Μόνο μειδιάματα ἀποδοκιμασίας μποροῦν νά προκαλέσουν σέ κάθε σκεπτόμενο ἄνθρωπο δηλώσεις ὅπως ἐκείνη πού ἀκούσθηκε χθές μέ ἠχόχρωμα Βρυξελλῶν, περί τοῦ «ἡ ἕδρα ἀνήκει στούς ψηφοφόρους»…

Πολύ θά ἐπιθυμούσαμε νά μάθουμε τί εἶναι τελικῶς αὐτό τό «Διεθνές Δίκαιο» καί πῶς, πότε καί ἀπό ποιόν ἐφαρμόζεται, ἐπιβάλλεται ἤ ὅ,τι ἄλλο, τέλος πάντων.

Πάει κι αὐτή ἡ Πρωτοχρονιά.

«Ἀρχιμηνιά κι ἀρχιχρονιά».

Μέ τόν ἐξαίρετο μουσικό καί ἄνθρωπο Ἀπόστολο Καλδάρα συνεργάσθηκα ἐπί ἕνα χρόνο, στήν ἐκπομπή τῆς δημοσίας τηλεοράσεως «Ἀφετηρίες».

Ὅταν ἄρχισα νά καταπιάνομαι μέ τό «ναυτιλιακό ρεπορτάζ«», τά πράγματα ἦσαν πολύ διαφορετικά.

«Ὅλα τριγύρω ἀλλάζουνε, ἀλλά τά ἴδια μένουν» λέει τό τραγούδι τῶν ἀδελφῶν Κατσιμίχα. Γιά νά δοῦμε ἐαν καί κατά πόσον αὐτό εἶναι ἀληθές.

Πέρασαν τριάντα χρόνια ἀπό τό 1995, ὁπότε μᾶς ἄφησε γιά πάντα ὁ Μέντης Μποσταντζόγλου (Μπόστ), ὁ ἄνθρωπος πού ἐπέβαλε τό δικό του, μοναδικό, ὕφος στόν χῶρο τοῦ Πολιτισμοῦ.

Ἡ μαζική δολοφονία πού σημειώθηκε στήν Αὐστραλία δέν μπορεῖ καί δέν πρέπει νά ἀντιμετωπισθεῖ ὡς ἕνα «μεμονωμένο περιστατικό».