Παρακολουθοῦσα, ἔκθαμβος, τήν κηδεία τοῦ Φράνκο Μπαρέζι, τοῦ μεγάλου ἀρχηγοῦ τῆς Μίλαν, τοῦ ποδοσφαιριστοῦ πού ἀγωνίσθηκε μόνο στήν ὁμάδα τῆς καρδιᾶς του, μέ τήν ὁποία ἔπαιξε περισσότερα ἀπό ἑπτακόσια παιγνίδια!

Πέρασαν, δυστυχῶς, πενῆντα δυό χρόνια ἀπό τήν ἔναρξη τῆς Μεταπολιτεύσεως καί τά πράγματα μᾶλλον ἔχουν πάει πρός τό χειρότερο.

Οἱ εἰδικοί γνωρίζουν τί σημαίνουν αὐτά τά περί «mega fires»

Καθώς κατεβαίναμε τόν δρόμο πρός τήν Ψάθα, θαύμαζα τό καταπράσινο πευκοδάσος.

Παρακολουθοῦμε μέ περίσκεψη καί ἀνησυχία τήν «εἰσβολή» τῶν χιλιάδων Μαροκινῶν στόν ἱσπανικό θύλακα τῆς Θέουτα, στά βορειοαφρικανικά παράλια.

Ἀντιγράφω ἀπό ἱστοσελίδα τῆς Θεσσαλονίκης:

Μέ τόν Θανάση Αὐγερινό ἔχουμε συναντηθεῖ στήν Μόσχα, σέ δυό–τρία ταξίδια μου ἐκεῖ, καί, φυσικά, στήν Ἀθήνα, σέ κάποιες ἐπισκέψεις του μέχρι πέρυσι.

Σήμερα θά σᾶς μιλήσω γιά τήν ἀδελφή μου, τήν Σταματία.

Ἀντιγράφω ἀπό τό ρεπορτάζ:

Σύνηθες τό φαινόμενο τῆς κριτικῆς ἡ ὁποία ἀσκεῖται, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, στήν δεξίωση γιά τήν ἐπέτειο τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς Δημοκρατίας, πού ὀργανώνει ἡ Προεδρία, στά Παλαιά Ἀνάκτορα…

Αὐτές τίς ἡμέρες, θυμᾶμαι τήν σπουδαία Ἑλένη Βλάχου, τήν μοναδική ἀπό τούς ἐκδότες πού ἔκλεισε τίς ἐφημερίδες της τήν 21η Ἀπριλίου, τό ἔσκασε ἀπό τό παράθυρο τοῦ σπιτιοῦ της καί πέρασε τήν Ἑπταετία ἐξόριστη στό Λονδῖνο.

Ἀντιγράφω κείμενο τῆς φιλτάτης Φωτεινῆς Τσαλίκογλου