Ἔ, ἀφοῦ ἐπαινέσαμε τόν Παπαχελᾶ, ἄς μιλήσουμε καί γιά μιά ἄλλη –ἐξαιρετική– ἐκπομπή, πού εἴδαμε προχθές στόν «Ἄλφα», μέ τόν φίλτατο Σταῦρο Θεοδωράκη (εὐτυχῶς, ἐγκατέλειψε τήν πολιτική καί ἐπανέκαμψε στούς κόλπους μας) νά συναντᾶ στίς κλιτύες καί τίς κορυφές τοῦ Ὀλύμπου, Ἕλληνες καταδρομεῖς καί μιά ὁμάδα ἀνδρῶν καί γυναικῶν, καταδρομέων, ὑποψηφίων μονίμων ὑπαξιωματικῶν.

Ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ νά ἀπορήσουμε μέ τήν στάση ὁρισμένων οἱ ὁποῖοι ἔσπευσαν νά μεμφθοῦν τήν Κυβέρνηση γιά τήν ἀπόφασή της νά ἀποστείλει στήν Κύπρο τίς φρεγάτες «Κίμων» καί «Ψαρά» καθώς καί τά πολεμικά μας ἀεροσκάφη.

Καλεσμένος σέ μιά τηλεοπτική ἐκπομπή, ἔβλεπα τό δελτίο εἰδήσεων τοῦ σταθμοῦ.

Μέ τόν Ἀλέξη Παπαχελᾶ συνυπήρξαμε στήν «Καθημερινή», γιά ἀρκετό καιρό.

Μέχρι πρό ὀλίγων ἐτῶν, οἱ «ναυτιλιακοί» δημοσιογράφοι πασχίζαμε νά πείσουμε τούς διευθυντές μας νά προβάλουν ὅσο περισσότερο γινόταν τά θέματα τῆς ναυτιλίας.

Ἑβδομῆντα χρόνια ζωῆς, γεμάτης δράση, προσφορά καί φροντίδα πρός τίς νεώτερες γενεές, συμπλήρωσε τό «Ἵδρυμα Εὐγενίδου». Μέ συγκίνηση θυμᾶμαι τήν πρώτη φορά πού μᾶς πῆγε ὁ πατέρας μας νά δοῦμε «Τό πλανητάριο».

Χωρίς ἀμφιβολία, ὁ καθείς μπορεῖ νά ἀντιληφθεῖ ὅτι «κάτι συμβαίνει» στίς ἑλληνο-αμερικανικές (ἤ ἀμερικανο-ελληνικές) σχέσεις.

Τό βουνό δέν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση.

Γέμισαν ὁ ὑπολογιστής καί τό κινητό μου μηνύματα καί φωτογραφίες ἀπό φίλους, πού βρέθηκαν, τό τριήμερο, σέ διάφορα σημεῖα τῆς χώρας.

Μέ τό Γενικό Κρατικό Νοσοκομεῖο Νικαίας, τό «Κρατικό» ὅπως τό λέγαμε τότε, μέ συνδέουν τά χρόνια τῆς παιδικῆς μου ἡλικίας.

«Μαζί μέ τόν πρόεδρο Μιττερράν φθάνω στή Νέα Ὑόρκη γιά νά ὑπογράψω συμβάσεις μέ τά ἀμερικανικά πανεπιστήμια.

Τό μικρόβιο τοῦ διχασμοῦ εἶναι συστατικό τοῦ αἵματος τῶν Ἑλλήνων!