«Τό τζάμπα πέθανε!» ἀνεφώνησε μιά κυρία, βουλευτής, ὅταν ὁ δημοσιογράφος τήν ἐρώτησε «πῶς μπορεῖ νά ζήσει ἕνας καθηγητής πού διορίζεται μέ 800 εὐρώ στήν περιφέρεια, βρίσκει σπίτι μέ 400 εὐρώ τόν μῆνα καί τό κράτος τοῦ πληρώνει μόνο δύο ἀπό τά δέκα ἐνοίκια;».

Εἶναι ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μέ τά ἀποδημητικά πουλιά, πού ἔρχονται καί ξαποσταίνουν στά λιγοστά νερά τοῦ Κηφισοῦ, στήν παραλία τοῦ Μοσχάτου. Χιλιάδες χρόνια τώρα, ἔρχονται ἀπό ἔνστικτο κι ἄς ἔχει μπαζωθεῖ κατά τρόπο αἰσχρό τό ποτάμι.

Ὁ «Ρινόκερως» τοῦ Ἰονέσκο εἶναι ἕνα ἀπό τά κλασσικά, πλέον, ἔργα τοῦ «Θεάτρου τοῦ Παραλόγου». Δηλαδή τοῦ θεάτρου τῆς λογικῆς μέσα σέ ἕναν παράλογο κόσμο.

Ὁ Κώστας Γανωσέλης, πού ἔφυγε προχθές ἀπό τόν μάταιο ἐτοῦτον κόσμο λίγο πρίν πατήσει τά ὀγδόντα του χρόνια, ὑπῆρξε –εἶναι βέβαιο– μία ἀπό τίς μεγαλύτερες φυσιογνωμίες στόν χῶρο τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς μουσικῆς.

«Ὅπου ἤσανε ἐκεῖ μέσα. Πήγαινες στά μπάνια, μύριζε. Πήγαινες στήν λάντζα μύριζε. Παντοῦ μύριζε. Τούς τό λέγαμε, ἀλλά δέν ἔκαναν τίποτα»…

Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι θά ἐντοπισθοῦν οἱ ὑπεύθυνοι γιά τά αἴτια τῆς τραγωδίας των Τρικάλων.

Ὅπως δείχνουν τά γεγονότα, ἡ στάση τῆς Κυβερνήσεως Σημίτη, στό θέμα των Ἰμίων, ἦταν ἡ ἀφετηρία γιά τόν καταιγισμό τῶν ἀμφισβητήσεων καί τῶν προκλήσεων τῶν γειτόνων εἰς βάρος τῆς πατρίδος μας.

Ἡ στήλη αὐτή αἰσθάνεται πολύ ἄνετα, σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στό θέμα τῆς «πράσινης ἀνάπτυξης» (sic) καί τῆς «μηδενικῆς ἐκπομπῆς ρύπων τοῦ θερμοκηπίου» κράτησε ἐξ ἀρχῆς «μικρό καλάθι», ἐξέφρασε ἐπιφυλάξεις καί συνέστησε ψυχραιμία καί ὑπομονή.

Σπανίως βλέπω τα «πρωινάδικα» στήν τηλεόραση.

Ὅταν ἔχεις μπλέξει μέ τήν μουσική ἀπό πολύ μικρός, δέν μπορεῖς νά ἀντισταθεῖς σέ ἕναν διαγωνισμό γιά τό τραγούδι πού θά ἐκπροσωπήσει τήν χώρα μας στόν διαγωνισμό τραγουδιοῦ(;) τῆς Eurovision…

Σιδηροδρομική τραγωδία, λοιπόν, στήν Ἱσπανία, μέ πολλά θύματα.

Τό ἁλίευσα ἀπό τά «σόσιαλ», ὅπου δημοσιεύθηκε μέ τήν ὑπογραφή «Μπέσσυ Γιαννοπούλου». Συνυπογράφω καί ἐπαυξάνω.