«Ὁλοένα οἱ κάκτοι μεγαλώνουν κι ὁλοένα οἱ ἄνθρωποι ὀνειρεύονται σά νά ’ταν αἰώνιοι. Ὅμως τό μέσα μέρος τοῦ Ὕπνου ἔχει ὅλο φαγωθεῖ καί μπορεῖς τώρα νά ξεχωρίσεις καθαρά τί σημαίνει κεῖνος ὁ μαῦρος ὄγκος πού σαλεύει. Ὁ λίγες μέρες πρίν ἀκόμη μόλις ἀναστεναγμός. Καί τώρα μαῦρος αἰῶνας»…

Εἴχαμε, πού λέτε, μιά φορά κι ἕναν καιρό, τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα.

Γιά νά εἶμαι εἰλικρινής, ποτέ μου δέν μπόρεσα νά καταλάβω αὐτή τήν μανία τῶν Ἑλλήνων γιά τό «πασχαλινό ἀρνί».

Ἔμεινα ἄυπνος μέχρι τίς τέσσερεις τά ξημερώματα, γιά νά παρακολουθήσω τό «διάγγελμα» τοῦ Προέδρου Τράμπ.

Προχθές, πρώτη Ἀπριλίου, ἦταν ἡ ἐπέτειος τῆς ἐνάρξεως τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος τῆς ΕΟΚΑ, τό 1955.

Καθίσαμε, μετά τήν παρέλαση, μέ τόν φίλο καί δυό ἀκόμη τῆς παρέας ἀπό τά παλιά, γιά τόν καθιερωμένο καφέ τῶν ἐθνικῶν ἑορτῶν.

Ὑπάρχει, ἀλήθεια, κάποιος πού νόμισε ὅτι ἡ δίκη γιά τήν ὑπόθεση τῶν Τεμπῶν θά μποροῦσε νά διεξαχθεῖ πολιτισμένα, μέ ἀπόλυτο σεβασμό στούς θεσμούς, μέ ἀπόλυτη τήρηση τῆς δικονομίας, μέ δημοκρατικές διαδικασίες; Κούνια πού μᾶς κούναγε, ἄν τό πιστέψαμε ἔστω καί γιά μιά στιγμή.

Μέ τόν Γιῶργο Σγουράκη γνωρίστηκα πρίν ἀρκετά χρόνια.

Ἔχω τήν ἄποψη ὅτι ὁ Σταῦρος Ξαρχάκος ἔπρεπε νά εἶναι μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν.

Ἔβγαλε ἡ κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου στό «μεϊντάνι» βίντεο (προφανῶς τραβηγμένο μέ τό φορητό της τηλέφωνο) μέ τόν ὑπουργό Ὑγείας Ἄδωνι Γεωργιάδη νά τρώει ἕνα «κράκερ» μέσα στήν Βουλή –στά ὑπουργικά ἕδρανα– καί νά προσφέρει τό «πακετάκι» στούς συνεργάτες του.

Φυσικά καί εἶναι δύσκολο νά συμφωνεῖ κανείς –πόσῳ μᾶλλον νά ἐπιχαίρει– μέ ἕναν πόλεμο, μέ βομβαρδισμούς ἐναντίον ἀμάχων καί τουριστῶν, μέ δολοφονίες πολιτικῶν, μέ ὅλα, τέλος πάντων, πού συμβαίνουν αὐτό τόν καιρό στήν περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Παρακολουθῶντας τήν σειρά τῶν ἐκπομπῶν τοῦ Ἀλέξη Παπαχελᾶ γιά τήν πορεία καί κατάληξη τῆς «17Νοέμβρη», διαπιστώνει κανείς μερικά πράγματα, πού δείχνουν τήν νοσηρότητα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας.