«C ’ est la vie», πού λένε στίς Βρυξέλλες

Εἴμεθα ἀναφανδόν ὑπέρ τῆς διεξαγωγῆς τῶν ἐκλογῶν στό τέλος ἑκάστης τετραετίας.

Τό ἐν λόγῳ σύστημα ἐξασφαλίζει ἠρεμία καί ἀποτρέπει τούς «ἐκλογομανεῖς» ἀπό τοῦ νά ζητοῦν ἐκλογές… ἀπό τήν ἑπομένη τῶν ἐκλογῶν! Τό 1976, στήν Νορβηγία, ἔμαθα ὅτι ἐκεῖ οἱ ἐκλογές διεξάγονται ὑποχρεωτικῶς μόνο κάθε τέσσερα χρόνια. «Καί τί γίνεται ἄν χάσει ἡ Κυβέρνηση τήν δεδηλωμένη;» ρώτησα τόν φίλο μου Τρούλς, συνάδελφο δημοσιογράφο. «Τίποτε! Θά κόψουν τόν λαιμό τους καί θά βροῦν λύση, θά κάνουν κυβέρνηση συνασπισμοῦ, θά κυβερνᾶ κυβέρνηση μειοψηφίας, ἀλλά ἡ χώρα δέν θά σύρεται σέ ἐκλογές ὅποτε τά κόμματα δέν βρίσκουν ἄκρη» μοῦ εἶπε, πολύ ἁπλᾶ…

Ἐδῶ, ἕνα χρόνο πρό τῆς λήξεως τῆς τετραετίας, ἔχουμε ἤδη κλῖμα καθαρῶς προεκλογικό, ἔχουμε ἔνταση, ἀντεγκλήσεις, ἔχουμε μιά Βουλή «τῆς κακομοίρας» καί, κατά τά ἄλλα, εἶναι Σάββατο!

Ἔ, αὐτά εἶδε καί ὁ Ἀλέξιος καί ἀποφάσισε νά φτιάξει τό δικό του κόμμα. Καθ’ ὅτι, ὅταν «ἀποφάσιζε» νά παραιτηθεῖ ἀπό τό βουλευτικό ἀξίωμα (ἀφοῦ εἶχε κάνει ὁ ἴδιος σκορποχώρι τόν ΣΥΡΙΖΑ), εἶχε ἀρχίσει νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι ὁ Νικόλαος «δέν τραβάει» καί ὅτι τό κενό στήν ἀντιπολίτευση θά μεγάλωνε περισσότερο.

Καί, καθώς ἡ φύση, τά γεγονότα καί ἡ πολιτική ἀπεχθάνονται τά κενά,… εἶδε φῶς καί τρύπωσε! Ἔτσι εἶναι, ἀγαπητέ Νικόλαε. Ἑνάμισο χρόνο σᾶς ἄφησε ὁ Ἀλέξιος ἐλεύθερο, ἀφ’ ὅτου «ἀπό τό πουθενά» ἐγίνατε Ἀξιωματική ἀντιπολίτευση. Ἑνάμισο χρόνο καί ἐσεῖς, ἀντί νά ὁδηγήσετε τό σκάφος σέ πορεία πρός τό λιμάνι, τό βγάλατε στή φουρτούνα καί ἀπό κόμμα ἐξουσίας ὑποβιβασθήκατε σέ κόμμα διαμαρτυρίας καί κραυγῶν.

Ὅταν ἀποκαλεῖς, καθημερινά, τήν Κυβέρνηση «συμμορία», «Μαφία», «Κόζα νόστρα» καί ὅ,τι ἄλλο μπορεῖ κανείς νά φαντασθεῖ, πῶς θά βρεῖς τήν ἠρεμία νά καταστρώσεις σχέδιο, νά φτιάξεις πρόγραμμα καί νά τό προβάλεις, νά πείσεις ὅτι εἶσαι ἡ «ἤρεμη δύναμη» πού ἔρχεται νά κυβερνήσει;

Ὅταν ἀνταγωνίζεσαι τά κόμματα διαμαρτυρίας καί ἀπό Ἀξιωματική ἀντιπολίτευση γίνεσαι ἀντισυστημική ὁμάδα, τί περιμένεις νά γίνει; Ὅταν ἔχεις «κολλήσει» σέ ἕνα προσωπικό σου θέμα (ὑποκλοπές) καί δέν πᾶς πιό πέρα, δέν ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι κάπου θά ἐπέλθει κόπωση στό ἀκροατήριό σου;

Μέ ὅλα αὐτά, ἦταν δυνατόν νά μήν ὑποκύψει ὁ Ἀλέξιος στίς ὑποδείξεις τῶν φίλων του (μεταξύ τῶν ὁποίων καί κάποιοι ἰσχυροί καί ἐπώνυμοι) πού τοῦ ἔλεγαν «Ἀφοῦ τό βλέπεις, ὅτι “δέν τραβάει” ὁ ἄλλος, γιατί κάθεσαι; Τί περιμένεις;»…

Ἔτσι εἶναι, ἀγαπητέ Νικόλαε. «Καί τώρα, τρέχουμε», πού λένε καί στίς εἰδικές δυνάμεις. Διότι τώρα ὁ Ἀλέξιος –μέ ὅλα του τά στραβά καί ἀσυγχώρητα– ἔχει καί ἐμπειρία καί «πλάτες», τίς ὁποῖες –ὅπως καί νά γίνει– ἀποκτᾶ ὅποιος ἔχει ἀσκήσει κυβερνητική θητεία. Καί ἡ συνταγή εἶναι παλαιά, ἀλλά εὐρέως γνωστή καί ἐπιτυχημένη.

Ἐπικοινωνία, ὑποσχέσεις, ἀοριστία, «ἐγώ μπορῶ, ὁ ἄλλος κουράστηκε» καί ἄλλα, γνωστά καί μή ἐξαιρετέα. Λίγο «σώου», ὀλίγος Παρθενῶν, ἕνα «πιασάρικο» ὄνομα, πού δελεάζει τήν Ἀριστερά καί ἐκνευρίζει τούς «ἀπό τήν ἄλλη μεριά» καί πηγαίνεις «γιά τήν δεύτερη θέση καί ἀπ’ ἐκεῖ καί πέρα βλέπουμε».

Ἔμ’ τόσα χρόνια στίς Βρυξέλλες, δέν τά μάθατε τά γαλλικά, Νικόλαε! «C’est la vie». Εἶναι πολύ ἁπλό…