Στήν ΔΕΗ οἱ 739 δημοτικές ἑταιρεῖες ὑδρεύσεως

ΠΡΟΣ ἔμμεση ἰδιωτικοποίηση τῆς διαχειρίσεως τῶν ὑδάτων ὁδηγεῖται τό μεγαλύτερο μέρος τῆς χώρας.

Συμφώνως πρός κυβερνητικό σχέδιο, στήν ΔΕΗ θά περιέλθουν οἱ 739 δημοτικές ἑταιρεῖες ὑδρεύσεως, μέ ἐξαίρεση τό Λεκανοπέδιο τῆς Ἀττικῆς ὅπου τήν εὐθύνη ἔχει ἡ ΕΥΔΑΠ καί τόν νομό Θεσσαλονίκης ὅπου τήν εὐθύνη ἔχει ἡ ΕΥΑΘ. Συμφώνως πρός τό Kreport, σχετικές ἀνακοινώσεις ἀναμένεται νά γίνουν τίς προσεχεῖς ἡμέρες.

Τό σχέδιο ἐπρόκειτο νά ἀνακοινωθεῖ ἀπό τόν Πρωθυπουργό σέ εἰδική τελετή στό Μέγαρο Μαξίμου, στίς 23 Ἰουλίου, ὅμως λόγῳ τῶν ἀντιδράσεων δημάρχων, ἄλλων ἐνδιαφερομένων ἐπιχειρήσεων, τοῦ ὑπουργοῦ Ἐσωτερικῶν, κ. Θ. Λιβάνιου, καί κάποιων ἐνδοιασμῶν τοῦ ὑπουργοῦ Ἐνεργείας, κ. Στ. Παπασταύρου, ἡ τελετή ἀκυρώθηκε λίγα λεπτά πρίν ἀρχίσει. Οἱ ἐνδοκυβερνητικές ἀναζητήσεις φαίνεται ὅτι ὁλοκληρώθηκαν καί ἡ κατάληξίς τους θά ἀνακοινωθεῖ τίς ἑπόμενες ἡμέρες.

Ἡ κεντρική ἰδέα τοῦ σχεδίου εἶναι ὅτι ἡ ΔΕΗ, στήν ὁποία οἱ 739 δημοτικές ἑταιρεῖες ὑδρεύσεως σύμφωνα μέ ὑπολογισμούς ὀφείλουν πάνω ἀπό 400 ἑκατ. εὐρώ, τίς ἀγοράζει ἔναντι τῶν χρεῶν τους, ἀποκαθιστᾶ ἑνιαία διαχείριση τοῦ συστήματος ὑδροδοτήσεως καί ἡ Κυβέρνησις ἀπαλλάσσεται ἀπό ἕνα μεγάλο βάρος –ἔστω προσωρινά.

Διατυπώνονται δύο διαφορετικές ἐνστάσεις ἀπό τούς διαφωνοῦντες, μία ἐπί τῆς ἀρχῆς καί μία ἐπί τοῦ πρακτέου: Σημειώνουν ὅτι ἡ ἐκχώρησις τῆς διαχειρίσεως τῶν ὑδάτων στήν ΔΕΗ, μιά ἑταιρεία εἰσηγμένη στό Χρηματιστήριο, μέ ἐπενδυτές μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἰσχυρά ξένα funds, ἀντιστρατεύεται ἐπί τῆς οὐσίας τήν κυβερνητική δέσμευση ὅτι τά ὕδατα θά παραμείνουν δημόσιο ἀγαθό. Δήμαρχοι διαφορετικῶν πολιτικῶν ἀποχρώσεων σχολιάζουν ὅτι «πρόκειται γιά ἄνοιγμα τοῦ δρόμου στήν ἰδιωτικοποίηση τοῦ νεροῦ, μέ ὅ,τι αὐτό σημαίνει γιά τούς καταναλωτές.»

Ἐξ ἄλλου ἰσχυροί παράγοντες τῆς ἀγορᾶς ἀναφέρουν ὅτι διαφωνοῦν νά γίνει μιά τέτοιας κλίμακας ἐπιχειρηματική κίνησις μέ ἀπ’ εὐθείας ἀνάθεση. Καί ἀντιπροτείνουν νά μοιρασθεῖ διοικητικά ἡ χώρα σέ 4-5 περιφέρειες καί μέ διαγωνισμούς νά ἀνατεθεῖ ἡ διαχείρισις τῶν ὑδάτων σέ κάθε μία αὐτόνομως, ὥστε νά ὑπάρξει ἀνταγωνισμός στήν τιμολογιακή πολιτική, καί ἔτσι, δημόσιος ἔλεγχος καί ἐποπτεία τῶν διαχειριστῶν.