Ἡ Ἱστορία, ἐμπόδιο στά deals

Νά γιατί δέν πρέπει νά σβήσει τό κερί

Δύο σημεῖα ἦταν ἡ καρδιά τῆς ὁμιλίας μου γιά τά 150 χρόνια τῆς «Ἑστίας»: Τό πρῶτο, ὁ μεγάλος ἀγῶνας πού ἔχουμε μπροστά μας γιά νά μή σβήσει τό κερί τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Τό εἶπα τό 2024, σέ ἐκδήλωση γιά τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως στό Μετόχι τῆς Σιμωνόπετρας, τήν Μονή Ἁγίου Νικοδήμου, ἔξω ἀπό τήν Γουμένισσα τοῦ Κιλκίς, καί ἔκτοτε δέν ἔχω σταματήσει νά τό ἐπαναλαμβάνω, χαίρομαι πού τό ἐπαναλαμβάνει πολλές φορές καί ὁ Γιάννης Σμαραγδῆς. Τό δεύτερο, πού εἶναι προέκταση τοῦ πρώτου, ἀποτέλεσε προϊόν σκέψεως μετά ἀπό μία ἐξαιρετική συνομιλία πού εἴχαμε μέ τόν λαμπρό καθηγητή Γιάννη Ἰωαννίδη, ὅταν τόν ἐπισκεφθήκαμε μαζί μέ τόν Γιάννη Φιλιππάκη στό Δερβένι Κορινθίας, στήν ἐξοχική του κατοικία, γιά νά συνεννοηθοῦμε γιά τήν ἐκδήλωση: Συζητήσαμε γιά τόν φόβο μήπως, ἀπό τήν ἐπανάληψη καί διάδοση ἀνακριβῶν εἰδήσεων γιά τήν ταυτότητά μας, στό μέλλον ὁ ἱστός τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης ἀλλοιώσει πλήρως τήν ἐθνική μνήμη καί δικαιώσει τούς ἀντιπάλους τῆς πατρίδας μας.

Πρόκειται γιά κολοσσιαία μάχη, τήν ὁποία δέν ἔχουμε ἀντιληφθεῖ ὅτι εἶναι σέ ἐξέλιξη. Καί ἄν δέν τήν κερδίσουμε, στό μέλλον θά περιγράφεται στόν ἱστό μιά Ἑλλάδα ὅπως τήν περιγράφουν σήμερα οἱ ἐχθροί της ὅταν μιλοῦν γιά τό τί ἔγινε στήν Τριπολιτσά, τί ἔγινε στήν Μικρά Ἀσία, τί ἔγινε στήν Ἤπειρο, τί ἔγινε στή Θράκη καί στήν Μακεδονία, ποιός ἦταν ὁ Καποδίστριας, ὁ Καραϊσκάκης, ὁ Μπότσαρης. Τά τέρατα πού κυκλοφοροῦν θά γίνουν ἐπίσημη Ἱστορία. Ψηφιακή Ἱστορία. Ἡ πιό ἐπικίνδυνη Ἱστορία!

Θέτω ἐξ ἀρχῆς σέ αὐτό τό πλαίσιο τό σημερινό σημείωμα γιά νά ἐξηγήσω σέ κάποιους πού ἐνοχλεῖ ἡ κριτική γιατί εἶναι τεράστιο λάθος τους νά θεωροῦν τήν Ἱστορία ἐμπόδιο στά deals. Γιατί ἡ Ἱστορία ἀποτιμᾶται καί σέ ἄυλο κεφάλαιο, ἀλλά ἀκόμα καί σέ χρῆμα, σέ πολύ περισσότερα δισεκατομμύρια ἀπό θνησιγενῆ deals, διακρατικά ἤ ἄλλα, πού γίνονται στήν περιοχή μας. Ὁ Πρωθυπουργός δέν μπορεῖ νά καταλάβει γιατί κάνουμε φασαρία γιά τά κειμήλια τῆς Εἰκοσιφοινίσσης καί βλέπει φαντάσματα.

Κάνουμε φασαρία κατ’ ἀρχάς ὄχι μόνο γιατί δέν ἐπιστρέφονται ὅλα, ἀλλά γιατί στό μνημόνιο πού ἔβαλε φαρδιά πλατιά τήν ὑπογραφή του δέν περιελήφθη ἡ λέξη «κλεμμένα» ἤ τοὐλάχιστον τό ρῆμα «ἀφαιρέθηκαν», ἀλλά ἐπελέγη ἡ λέξη «μεταφέρθηκαν». Στό μέλλον δηλαδή, ἡ ψηφιακή Ἱστορία θά γράφει, μέ βάση αὐτό τό μνημόνιο, ὅτι οἱ Βούλγαροι δέν ἔκλεψαν κειμήλια στήν περιοχή μας τό 1944, ἀλλά τά μετέφεραν στή Σόφια μέ τήν ACS τῆς ἐποχῆς! Τό θέμα δέν εἶναι ὅμως μόνο τά κειμήλια. Τό βαθύτερο στρατηγικό θέμα εἶναι ὅτι παρατηρῶντας μας οἱ γείτονες στά Βαλκάνια, ἀλλά καί οἱ γείτονες Τοῦρκοι, μᾶς ζυγίζουν ἀπό τό πῶς χειριζόμαστε μιά σειρά θεμάτων τῆς πολιτιστικῆς μας κληρονομιᾶς, ἀπό τό ὄνομα τῆς Μακεδονίας μέχρι τά κειμήλια πού ἔκλεψαν οἱ Βούλγαροι καί δέν τά παραδίδουν (ἐνῷ ἐμεῖς κάναμε δῶρο στήν κυβέρνησή τους γιά τίς προσεχεῖς προεδρικές ἐκλογές), καί τό συμπέρασμα πού καταλήγουν εἶναι ὅτι δέν εἴμαστε διατεθειμένοι νά δώσουμε μάχη γιά ὁτιδήποτε πού ἀφορᾶ τήν Ἱστορία μας καί τόν ἑαυτό μας.

Μᾶς νοιάζουν οἱ ἀγωγοί, οἱ κόμβοι, τά καλώδια, τά deals, τά συμβόλαια καί τά λεφτά, ἀλλά ὄχι νά ὑπερασπιστοῦμε τό ποιοί πραγματικά εἴμαστε. Καί δέν εἴμαστε διατεθειμένοι νά δώσουμε μάχη ἀκόμα κι ἄν τούς πληρώνουμε, αὐτό εἶναι τό ἐντυπωσιακότερο. Ὁ σύζυγος τῆς Προέδρου τῆς Κομμισσιόν πῆρε ἕνα τεράστιο συμβόλαιο ἀπό τήν Ἑλληνική Δημοκρατία γιά τήν ἑταιρεία του τήν περίοδο τῆς πανδημίας καί τῶν ἐμβολίων. Καί τό εὐχαριστῶ τῆς κυρίας ἦταν νά ὑποδεχθεῖ τούς Σκοπιανούς προχτές στίς Βρυξέλλες μέ φράσεις ὅπως «ὑποδεχόμαστε τόν μακεδονικό πολιτισμό καί τήν μακεδονική γλῶσσα». Χωρίς νά διαμαρτυρηθοῦμε καθόλου καί χωρίς βεβαίως νά ἐγείρουμε κάποιο βέτο στήν πορεία γιά ὅλα αὐτά τά ἀλυτρωτικά. Καί χωρίς βεβαίως νά τήν πάρει ὁ Πρωθυπουργός ἀπό τό χέρι, τήν πληρώνει πού τήν πληρώνει, καί νά τήν πάει μιά βόλτα στό μουσεῖο τῆς Βεργίνας γιά νά δεῖ ποιός εἶναι ὁ πραγματικός μακεδονικός πολιτισμός.

Μέ τά μυαλά πού κουβαλᾶνε οἱ κυβερνῶντες μας, αὐτό πού θά ἐπικρατήσει στό μέλλον στόν ἱστό τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης θά εἶναι ἡ μία καί μόνη Μακεδονία τῶν Σκοπίων, γιατί ἐμεῖς δέν ἐνδιαφερόμαστε καθόλου νά δώσουμε μάχη γιά τήν δική μας, ἀληθινά μία καί μόνη Μακεδονία. Ὅλα τά ἀρχαῖα της ἐδῶ βρέθηκαν! Ἀντιθέτως, κρύβουμε καί τό ἄγαλμα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στήν παραλία τῆς Θεσσαλονίκης γιά χάρη τῆς συναυλίας ἑνός τραγουδιστῆ.

Τό γεγονός ὅτι ἔχει ὑπογραφεῖ μιά Συνθήκη δέν λέει τίποτα στήν ψυχή τῶν πολιτῶν (ἑλληνική Ἱστορία αἰώνων δέν διαγράφεται σέ 1 λεπτό καί σέ μιά στιγμή στούς Ψαρᾶδες τῶν Πρεσπῶν!), ἀλλά καί δέν λέει τίποτα γιά τόν ἱστορικό χρόνο. Τίς Συνθῆκες εἴμαστε ἕτοιμοι νά τίς πατήσουμε μέ πολύ μεγάλη εὐκολία ὅταν «δίνουμε», ὅπως συνέβη μέ τή συνθήκη του Νεϊγύ, ἀλλά ὄχι νά τίς ὑπερασπιστοῦμε ὅταν πρόκειται νά πάρουμε!

Πῶς νά πιστέψει λοιπόν ὁ Τοῦρκος, τοῦ ὁποίου τό πατριωτικό αἴσθημα εἶναι πολύ ἀνεπτυγμένο, ὅτι ἐμεῖς θά δώσουμε μάχη ὡς Ἑλληνική Δημοκρατία γιά τό Αἰγαῖο καί γιά τά νησιά μας ὅταν μᾶς βλέπει νά ἐκποιοῦμε μέ πολύ μεγάλη ἄνεση κειμήλια, ἀλλά καί τό ὄνομα τῆς Μακεδονίας, χωρίς τήν παραμικρή διαμαρτυρία; Μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι ὑπάρχει Συνθήκη πού μᾶς δεσμεύει. Ἄν τυχόν μάλιστα, ἐλπίζω νά μήν ὑπάρχει τέτοιο ἐνδεχόμενο, τά κειμήλια πού ἦρθαν ἀπό τήν Βουλγαρία μᾶς ἐπεστράφησαν μέ τήν μέθοδο τῆς καταθέσεως, τῆς παρακαταθήκης δηλαδή (οὐσιαστικά τῆς παρακρατήσεως κυριότητας ἐκ μέρους τῆς Βουλγαρίας), θά πρέπει νά ντρεπόμαστε στό τέλος νά κυκλοφορήσουμε.

Ἕνα δεύτερο παράδειγμα γιά τό πόσο λάθος σκεφτόμαστε ὅταν βάζουμε μπροστά τά deals καί ἀφήνουμε πίσω τήν Ἱστορία εἶναι ἡ ὑπόθεση Σινιρλίογλου. Ψηφίσαμε τόν λαμπρό γιά τόν λαό του Τοῦρκο διπλωμάτη γιά γενικό γραμματέα τοῦ ΟΑΣΕ, κόντρα μάλιστα στίς ἐπιθυμίες τῶν ἀδελφῶν μας τῆς Κύπρου, πού φυσικά, μέ τόν εἰσβολέα γείτονα, δέν ὑπῆρχε περίπτωση ποτέ νά ψηφίσουν Τοῦρκο γιά ἀξίωμα σέ διεθνῆ ὀργανισμό. Τότε πανηγυρίσαμε γιά τήν πρωτοπορία μας, ἐνῷ στήν οὐσία δώσαμε τό λοῦστρο μας στόν ἀντίπαλό μας.

Τώρα ὅμως, πού ὁ Ἐρντογάν ἀποφάσισε νά προτείνει τόν Τοῦρκο διπλωμάτη γιά τήν Γενική Γραμματεία τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων ἐθνῶν καί καταλαβαίνουμε τί θά σημαίνει αὐτό, ἐφ’ ὅσον ἐκλεγεῖ, γιά τό Κυπριακό, τά ἑλληνοτουρκικά καί ὅλα τά θέματά μας, κάνουμε ἀγωνιώδη καμπάνια στό παρασκήνιο γιά νά ἀποτρέψουμε τήν δήλωση ὑποψηφιότητάς του καί κατ’ ἐπέκταση τήν ἐκλογή του. Στήν πραγματικότητα, κάνουμε ἕναν ἀγῶνα γιά νά δείξουμε στούς ἑαυτούς μας πόσο ἀνόητοι εἴμαστε καί πόσο μᾶς χρησιμοποιοῦν οἱ γείτονες, στήν ἀφέλειά μας στήν καλύτερη περίπτωση, γιά νά μή σκεφτῶ βαρύτερα πράγματα. Ἄν σκεφτόμασταν τό αὐτονόητο, ὅτι δέν δίνεις ποτέ ψῆφο στόν θεωρητικό τῆς «Γαλάζιας Πατρίδας», πού ἀμφισβητεῖ τήν Ἱστορία σου στό Αἰγαῖο γιά αἰῶνες, δέν θά εἴχαμε κάνει αὐτό τό λάθος.

Θέλω λοιπόν, μέ αὐτές τίς δύο ἐπισημάνσεις, νά πῶ στόν Πρωθυπουργό νά μήν ἐνοχλεῖται πού ἀκούγονται φωνές σέ ὅλη τήν χώρα κατά τῶν ἀποφάσεών του, τίς ἐπιπτώσεις τῶν ὁποίων, ἐθνικές, θρησκευτικές καί πολιτικές, εἶχε ὑποτιμήσει πλήρως ἐπειδή εἶναι ἄγευστος τῆς Ἱστορίας. Θέλω νά τοῦ ζητήσω νά σταματήσει νά προσπαθεῖ νά ἐμποδίσει τήν ἄποψη τῶν ἄλλων μέσῳ τρίτων παρενθέτων προσώπων, μικρούληδων καί παπαμικρούληδων.

Τά ξέρουμε ὅλα. Ἄν δέν μιλᾶμε, τό κάνουμε γιά τό καλό τῆς πατρίδας σέ αὐτήν τήν φάση. Ἀλλά κάποια στιγμή αὐτό τό κακόγουστο ἀστεῖο, ὅποιος μιλάει καί λέει τά αὐτονόητα γιά τήν Ἱστορία μας νά καταδιώκεται μέ μπούλινγκ στό παρασκήνιο, δημοσιογράφος εἶναι, ἀκαδημαϊκός τοῦ Στάνφορντ ἤ ἑλληνικοῦ ἰδιωτικοῦ ΑΕΙ εἶναι, πολιτικός πού διεγράφη εἶναι, Μητροπολίτης εἶναι, αὐτοδιοικητικός εἶναι, ὅ,τι κι ἄν εἶναι, πρέπει νά σταματήσει. Ἡ Ἱστορία εἶναι ἐμπόδιο γιά τά deals γιατί οἱ λαοί πού ὑφίστανται τά deals ἔχουν ἀκόμα ἰσχυρή ἱστορική μνήμη, παρά τήν πλύση ἐγκεφάλου, καί ἀντιδροῦν. Καί δέν χρειάζεται κανένας πολιτικός ἀντίπαλος τοῦ Πρωθυπουργοῦ ἀπό τήν Ἀθήνα νά τήν πυροδοτεῖ. Οἱ λαοί εἶναι αὐτοαναφλεγόμενοι..