Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ό,τι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου, Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου! Χτίσ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ! Κι αν λίγη δύναμη μές στο κορμί σου μένει, μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη. Θέμελα βάλε, βάρει’ αμόνι, δούλεψε · ακόμη ξανασμίλεψε, ψυχές!
Αυτοί είναι μερικοί στίχοι από το πολύ ωραίο ποίημα του Κωστή Παλαμά: «Στον δάσκαλο». Ο δάσκαλος παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο στη μάθηση ενός παιδιού, αλλά δεν είναι ο μόνος. Υπάρχουν και τα βιβλία που συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία και έχουν και αυτά τον δικό τους σημαντικό ρόλο. Γι’ αυτό παρακολουθούμε με προβληματισμό τις αλλαγές που φέρνει η κυβέρνηση της ΝΔ στα σχολικά βιβλία το τελευταίο διάστημα.
Υπάρχουν βιβλία που απλά διαβάζονται και βιβλία που διαμορφώνουν ανθρώπους. Τα σχολικά βιβλία ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Κάθε σελίδα που ανοίγει ένας μαθητής στο σχολείο δεν μεταφέρει μόνο πολύτιμες γνώσεις. Μεταφέρει εικόνες για τον άνθρωπο, την οικογένεια, την κοινωνία, την πατρίδα και την ιστορία. Γι’ αυτό και το περιεχόμενο των σχολικών εγχειριδίων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια τεχνική υπόθεση του Υπουργείου Παιδείας.
Η εφαρμογή του «πολλαπλού βιβλίου» έχει ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση. Είναι θετικό να υπάρχει πλουραλισμός και δυνατότητα επιλογής, αρκεί η επιλογή να γίνεται με διαφάνεια, σοβαρότητα και παιδαγωγικά κριτήρια, κάτι που δυστυχώς δεν έγινε.
Υπάρχει όμως και μια βαθύτερη διάσταση. Τι θέλουμε να μάθει ένα παιδί για την οικογένεια; Δεν είναι καλό να μετατρέπονται τα σχολεία σε χώροι αντιπαράθεσης. Ούτε μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στις αλλαγές που γίνονται στην κοινωνία. Το σχολείο, όμως, οφείλει να έχει παιδαγωγική ευθύνη και να λαμβάνει υπόψη την ηλικία και την ψυχοσυναισθηματική ωριμότητα των μαθητών. Το υπουργείο δίνει τις κατευθύνσεις για το ποια Παιδεία θέλουμε να έχουμε ως κοινωνία, μέσα από τα σχολικά εγχειρίδια. Όμως, σε αυτήν την απόφαση πρέπει να λαμβάνει υπόψη του και την θέληση της κοινωνίας. Γι’ αυτό δεν μπορεί να εισάγει ως κανονικότητα την θέληση μιας ισχνής μειοψηφίας και αυτή η επιλογή να επηρεάζει τους μαθητές, ιδιαίτερα στις ευαίσθητες ηλικίες του δημοτικού σχολείου.
Η οικογένεια, η μητέρα, ο πατέρας, η μητρότητα και η πατρότητα δεν είναι απλές λέξεις σε ένα σχολικό εγχειρίδιο. Αποτελούν θεμελιώδεις πραγματικότητες της ανθρώπινης ζωής και αξίζουν να προσεγγίζονται με σοβαρότητα, χωρίς ιδεολογικές σκοπιμότητες.
Ως ευρωβουλευτής και ως Έλληνας πατέρας, θεωρώ ότι οφείλουμε να υπερασπιστούμε ένα σχολείο που δεν φοβάται την ελληνική ταυτότητα, την Ορθόδοξη παράδοση και την ιστορική μας μνήμη. Ένα σχολείο που μορφώνει τα παιδιά μας και δεν τα καθιστά έρμαιο στη woke ατζέντα που προσπαθούν κάποιοι να επιβάλλουν παντοιοτρόπως. Τα παιδιά μας δεν είναι πεδίο ιδεολογικού πειραματισμού.
Τελικά, το ερώτημα είναι ποια Ελλάδα θέλουμε να παραδώσουμε στην επόμενη γενιά; Αυτό είναι το χρέος της Παιδείας και αυτό το χρέος δεν έχουμε δικαίωμα να το αντιμετωπίζουμε επιπόλαια και με ιδεοληψίες.
Εύχομαι στους μαθητές, τους δασκάλους και τους γονείς καλή σχολική χρονιά.
Νικόλαος Αναδιώτης – Ευρωβουλευτής Ανεξάρτητο Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Δημοκρατικό Πατριωτικό Λαϊκό Κίνημα «ΝΙΚΗ»
* Οι θέσεις εκφράζουν αποκλειστικά τον ευρωβουλευτή. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν φέρει καμία ευθύνη γι’ αυτές.
Μ.Η.Τ. 232122