Βρέ, πῶς ἀλλάζουν οἱ καιροί…

«Βρέ, πῶς ἀλλάζουν οἱ καιροί», λέει τό τραγουδάκι, πού ἔφτιαξε ὁ Γιῶργος Χατζηνάσιος, ἐπάνω στά ἴχνη τοῦ Für Elise τοῦ Μπετόβεν.

Μέχρι πρίν ἀπό λίγα χρόνια, γιά νά πείσει ἕνας πολιτικός τούς πολῖτες, γιά νά τούς «περάσει» τά μηνύματά του, ἔπρεπε νά διανύσει χιλιόμετρα καί μίλια, νά ταξιδέψει σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα, νά δεῖ τίς «Νομαρχιακές» καί τίς «Τοπικές», νά μιλήσει μέ τούς συνδικαλιστές, νά ὀργανώσει (τό κόμμα) «πυρῆνες στίς γειτονιές». Δουλειά, δηλαδή, δύσκολη, ἐπίπονη καί χρονοβόρος.

Σήμερα, μισθώνεις ἕναν καλό σκηνοθέτη, ἔχεις καί μερικούς «λογογράφους» πού σοῦ δίνουν σχέδια μέ «τσιτάτα» τά ὁποῖα μποροῦν νά ἀγγίξουν τόν μέσο πολίτη, φτιάχνεις ἕνα καλό «βίντεο» καί τό ἀφήνεις, μέσα σέ μιά μποτίλλια, νά ταξιδέψει στό ἀπύθμενο καί ἀτελείωτο ποτάμι τοῦ διαδικτύου…

Ἔβλεπα τό (σχετικῶς καλό) βίντεο τό ὁποῖο ἄφησε στά κανάλια τοῦ διαδικτύου ὁ Στέφανος Κασσελάκης. Μιά χαρά τό βρῆκα. Προσεγμένο, καλά μονταρισμένο, ἐπιμελῶς ἐπιλεγμένα τά σημεῖα στά ὁποῖα στάθηκε γιά νά ἔχει φόντο ὅταν μιλοῦσε.

Ἀπό τό μετρό τῆς Ἀθήνας μέχρι τά φέρρυ-μπώτ τοῦ Περάματος, μέ φόντο τό Καματερό, μιά εἰκόνα «λαϊκή», πού παραπέμπει σέ Σαββατοκύριακα στό «Μπλέ λιμανάκι» τῆς Σαλαμίνας καί ὄχι (ὅπως σέ παλαιότερες ἐμφανίσεις τοῦ ἐν λόγῳ πολιτικοῦ) σέ κοσμικά νησιά καί χλιδᾶτα σημεῖα τῆς Ἀθήνας.

Ἀφήνεις, λοιπόν τήν μποτίλλια μέ τό μήνυμά σου στό διαδικτυακό ποτάμι καί τούς παραποτάμους του καί περιμένεις νά δεῖς «πῶς θά πάει».

Παλαιότερα, οἱ μποτίλλιες μέ τά μηνύματα προέρχονταν κυρίως ἀπό ναυαγούς, ἀποκλεισμένους σέ κάποιο ἐρημονήσι. Σήμερα, ἀπευθύνονται σέ ναυαγούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀποκλεισθεῖ στήν ὀθόνη καί τόν εἰκονικό κόσμο τοῦ ὑπολογιστῆ τους, καί εἶναι κάποια …δισεκατομμύρια!

Σήμερα, ὁ πολιτικός δέν ἀπευθύνεται στόν κόσμο ἀλλά σέ ἑκατομμύρια …μικροκόσμους, καθώς ἡ περίφημη «τεχνολογική ἐπανάσταση» μᾶς ἔχει μετατρέψει σέ ἕνα σύνολο ἀπό κοπάδια, τά ὁποῖα καθοδηγοῦνται ἀπό τίς «πλατφόρμες».

Ἀλλάζουν, συνεπῶς, οἱ καιροί καί μαζί μ’ αὐτούς ἀλλάζουν καί οἱ πολιτικοί. Δέν εἶναι πιά ἀνάγκη νά κάθεται καί νά μελετᾶ τόμους καί χιλιάδες σελίδες ὁ κάθε ὑποψήφιος. Ὅλα ἐξαρτῶνται, κυρίως, ἀπό τήν «ἐπικοινωνιακή ὁμάδα». Ἐκείνη θά φτιάξει τά «μηνύματα», ἐκείνη θά ἐπιλέξει τήν μουσική μέ τήν ὁποία θά τά «ντύσει». Ξεχνᾶμε ἐκείνη τήν ἀλλοπρόσαλλη ἐπιλογή τῶν Carmina Burana μέ τά ὁποῖα συνόδευε μουσικά τά συνθήματα καί τίς συγκεντρώσεις του τό ΠΑΣΟΚ τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου (καί ἀργότερα καί τῶν ἄλλων προέδρων); Ποῦ νά τό φανταζόταν ὁ Κάρλ Ὄρφφ ὅτι τό ὑπέροχο μυστικιστικό του ἔργο θά γινόταν, αἴφνης, κτῆμα ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦσαν καί τό ἔργο καί τόν δημιουργό! Τό ἔμαθαν, ὅμως, ὡς συστατικό τῆς δραστηριότητος τοῦ ΠΑΣΟΚ! Ἀντιθέτως, ἡ Νέα Δημοκρατία δέν μπόρεσε ποτέ νά βρεῖ τόν δικό της Ὄρφφ. Προσέφυγε κατά καιρούς στόν Ρόμπερτ Οὐίλιαμς καί τόν Σταμάτη Σπανουδάκη, ἀλλά «Carmina Burana» δέν κατάφερε νά βρεῖ.

Ἄλλαξαν, λοιπόν, οἱ καιροί. Ὁ πολιτικός δέν χρειάζεται μεγάλες συγκεντρώσεις καί «ἑκατομμύρια λαοῦ στό Σύνταγμα». Ἀφῆστε δέ πού ὁ ἀλησμόνητος Τάσος Μπιρσίμ ἔχει πλέον συναντηθεῖ μέ τόν Κάρλ Ὄρφφ καί τοῦ ἐξηγεῖ «τί συνέβη τότε, στό Σύνταγμα»…