Κατευόδιο σέ ἕναν ἄξιο καπετάνιο καί φίλο

Τώρα πού ἔγραψαν πολλοί πολλά γιά τόν ἐκλιπόντα «Καπετάνιο» Γιῶργο Βαρδινογιάννη, ἄς καταθέσω καί ἐγώ τήν δική μου ἐμπειρία

Ὁ «Καπετάνιος» εἶχε τό ἴδιο «χόμπι» μέ τόν μεγάλο μου ἀδελφό, τόν ραδιοερασιτεχνισμό, μέσῳ τοῦ CB (citizens band), στά μεσαῖα κύματα, ὅπου οἱ «χομπίστες» ἐπικοινωνοῦσαν μεταξύ τους. Τήν «τρέλλα» τήν «κόλλησα» κι ἐγώ καί, ἀργότερα, ὅταν γνωρισθήκαμε καλύτερα μέ τόν «Καπετάνιο», διαπιστώσαμε ὅτι εἴχαμε καί «τήν ἴδια τρέλλα».

Ἕνα πρωί, καλοκαίρι τοῦ ’81, μοῦ τηλεφώνησε ἡ γραμματέας του (στήν SEKA) Μάγδα Παπούλια. «Θά ἤθελε νά σᾶς δεῖ ὁ πρόεδρος». Τότε ἐργαζόμουν στήν «Καθημερινή» καί ἤμουν ἀνταποκριτής στήν Νότιο Εὐρώπη, μαζί μέ τόν Ράγκναρ Στένε, τοῦ Νορβηγικοῦ Πρακτορείου Εἰδήσεων IPF.

Στό γραφεῖο του, λοιπόν, μοῦ εἶπε ὅτι ἤθελε νά φέρει στόν Παναθηναϊκό τό σέντερ-φόρ τῆς Ἐθνικῆς Νορβηγίας Ἄρνε Ντόκεν. «Τόν ξέρεις;» μοῦ λέει. «Τόν ἔχω δεῖ νά παίζει μέ τήν Λίλεστρεμ. Πολύ δυνατός» τοῦ εἶπα. «Ἔ, θέλω νά πᾶς καί νά μοῦ τόν φέρεις!» μοῦ λέει καί τά χάνω. Μοῦ ἐξήγησε ὅτι ἐπειδή δέν εἶμαι ἀθλητικογράφος, κανείς δέν θά ὑποψιαστεῖ ὁτιδήποτε. «Τόν θέλουν καί ἄλλες, ἑλληνικές καί ξένες ὁμάδες» μοῦ εἶπε συνωμοτικά. Τό εἶδα σάν εὐκαιρία νά ξαναδῶ γιά λίγο τούς φίλους στό Ὄσλο καί δέχθηκα.

Πῆγα στήν Νορβηγία, συναντήθηκα μέ τόν ποδοσφαιριστή στό Στρέμεν, ἕνα προάστιο κοντά στό Λίλεστρεμ (στήν ὁμάδα τῆς πόλεως ἐκείνης ἔπαιζε ὁ Ἄρνε), καί τήν ἑπομένη πέταξα γιά τό Σταβάνγκερ, ὅπου συνάντησα τόν δικηγόρο του, τόν Ἔρικ Στάλεμο.

Οἱ διαπραγματεύσεις μέ τόν δικηγόρο-πληρεξούσιο τοῦ Ντόκεν κράτησαν εἰκοσιοκτώ ὧρες! Χωρίς ὕπνο, μόνο καφέ καί σάντουιτς. Τελικά ἔκλεισα τήν συμφωνία, εἶχα τήν σχετική πληρεξουσιότητα καί, μιλῶντας συνεχῶς μέ τόν «Καπετάνιο», ὑπέγραψα τά σχετικά καί ἐπέστρεψα μέ τά συμβόλαια!

Ὁ πρόεδρος τοῦ Παναθηναϊκοῦ πῆρε τόν σχετικό φάκελλο, τόν φίλησε (!) καί στήν συνέχεια εἴχαμε μιά μακρά συζήτηση γύρω ἀπό τό πῶς εἶναι ἡ ζωή στήν Νορβηγία, πῶς εἶναι ἐκεῖ τό ποδόσφαιρο καί ἄλλα, σχετικά μέ τό πῶς θά ἔπρεπε νά φερθεῖ ὁ Παναθηναϊκός στό νέο του ἀπόκτημα «γιά νά αἰσθάνεται ἄνετα».

Ἀκολούθως, πάντα μέ ἕνα τσιγάρο στό χέρι, μέ ρώτησε «τί θά ἤθελα». Ἦταν μιά ἐποχή πού ὑπῆρχαν περιορισμοί σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στό συνάλλαγμα. Στήν Ἀγγλία εἶχα τέσσερα ἀδέλφια, στά ὁποῖα ὁ πατέρας μου, κυρίως στόν μικρότερο, πού σπούδαζε ἀκόμη, ἔστελνε κάποια χρήματα. Ρώτησα «ἄν θά μπορούσαμε νά δίνουμε δραχμές στήν ἑταιρεία καί νά παίρνουν τά ἀδέλφια μου λίρες στήν Ἀγγλία». «Πές ὅτι ἔγινε κιόλας!» μοῦ λέει καί συμπληρώνει: «Δέν θέλεις τίποτε ἄλλο;». «Λίγο εἶναι αὐτό;» τοῦ εἶπα.

Ἔτσι, ὁ γιατρός, ὅποτε ἤθελε νά στείλει κάποια χρήματα στήν Ἀγγλία, πήγαινε στό γραφεῖο τοῦ «Καπετάνιου», στήν ἀκτή Μιαούλη, ἔδινε δραχμές καί τά παιδιά ἔπαιρναν τό ἀντίστοιχο ποσό σέ στερλίνες ἀπό τά γραφεῖα τῆς ἑταιρείας στήν Ἀγγλία. «Ἔτσι γνώρισα τόν γλυκύτατο πατέρα Καπράνο», μοῦ ἔγραψε ἡ Μάγδα, στά «σόσιαλ», πρίν λίγες ἡμέρες. Ἔκτοτε, μέ τόν Γιῶργο Βαρδινογιάννη συναντήθηκα πολλές φορές, κυρίως στό γήπεδο καί σέ κοινωνικές ἐκδηλώσεις.

Κάποιες φορές, ἡ ὁμάδα μου, ὁ Ἐθνικός, τόν στενοχώρησε, καθώς δυσκολεύαμε συχνά τον Παναθηναϊκό. Πιστεύω ὅτι ἡ παρουσία του ἔδωσε στήν ὁμάδα χαρακτῆρα καί τήν ἀνέβασε ψηλά στόν εὐρωπαϊκό χῶρο. Ὅταν ἔφυγε ἀπό τόν Παναθηναϊκό, τοῦ τηλεφώνησα καί τοῦ εἶπα «Ὅποτε ἀποφασίσετε νά μιλήσετε, ἐδῶ εἶμαι». Ἡ ἀπάντηση ἦταν «Ὅτι εἶχα νά πῶ, τά εἶπα». Καί, πράγματι, ἀπό τήν ἡμέρα πού –αἰφνδιαστικά– ἀποχώρησε ἀπό τόν Παναθηναϊκό, δέν μίλησε γιά τό «πῶς καί γιατί»…