Τά πάντα γύρω ἀπό τό χρῆμα καί τό κέρδος

Πολλά χρόνια πρίν, φίλος, σπουδαῖος ἐπιχειρηματίας, αὐθεντία στόν χῶρο τῶν Διεθνῶν Ἐκθέσεων, ἄρχισε νά στρέφει τίς δραστηριότητές του πρός τό Χόνγκ-Κόνγκ.

«Ἡ παγκόσμια οἰκονομία πάει πρός τά ἐκεῖ» μοῦ ἔλεγε καί εἶχε δίκιο. «Τί θά πεῖ “πάει”; Πῶς “πάει”, δηλαδή; Οἱ ἴδιοι οἱ ἐπιχειρηματίες, ἐσεῖς, τήν πηγαίνετε πρός τά ἐκεῖ» τοῦ εἶχα ἀπαντήσει. Μέ διάφορα ἐπιχειρήματα (πειστικά γιά ὁποιονδήποτε, ἀλλά πάντα μέσα στό σχῆμα «ὅλο καί περισσότερα κέρδη»), μοῦ ἐξήγησε ὅτι οἱ λόγοι ἦταν κυρίως φορολογικοί, χωρίς νά πάψει ποτέ νά ὑπογραμμίζει ὅτι «οἱ Κινέζοι ἔχουν θάψει τό λάβαρο τοῦ κομμουνισμοῦ βαθειά στά θεμέλια τοῦ Σινικοῦ Τείχους.»

Πράγματι, γιά πολλά χρόνια, ἡ Ἄπω Ἀνατολή ἐξακολούθησε νά προσελκύει ἐπενδύσεις καί κεφάλαια. Ἡ Κίνα, φυσικά, πρώτη καί καλύτερη. Ἐπισκέφθηκα τό Χόνγκ-Κόνγκ καί τήν Κίνα, διεπίστωσα ἰδίοις ὄμμασι ὅτι ὅλα ὅσα μοῦ ἔλεγε ὁ φίλος μου εἶχαν ἀπόλυτη σχέση μέ τήν πραγματικότητα. «Μήπως οἱ Εὐρωπαῖοι βγάζουμε τά ματάκια μας μέ τά χεράκια μας;» εἶπα στόν Ἀνδρέα Ποταμιᾶνο, μέ τόν ὁποῖο συνταξιδέψαμε σέ Πεκῖνο, Σανγκάη, Χόνγκ-Κόνγκ. «Ποιά Εὐρώπη; Δέν μπορεῖ νά σταθεῖ κανένα ἀνάχωμα πλέον. Κίνα, Ἰνδία, Ἰνδονησία, ἔχουν πληθυσμούς ἀπίθανους καί, συνεπῶς, εἶναι “ντέ φάκτο” μεγάλες ἀγορές» μοῦ ἔλεγε, καταλήγοντας πάντα στό φινάλε «νομίζω ὅτι κι ἐμεῖς σύντομα θά ἔχουμε πρόβλημα, μέ τόν τρόπο πού πληθαίνουν οἱ Τοῦρκοι ἐνῷ ἐμεῖς περνᾶμε περίοδο εὐδαιμονίας καί ἐφησυχασμοῦ»…

Πῶς μοῦ ἦλθαν στό μυαλό ὅλα αὐτά; Μά, βλέποντας τούς τελικούς ἀγῶνες τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πρωταθλήματος μπάσκετ (EuroLeague) νά διεξάγονται στό …Ἄμπου Ντάμπι, τῶν Ἀραβικῶν Ἐμιράτων! Τί δουλειά ἔχει ἡ Εὐρώπη νά μετακομίζει στήν Ἀραβία, στήν ἀφόρητη ζέστη, στήν ἀρρωστημένη ὑγρασία; Τί δουλειά ἔχει ἡ Εὐρώπη, ὅπου τά τελευταῖα χρόνια τό μπάσκετ κερδίζει ἔδαφος μεταξύ τῶν φιλάθλων, νά «σνομπάρει» τίς εὐρωπαϊκές πρωτεύουσες καί νά διοργανώνει τήν μεγάλη καλοθοσφαιρική γιορτή στά Ἐμιράτα;

«Μά, ἐκεῖ πηγαίνει πλέον τό χρῆμα» μοῦ λέει φίλος, πού πηγαινοέρχεται στά Ἐμιράτα, λόγῳ ἐπαγγέλματος.

«Κι ἐπειδή ἔχουν τά πετρέλαια οἱ Ἄραβες σημαίνει ὅτι ἡ Εὐρώπη πρέπει νά ξεπουλήσει τά πάντα;» ἀπόρησα. «Μά, τί λές; Ἔχεις δεῖ πόσοι Ἕλληνες πηγαίνουν κάθε ἑβδομάδα διακοπές στό Ντουμπάι καί στό Ἄμπου-Ντάμπι; Κολιάτσου-Παγκράτι ἔχει γίνει τό Ἀθήνα-Ντουμπάι μέ τήν “Ἐμιρέιτς”» μοῦ λέει.

Ἐκεῖ ἔφτασε, λοιπόν, ἡ κάποτε σπουδαία Εὐρώπη. Οἱ σπουδαῖοι ἀθλητές φεύγουν γιά τήν Σαουδική Ἀραβία καί τά Ἐμιράτα, σύντομα θά μποῦν στά εὐρωπαϊκά Κύπελλα ποδοσφαίρου καί μπάσκετ καί ὁμάδες ἀπό τήν Ἀραβία (σοῦ λένε ‒καί δικαίως‒ πῶς τό Ἰσραήλ, τό Ἀτζερμπαϊτζάν, ἡ Ἀρμενία, μετέχουν στίς εὐρωπαϊκές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις;

Νά μετάσχουμε καί ἐμεῖς!) καί τό ξεπούλημα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἀθλητισμοῦ θά ὁλοκληρωθεῖ. Ὅπως καί νά τά δοῦμε τά πράγματα, τά πάντα πλέον εἶναι «θέμα χρημάτων». Ἀκόμη καί στήν πολιτική ἔχουμε στήν Εὐρώπη κόμματα ‒ἑταιρεῖες, πού κάνουν ἑταιρικούς συμβιβασμούς καί συνεργασίες τέτοιες. Ποιός τολμᾶ πλέον νά μιλήσει γιά πατρίδες, γιά ἔθνη, γιά ἐθνική ἀξιοπρέπεια, γιά σεβασμό στήν εὐρωπαϊκή Ἱστορία;.

Ἡ Εὐρώπη ἔχει παραδοθεῖ στούς τραπεζῖτες καί οἱ χαρτογιακάδες ἐκλεκτοί τους παριστάνουν τούς κυβερνῶντες. Κρῖμα μεγάλο, ἀλλά καί μεγάλη, πικρή ἀλήθεια…