Στό ὑπόγειο, χωρίς νά μᾶς ρωτήσει κανείς

Ὅποτε περάσω ἀπό τήν τέως Παραλιακή, στό ὕψος τοῦ Ἑλληνικοῦ, ἡ πίεσή μου ἀνεβαίνει σέ ἐπικίνδυνα ἐπίπεδα.

Καί γίνομαι ἀκόμη χειρότερα, ὅταν ἀκούω ὁποιονδήποτε νά μιλᾶ γιά «Ἀθηναϊκή Ριβιέρα».

Γελοιότητες καί ἀρχοντοχωριατιά ἀνακατεμένα! Σέ καμμία ἄλλη χώρα τοῦ κόσμου (χώρα μέ πολίτευμα δημοκρατικό καί μέ πολῖτες ἐλεύθερους καί ὄχι ἐκεῖνα τά Ἐμιράτα καί τά Χαλιφάτα, πού γίνονται “Νέες Ὑόρκες” κι ὅταν στερέψει τό πετρέλαιο θά στεγάζουν καμῆλες) δέν θά ἐκφραζόταν μέ τόσο χυδαῖο τρόπο ἡ περιφρόνηση πρός τήν μεσαία τάξη, τήν ἀπόλυτη, δηλαδή, πλειονότητα τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν.

Μέ μία ἀπόφαση 100% πολιτική, τό πρώην ἀεροδρόμιο τοῦ Ἑλληνικοῦ (ἐγκληματική ἐνέργεια ἡ κατάργησή του ἀπό τό ΠΑΣΟΚ, ἄφησε τήν Ἀθήνα μέ ἕνα μόνο ἀεροδρόμιο, τό ὁποῖο ‒ὡς ἀπεδείχθη‒ δέν ἐπαρκεῖ) ὑφίσταται μία νεοφεουδαρχική-φαραωνική-ἀπωθητική μεταβολή καί ἀντί νά γίνει τό ἀπέραντο ἀνοιχτό πάρκο, πού μᾶς ἔδειχναν οἱ ἀπατηλές ἀφίσες πρίν πέσουν οἱ ὑπογραφές, ἀναμένεται να «ὑπογειοποιηθεί» ἀκόμη καί ἡ παραλιακή ὁδός κατά μῆκος τοῦ «The Ellinikon» (καλύτερα μοῦ ἀκούγεται τό «Rezilikon»), ὥστε ἐμεῖς, οἱ «πληβεῖοι», νά ἐξαφανιζόμαστε ἀπό προσώπου γῆς, γιά νά μήν ἐνοχλοῦνται οἱ «πατρίκιοι», πού θά ἀγοράσουν (ἄν ἀγοράσουν) σπίτια στήν «πόλη μέσα στήν πόλη».

Διότι, χωρίς ἀμφιβολία, περί αὐτοῦ πρόκειται. Οὔτε περιαστικό δάσος, πού θά ἄλλαζε τό μικροκλῖμα πρός τό καλύτερο, οὔτε «ἀπέραντο πάρκο». Μόνο «πράσσ(ε)ιν ἄλογα» καί δέν συμμαζεύεται!

Ἐπέστρεφα προχθές ἀπό τόν «Ἀστέρα» τῆς Βουλιαγμένης, ὅπου εἶχα παρακολουθήσει τό Συνέδριο τῆς «Ναυτεμπορικῆς». Καθώς πλησίαζα τόν Ἅγιο Κοσμᾶ (πάει κι αὐτός ὁ ‒μοναδικός‒ ἀθλητικός πνεύμων τῶν νοτίων προαστίων) ἕνα τεράστιο σύννεφο σκόνης κάλυπτε τόν οὐρανό.

Πρός στιγμήν, βλέποντας τόν (ξεκάρφωτο καί ἀταίριαστο μέ τό ἀττικό τοπίο) «Πύργο», γιά τόν ὁποῖο καμαρώνουν οἱ κατακτητές τῆς παραλίας (μας), νόμισα ὅτι βρίσκομαι σέ ἀμμοθύελλα στό Ντουμπάι.

Εὐτυχῶς, ἐπρόκειτο μόνο γιά σκόνη πού σήκωναν κάποια βαρέα φορτηγά, στό ἀριστερό (τῷ εἰσερχομένῳ) μέρος τῆς πηγμένης παραλιακῆς ὁδοῦ. Ἀλήθεια, μιά τόσο σπουδαία ἐπένδυση δέν μπορεῖ νά τηρήσει τούς ἁπλούστερους περιβαλλοντικούς κανόνες; Ἄν τό ἔκανε ὁποισδήποτε πολίτης, θά τοῦ εἶχαν στείλει περιπολικό παραχρῆμα!

Φυσικά, οὐδεμία εὐθύνη μποροῦμε νά καταλογίσουμε στόν ἐπενδυτή. Ἐκεῖνος ἔμαθε, πρότεινε καί τό δημόσιο πούλησε μιά ἔκταση τρεῖς φορές σάν τό Μονακό, ἔναντι 92 εὐρώ τό τετραγωνικό μέτρο! Κι ἐγώ θά τό ἀγόραζα, ἄν εἶχα τά χρήματα.

Μποροῦμε, ὅμως, νά ἀναρωτηθοῦμε ποιοί ἦταν ἐκεῖνοι πού ἔβγαλαν στήν ἀγορά τό «Ἑλληνικό», ποιός τροποποίησε τήν σύμβαση καί παραχώρησε καί τόν Ἅγιο Κοσμᾶ καί ποιοί ἦταν οἱ κύριοι πού ἀποφάσισαν, χωρίς νά ρωτήσουν τούς κατοίκους, πού ἐπένδυσαν κόπους μιᾶς ζωῆς στά Νότια ‒ὅσοι δηλαδή δέν ἔχουν χάσει τά σπίτια τους ἀπό τά «Funds», στά ὁποῖα ἐπίσης κάποιοι πολιτικοί παρεχώρησαν ἐξουσίες καί ἁρμοδιότητες ὑπό μορφήν ἰκριώματος. Ἐκεῖνοι, πού θά πηγαίνουν στά σπίτια τους σάν τόν τυφλοπόντικα, ὑπογείως, γιά νά μήν ἐνοχλοῦνται οἱ (κυρίως ἀλλοδαποί) «λεφτάδες»’πού θά ἀγοράσουν τίς ἄκομψες κατοικίες, οἱ ὁποῖες μᾶς στέρησαν τήν θέα πρός τό θεῖο καί κοινό ἀγαθό, τήν θάλασσα!

Τό «The Ellinikon» εἶναι μία ταπεινωτική ἧττα (Βατερλώ) τῶν Ἑλλήνων πολιτικῶν. Κάποιοι θά ἔπρεπε νά ντρέπονται γι’ αὐτό!