Στέφανος, Κλίντ Ἤστγουντ καί Ἐλάι Γουάλας

Στοιχημάτιζα ὅτι ὁ Στέφανος Κασσελάκης θά ἐκλεγόταν πρόεδρος τοῦ Σύριζα ἀπό τόν πρῶτο γῦρο.

Ἔβλεπα τό ἔρημο τοπίο τοῦ κόμματος πού μᾶς κυβέρνησε γιά πέντε χρόνια –ἔστω μέ δεκανίκια– καί σκεπτόμουν ὅτι ὅποιος καί ἄν ἐκλεγόταν πρόεδρος ἀπό τούς τέσσερεις διεκδικητές, θά ἦταν «βούτυρο στό ψωμί» τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ἦταν δέ τόσο ἀπογοητευτικό τό τοπίο, μόνον ἡ μουσική τοῦ Ἔνιο Μορρικόνε ἀπό τό «Ὁ καλός, ὁ κακός καί ὁ ἄσχημος» (βάλτε καί μιά ὄμορφη κυρία στό πλάνο) ἔλειπε γιά νά συμπληρωθεῖ ἡ εἰκόνα… Καί, ξαφνικά, ὁ σκηνοθέτης πετάει στό πλάνο, ἔτσι, στό ξεκούδουνο ἕναν τύπο, ὁ ὁποῖος λέει πολύ ἁπλά: «Μέ λένε Στέφανο, εἶμαι πιό ὄμορφος ἀπό τόν Κυριάκο, ἔχω πάει σέ καλύτερα σχολεῖα ἀπό τόν Κυριάκο, μιλῶ καλύτερα ἀγγλικά ἀπό τόν Κυριάκο, εἶμαι ἐκεῖνος πού μπορεῖ νά νικήσει τόν Κυριάκο!»…

Καί μόνο τό εὕρημα τοῦ –ἄγνωστου– σκηνοθέτη νά ρίξει τόν εὐειδῆ «Κλίντ Ἤστγουντ» στό πλάνο μέ τόν «κακό» Λή Βάν Κλήφ καί τόν «ἄσχημο» Ἴλαι Γουάλας, ἀφήνοντας χῶρο καί γιά τήν ὄμορφη Ράντα Ράσιμοφ (βάλτε ἐσεῖς τά ὀνόματα πού σᾶς ἔρχονται στό μυαλό), δημιουργεῖ τό «κοντράστ» πού θά «φέρει εἰσιτήρια»! Αὐτό, λοιπόν τό πολύ ἁπλό, συνέβη στήν ὑπόθεση τῆς ἀναζητήσεως νέου Μεσσία.

Ὅπως εἶχε συμβεῖ καί τήν προηγούμενη φορά, ἀλλά τότε ὁ σκηνοθέτης ἦταν γνωστός ἤ τοὐλάχιστον ἦταν γνωστός ἐκεῖνος πού ἐκτελοῦσε καθήκοντα σκηνοθέτη, ὁ Ἀλέκος Ἀλαβᾶνος. Ἐκεῖνος εἶχε ἀνακαλύψει τόν νεαρό τότε Ἀλέξη Τσίπρα καί τόν σερβίρισε ὡς τό νέο, τό ἀστραφτερό ἐκεῖνο πρόσωπο, πού θά ἔκοβε εἰσιτήρια.

Ὅπως, πράγματι, συνέβη. Καί μάλιστα ἔκοψε τόσα εἰσιτήρια, ὅσα χρειαζόταν ἕνα κόμμα διαμαρτυρίας, γιά νά μετατραπεῖ –μέ τήν βοήθεια ἑνός τμήματος τοῦ σχεδόν ἀκραίου συντηρητισμοῦ– σέ ἰσχυρό κόμμα ἐξουσίας, τό ὁποῖο, μάλιστα, κέρδισε δύο φορές τήν ἀναμέτρηση μέ τήν μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη, πού καί ἐκείνη, κατά τήν αὐτή περίοδο, ἔμοιαζε νά ἔχει χάσει ἐντελῶς τόν προσανατολισμό της…

Ἀρκοῦσε, λοιπόν, νά ἔλθει «ἀπό τό πουθενά» (δηλαδή ὄχι ἀκριβῶς, διότι ὅλοι γνωρίζουμε ἀπό ποῦ καί πῶς ἦλθε) ἕνας νέος ἄνθρωπος, πού ἔχει ὅλο τό πακέτο, δηλαδή εἶναι νέος, ὡραῖος, μέ ἀστραφτερό χαμόγελο, χωρίς ρυτίδες, γοητευτικός, ἀλλά καί μέ δεδηλωμένη τήν μέχρι πρό τινος μή ἀποδεκτή σεξουαλική του ταυτότητα (ὅπως ἀποδείχθηκε οὐδόλως αὐτό ἀπασχολεῖ πολύ μεγάλο ἀριθμό Ἑλλήνων, κυρίως νεωτέρων) καί νά πεῖ: «Γειά σας, μέ λένε Στέφανο, εἶμαι αὐτοδημιούργητος ἐφοπλιστής, εἶμαι “γκέι”, ἔρχομαι ἀπό τήν χώρα τῶν ἴσων εὐκαιριῶν, τίς ΗΠΑ, καί θέλω νά κερδίσω τόν Κυριάκο Μητσοτάκη».

Ὅταν κάποιοι μοῦ εἶπαν «τί εἶναι αὐτό τό σούργελο;», τούς ἀπάντησα πολύ ἁπλά ὅτι ὁ ἄγνωστος Στέφανος εἶπε σέ ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας αὐτό πού ἤθελαν νά ἀκούσουν! Καί αὐτοί, ἀκριβῶς, οἱ ἄνθρωποι, τόν ψήφισαν προχθές.

Πολύ σύντομα μαθεύτηκε ὅτι δέν εἶναι ἐφοπλιστής, ὅτι ἔχει καί κάποια προβλήματα μέ κάποιους πρώην συνεργάτες του. Ἀλλά τό «πακέτο» πού εἶχε παρουσιάσει καί πού συνέχισε νά παρουσιάζει μέ τά σπότ πού κυκλοφοροῦσε, εἶχε ἤδη κάνει τήν δουλειά του.

«Βρέ, καλῶς τονε τόν νέο Ἀνδρέα!» μοῦ εἶπε, μέ φωνή σαρκαστική, παλιός φίλος, ἐκ τῶν «σοφῶν γερόντων» τῆς φιλελεύθερης παρατάξεως. «Δέν ξέρω ἀκόμη, δέν ἀπαντῶ» τοῦ εἶπα…

Απόψεις

Παρεφρόνησε ὁ κ. Ἐρντογάν: Νομοθετεῖ σέ ξένη ἐπικράτεια

Εφημερίς Εστία
«Γκρίζες ζῶνες» τά ἑλληνικά νησιά μέ ἀπόφαση τῆς τουρκικῆς Ἐθνοσυνελεύσεως – Ἔμπρακτη ἀμφισβήτησις τῆς κυριαρχίας τους μέ ἀποστολή τουρκικοῦ πλοίου στήν καρδιά τῶν Δωδεκανήσων – Ὅ,τι χάνει ἀνατολικῶς, θέλει νά τό κερδίσει δυτικῶς

Ὁ κρότος τῆς ἥττας

Μανώλης Κοττάκης
«Χάντρα» στό κομπολόι τῶν Οὐκρανῶν ἡ Ἑλλάς – Λογαριασμός καί ἀπό τό Κίεβο καί ἀπό τήν Μόσχα

7% προηγεῖται τό AfD μετά τήν ἐπίθεση στόν Τράμπ

Εφημερίς Εστία
Βερολῖνο.- Ἀδιαφιλονίκητο φαβορί γιά τήν πρώτη θέση στίς γερμανικές ἐκλογές εἶναι τό κόμμα Ἐναλλακτική γιά τήν Γερμανία, μετά τήν τελευταία ἐπίθεσή του κατά τῶν πολιτικῶν τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ.

Τελικά, μοιάσαμε στό τέρας πού δημιουργήσαμε

Δημήτρης Καπράνος
«Μαμά καί μπαμπά, τρία χρόνια τώρα εἶμαι σέ μιά κατάσταση κατάθλιψης. Καί μπορεῖ αὐτός ὁ κόσμος νά ἔχει τά ὡραῖα του, ἀλλά ἴσως ἕνας ἄλλος κόσμος νά εἶναι καλύτερος. Φέτος εἶναι ἡ χρονιά πού θά δώσω Πανελλήνιες ἐξετάσεις, ἀλλά φοβᾶμαι ὅτι δέν θά πάω καλά. Τό ξέρω ὅτι δέν θά πάω καλά καί ἔτσι θά καταλήξω μέ μιά δουλειά πού δέν θά μοῦ δίνει λεφτά. Πλέον δέν μέ εὐχαριστεῖ τίποτα ἀπό τή ζωή. Δέν μπορῶ νά δῶ τίποτα θετικό. Μαμά καί μπαμπά, δέν θέλω πιά νά ζῶ. Αὐτός ὁ κόσμος δέν εἶναι πιά γιά μένα»…

Σάββατον, 14 Μαΐου 1966

Πρό 60 ἐτῶν
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟ ΕΡΥΘΡΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ