Κινηματογραφικό «Γοῦντστοκ» στήν Ἀκαδημία Πλάτωνος

Πήγαμε, προχθές τό βράδυ, στό Πάρκο Ἀκαδημίας Πλάτωνος, μέ τόν… Πλάτωνα καί τήν σύζυγό του.

Ἀναφέρομαι στόν ἀδελφό μου, πού μέχρι πρό τινος ἦταν καθηγητής στό Πανεπιστήμιο τοῦ Σέφιλντ (πῆρε τήν σύνταξή του) καί ὁ ὁποῖος πολύ θά ἤθελε νά… δεῖ τήν Ἀκαδημία του! Ὁμολογῶ ὅτι εἶχα νά βρεθῶ στήν περιοχή ἐδῶ καί πολλά-πολλά χρόνια. Οὔτε κἄν τόν δρόμο δέν θυμόμουν καί, ξεκινῶντας ἀπό τό Χατζηκυριάκειο, ἀποφάσισα νά χρησιμοποιήσω τό «μηχανάκι τοῦ διαβόλου», τό περίφημο GPS.

Μοῦ μιλοῦσε μιά γυναικεία φωνή, «σέ ἑκατόν πενῆντα μέτρα στρίψτε δεξιά» καί κάτι τέτοια. Κι ἔτσι, μέ τήν κυρία τοῦ «AI» νά μᾶς καθοδηγεῖ, περνῶντας μέσα ἀπό ἀποθηκευτικούς χώρους, χορταριασμένα οἰκόπεδα καί τεράστια γκαράζ φορτηγῶν καί λεωφορείων, φθάσαμε στήν παρακείμενη πλατεῖα καί σέ λίγο βρεθήκαμε στό Πάρκο, ὅπου θά παρακολουθούσαμε, στό πλαίσιο τοῦ Φεστιβάλ τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, τήν ταινία «Πέρα ἀπό τήν Ἀφρκή» τοῦ Σίντνεϊ Πόλλακ, μέ τόν Ρόμπερτ Ρέντφορντ καί τήν Μέριλ Στρίπ στά καλύτερά τους, προβολή ὀργανωμένη ἀπό τήν ἐπιτυχημένη, μέ χιλιάδες φίλους, κινηματογραφική Λέσχη «Ἐξπρές τοῦ Μεσονυκτίου» (Midnight Express)…

Λές καί βρεθήκαμε σέ ἄλλη πόλη, μακρυά ἀπό ὅ,τι θυμίζει τήν ἀπέραντη «τσιμεντούπολη», πού ἀρχίζει ἀπό τό Πέραμα καί τελειώνει στά Βόρεια Προοάστια! Σπαρμένη ὅλη ἡ ἔκταση μέ χαμομήλι, μέ τήν ἔντονη εὐωδία νά ἐπικρατεῖ εὔκολα τῶν ποικίλων ἐκπομπῶν ἀερίων τοῦ θερμοκηπίου, μέ τά ἀρχαῖα εὑρήματα φωτισμένα, μέ τό πάρκο γεμᾶτο κόσμο, ἀπό παιδάκια μέ τούς γονεῖς στήν Παιδική Χαρά μέχρι ὁμάδες γυναικῶν πού ἔκαναν ἀσκήσεις ἀεροβικῆς. Δέν μποροῦσα νά φαντασθῶ ὅτι θά βρισκόμουν μέσα σέ ἕναν τόσο ὄμορφο χῶρο, δίπλα στό σχεδόν παρατημένο παλαιό βιομηχανικό τμῆμα, μέ κάποια ξέφτια ἐλαιώνα καί μισοπεσμένες μάντρες.

Καί, σέ χρόνο μηδέν, ἀπό τίς ὀκτώμισι μέχρι τις ἐννέα, γέμισαν τά καθίσματα πού εἶχαν στηθεῖ ἐμπρός ἀπό τήν μεγάλη –λυόμενη– ὀθόνη, ἐνῷ οἱ διοργανωτές τοποθετοῦσαν μαξιλαράκια στό ἔδαφος, ἐμπρός ἀπό τά καθίσματα. Σέ ἐλάχιστα λεπτά νέοι ἄνθρωποι, ζευγάρια κυρίως, μέ τά «πατατάκια» καί τούς ξηρούς καρπούς, ἀλλά καί κάποιους χυμούς, βρέθηκαν καθισμένοι στό χαμομήλι, κάποιοι εἶχαν φέρει τά δικά τους καρεκλάκια τῆς πλάζ ἤ κάποιες ψᾶθες τῆς παραλίας, καί ἀπολάμβαναν τήν ὑπέροχη, ρομαντική καί γεμάτη ἐξαιρετικῆς ὀμορφιᾶς τοπία τῆς Ἀφρικῆς ταινία.

Ζήσαμε ἕνα μικρό «κινηματογραφικό Γοῦνστοκ» στήν καρδιά τοῦ Κολωνοῦ, ἐκεῖ ὅπου, πρίν ἀπο αἰῶνες, θά συναντοῦσες τόν Πλάτωνα καί τούς μαθητές του. «Τί τηνικάδε ἀφῖξαι, ὦ Κρίτων;» ψιθυρίζει ὁ… Πλάτων (ὁ ἀδελφός μου) θυμίζοντάς μου τήν εἰσαγωγή ἀπό τόν «Κρίτωνα», πού διδασκόμασταν στό σχολεῖο.

Ἡ ταινία –ἀπό τίς ὄμορφες καί ἀκριβές παραγωγές πού συνήθιζε τότε τό Χόλλυγουντ, πρίν πέσει στόν κόσμο τῆς «Μάρβελ»– κύλησε γρήγορα, παρά τήν σχεδόν τρίωρη διάρκειά της. Εἴχαμε παρακολουθήσει ἕνα μικρό «κινηματογραφικό Γοῦντστοκ», ὅπως εἴπαμε, καθώς ἐπιστρέφαμε –χωρίς τό GPS–, μέσῳ τῆς Λένορμαν καί τῆς ὁδοῦ Πειραιῶς, στόν λιμένα Κανθάρου, στόν Πειραιᾶ.

Μόνο καλά λόγια γιά τόν Δῆμο, τούς διοργανωτές καί τήν ὑπέροχη ἰδέα νά παίζεται σινεμά ποιότητος σέ ἕναν ὑπέροχο, καταπράσινο χῶρο. Μετά τήν ἐξαίρετη εἰκόνα πού μᾶς ἄφησε τό Μουσεῖο Λαϊκῆς Τέχνης Ἀγγελικῆς Χατζημιχάλη (ὑπέροχη δουλειά γίνεται ἐκεῖ), τό Πάρκο τῆς Ἀκαδημίας Πλάτωνος ἦταν μιά ἀκόμη εὐχάριστη ἐμπειρία. Τήν ἑπομένη Δευτέρα, ἔχει Ντέιβιντ Μπάουϊ. Ἐκεῖ θά εἴμαστε!