Τό ἀεροσκάφος τῆς Swiss Air εἶχε βγεῖ ἀπό τόν ἀεροδιάδρομο τοῦ (παλαιοῦ) ἀεροδρομίου στό Ἑλληνικό καί εἶχε «σκάσει» στόν δρόμο, ἔξω ἀπό τό Γκόλφ, λίγα μέτρα ἀπό τά σπίτια!
Εἴχαμε φύγει γιά τό Ἑλληνικό μέ τό «Σίμκα», πού ὁδηγοῦσα ἐγώ, μέ τόν Γιῶργο Τράγκα καί τόν φωτορεπόρτερ Δημήτρη Ἀλεξιάδη. Περάσαμε τό «μπλόκο» στήν παραλιακή, ὅπου εἶχε διακοπεῖ ἡ κυκλοφορία καί πλησιάσαμε ὅσο μπορούσαμε τό ἀεροσκάφος, πού κάπνιζε ἀκόμη.
Ὁ ἐπί κεφαλῆς ἀστυνομικός ἔκανε «στραβά μάτια», καθώς τότε (τό 1979) ἡ ταυτότητα τῆς «Βραδυνῆς» ἦταν… πασπαρτού καί ὁ Τράγκας, πού δέν ἔπαιρνε χαμπάρι, εἶχε ἤδη πλησιάσει σέ ἀπόσταση ἀναπνοῆς.
«Ἔλα νά δεῖς!» μοῦ λέει ἔκπληκτος. Καί, δυστυχῶς, πλησίασα καί ἔβαλα τό κεφάλι ἀπό μία μεγάλη τρύπα, στά πλευρά τῆς ἀτράκτου, καί ἔριξα μιά ματιά! Δέν θέλω νά θυμᾶμαι τό θέαμα! Ἁπλῶς, συγκράτησα τήν εἰκόνα ἀνθρωπίνων σωμάτων, τῶν ὁποίων τά πρόσωπα δέν εἶχαν χαρακτηριστικά! Ἀπολογισμός, δεκατέσσερεις νεκροί ἐπιβάτες. Τρομερό περιστατικό! Στίς ἀποσκευές ἑνός γιατροῦ ἐπιβάτη ὑπῆρχαν περισσότερα ἀπό 450 κιλά ραδιοϊσοτόπων, ἀλλά καί μικρή ποσότητα πλουτωνίου.
Τό σόκ ἦταν μεγάλο: Ἕνα ἀεροσκάφος ἀναφλέγεται, σταματῶντας μία ἀνάσα ἀπό τά σπίτια τῶν περιοίκων στόν δρόμο πέριξ τοῦ ἀεροδρομίου, στόν ὁποῖο τά ὀχήματα κυκλοφοροῦσαν κανονικά!Εὐτυχῶς γιά ὅλους, τά ἐπικίνδυνα ραδιενεργά ὑλικά ἐντοπίσθηκαν καί ἀπομονώθηκαν. Στίς ἀποσκευές τοῦ σκάφους ὑπῆρχαν βιομηχανικά ἀκατέργαστα διαμάντια, ἀξίας, τότε, 2 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Τό μεγαλύτερο μέρος αὐτοῦ τοῦ θησαυροῦ κατεστράφη λόγῳ τῶν ὑψηλῶν θερμοκρασιῶν πού ἀναπτύχθηκαν. Ἦταν ἀκόμη καί ἡ συντριβή τοῦ «Γιάκοβλεφ» ἀπό τήν Οὐκρανία, πού κατέπεσε τό 1996 στά Πιέρια Ὄρη.
Ἄλλο ἐφιαλτικό ρεπορτάζ, καθώς φίλος, ἐπιχειρηματίας ἀπό τόν Πειραιᾶ εἶχε φίλους ἀνάμεσα στούς 72 νεκρούς. Πήγαμε μαζί στόν τόπο τῆς τραγωδίας, μετά τόν ἐντοπισμό τοῦ ἀεροσκάφους. Τραγικό τό θέαμα. Σημειωτέον ὅτι ἀπό τό 1992 καί ὥς τότε, εἶχαν καταπέσει ἐννέα παρόμοιου τύπου ἀεροσκάφη, ὁδηγῶντας στόν θάνατο 261 ἀνθρώπους! Λές καί μέ «τραβοῦσαν» οἱ ἀεροπορικές τραγωδίες, βρέθηκα πάλι στό ρεπορτάζ (ἑκουσίως) τόν Δεκαπενταύγουστο τοῦ 2005, νά ἀνεβαίνω τούς λόφους τοῦ Γραμματικοῦ, γιά νά φθάσω, μαζί μέ ἄλλους συναδέλφους, στό μοιραῖο ἀεροσκάφος τῆς Helios Airways, πού εἶχε καταπέσει παρασύροντας στόν θάνατο τούς 121 ἐπιβάτες καί μέλη τοῦ πληρώματος.
Εἶναι τραγική ἡ στιγμή πού βλέπεις τά συντρίμμια, τίς σκορπισμένες ἀποσκευές, τά κομμάτια ἀπό τά σπασμένα καθίσματα , τήν διαλυμένη ἄτρακτο. Ἦταν τό δυστύχημα πού συγκλόνισε ἐκεῖνες τίς ἡμέρες τήν Ἑλλάδα καί τήν Κύπρο. Ἄνθρωποι πού ἔρχονταν στήν Ἑλλάδα γιά διακοπές καί γιά συναντήσεις, ἔχασαν τήν ζωή τους, καθώς τό ἀεροσκάφος ἔχασε ξαφνικά τόν ἔλεγχο καί ἔπεσε στήν πλαγιά τοῦ βουνοῦ. Εἴδαμε προχθές τήν ἐξαιρετική συνάδελφό μας τῆς ΕΡΤ, ἡ ὁποία δέν κατόρθωσε νά συγκρατήσει τούς λυγμούς της, ἀντικρύζοντας τά συντρίμμια τοῦ μοιραίου «Κανανταίρ».
Δέν εἶναι εὔκολη ἡ δουλειά πού ἐπιλέξαμε νά κάνουμε. Ὅσο κι ἄν προσπαθοῦμε νά γίνουμε «σκληροί», εἶναι κάτι στιγμές πού δέν ἀντέχεις. Οἱ στιγμές πού ὁ ἄνθρωπος παραμένει ἄνθρωπος!
Μ.Η.Τ. 232122