Πενῆντα χρόνια ζωῆς δέν εἶναι λίγα

Δέν εἶναι καί τόσο εὔκολο γιά ἕνα πολιτικό κόμμα νά συμπληρώσει πενῆντα χρόνια ζωῆς!

Δηλαδή νά ἀντέξει πενῆντα χρόνια χωρίς νά διαλυθεῖ εἰς τά ἐξ ὧν συνετέθη. Τό ΠΑΣΟΚ εἶναι ἕνα ἀπό αὐτά τά κόμματα. Μπορεῖ νά ἔπεσε σέ ξέρα τό 2010 μέ τίς ἀπίθανες ἐμπνεύσεις τῆς τότε ἡγεσίας του, μπορεῖ νά ἀτύχησε μέ τήν ἀμηχανία τοῦ Κ. Σημίτη, ὁ ὁποῖος ἀπέφυγε νά στηρίξει τίς προτάσεις τοῦ καθηγητοῦ Γ. Σπράου γιά τό Ἀσφαλιστικό, ἐγκαταλείποντας τήν προσπάθεια ὅταν κινήθηκαν ἐναντίον του οἱ ὀρδές τῶν συνδικαλιστῶν, τίς ὁποῖες τό ΠΑΣΟΚ δημιούργησε καί καλλιέργησε ὅσο καιρό κατεῖχε τήν ἐξουσία, ἀλλά τά κατάφερε νά ἑορτάσει χθές πενῆντα χρόνια ζωῆς.

Τό ΠΑΣΟΚ, ὅπως καί νά τό κάνουμε, προσέφερε ἀρκετές θετικές ὑπηρεσίες στόν τόπο, ὅταν, ἀνερχόμενο στήν ἐξουσία, πραγματοποίησε κάποιες κοινωνικές παρεμβάσεις, τίς ὁποῖες ἡ συντηρητική παράταξη δέν τολμοῦσε (τότε) νά ἐπιχειρήσει.

Ἡ βασική διαφορά του ἀπό τήν Νέα Δημοκρατία εἶναι ὅτι ὁ Κων. Καραμανλῆς ἵδρυσε ἕνα κόμμα καί ἐκλήθη νά κυβερνήσει τήν χώρα ἔπειτα ἀπό μιά παρατεταμένη πολιτική ἀνωμαλία ἀλλά καί ἔπειτα ἀπό μιά ἐθνική τραγωδία.

Τό ΠΑΣΟΚ δέν κέρδισε τίς ἐκλογές σέ κατάσταση δύσκολη. Κέρδισε κινούμενο ἐπάνω σέ στέρεο ἔδαφος, τό ὁποῖο ἑτοίμασε ὁ Κων. Καραμανλῆς, μέ τήν ἀριστοτεχνική μετάβαση στήν δημοκρατία.

Ἄς μή λησμονοῦμε ὅτι ἡ ἑλληνική «ἀλλαγή» πραγματοποιήθηκε τό 1974 κατά τρόπο πολύ πιό ἤπιο ἀλλά καί πιό ἀποτελεσματικό ἀπ’ ὅ,τι στήν Πορτογαλία καί τήν Ἱσπανία, οἱ ὁποῖες ἐπίσης «ἄλλαξαν πίστα» ἐκείνη τήν ἐποχή.

Ὡστόσο, ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος εἶχε μελετήσει πολύ τήν κατάσταση καί εἶχε ἀνιχνεύσει τήν ψυχολογία τῶν Ἑλλήνων, κατόρθωσε, μέσα σέ ἐλάχιστο διάστημα, χρησιμοποιῶντας κατά τρόπο σχεδόν βίαιο πολλά ἀπό τά συνθήματα τῆς ἑλληνικῆς ἀριστερᾶς, νά ἐνδυθεῖ πειστικά τόν χιτῶνα μιᾶς ἐπίπλαστης «ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας», ἐκμεταλλευόμενος στό ἔπακρον τόν ἀντιαμερικανισμό πού εἶχε δημιουργήσει ἡ παθητική –ἕως ὕποπτη– στάση τῶν ΗΠΑ στό θέμα τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς. Ποιός ξεχνᾶ τό περίφημο «Φεύγουν οἱ βάσεις πού μένουν καί μένουν οἱ βάσεις πού φεύγουν» τοῦ σπουδαίου Χάρρυ Κλύν; Ποιός μπορεῖ νά λησμονήσει τίς συγκρούσεις τοῦ τότε ὑπουργοῦ ἀναπληρωτοῦ Ἐξωτερικῶν, δημοσιογράφου (καί ἐκ τῶν δασκάλων μου) Γιάννη Καψῆ μέ τόν διαπραγματευτή τῶν ΗΠΑ Μπαρτόλομιου; «Συγκρούσεις», δηλαδή, οἱ ὁποῖες δέν εἶχαν νόημα, ὅπως βλέπουμε σήμερα, μέ τήν ἐξέλιξη τοῦ θέματος τῶν Βάσεων, οἱ ὁποῖες ἀπεδείχθησαν πιό σταθερές ἀπό ἐκεῖνες τῶν Πανελληνίων Ἐξετάσεων!

Τό ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, κυβέρνησε μέσα σέ ἕνα κλῖμα λαϊκισμοῦ καί λεξιλαγνείας, πού ἐκείνη τήν ἐποχή ἔπιανε, γιά νά περάσει σέ ἕναν ἄλλο φαντασιακό κόσμο, ἐκεῖνον τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ», ὁ ὁποῖος ὁδήγησε στίς γνωστές ἐξελίξεις. Ἀλλά οὐδείς μπορεῖ νά παραγνωρίσει τήν προσφορά του στήν ἑλληνική πολιτική σκηνή, ἡ ὁποία, χωρίς τό ΠΑΣΟΚ, ὡς «λιμενοβραχίονα» σέ πολλές περιπτώσεις πού ἡ χώρα χρειαζόταν «ἀριστερές διεξόδους» ἴσως νά βρισκόταν σήμερα σέ ἀκόμη χειρότερη κατάσταση.

Σήμερα, τό ΠΑΣΟΚ, ὅπως ὅλα δείχνουν, ἔχει περάσει δεύτερο στίς δημοσκοπήσεις, καθώς ἡ «φούσκα» τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καταποντίζεται. Ὀφείλει, λοιπόν, ἀναλογιζόμενο τήν ἱστορία του νά μάθει ἀπό τά λάθη του καί νά ἐπιχειρήσει νά ἐπανέλθει μέ οὐσιαστική κυβερνητική πρόταση καί ὄχι ἐκφράζοντας ἁπλῶς τίς ἐπιθυμίες κάποιων στελεχῶν, πού μάχονται γιά τήν ἀρχηγία.