Παρασκευή, 13 Ἰουλίου 1962

Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΣ

«Εἰς συνέντευξίν της πρός τήν «Φράνς-Σουάρ», ἡ πριγκήπισσα Γκραίης τοῦ Μονακό ὡμολόγησεν, ὅτι ἡ κατακραυγή τῶν ὑπηκόων της τήν ὑπεχρέωσε νά ἐγκαταλείψῃ τήν πρόθεσίν της, ὅπως πρωταγωνιστήσῃ εἰς τήν ταινίαν «Μάρνυ» τοῦ Χίτσκοκ: Θά ἤθελα πάρα πολύ νά παίξω τοῦτο, ὅμως, δέν εἶναι δυνατόν. Ἔχω καθήκοντα ὡς πριγκήπισσα καί ὡς μητέρα». Ἄραγε, ὅμως, αὐτά τά καθήκοντα δέν ἠμποροῦσε νά τά σκεφθῇ μόνη της ἡ ὡραία Γκραίης; Ἔπρεπε νά τῆς τά ὑπενθυμίσῃ ἡ κοινή γνώμη; Ἄλλως τε, ὑποτίθεται, ὅτι ἔχει κάποια καθήκοντα καί ἔναντι τοῦ ταλαιπώρου αὐτοῦ Ρανιέρου, πού δέν τήν ἔκαμε, βεβαίως, πριγκήπισσαν, διά νά… ἀσπάζεται τούς ζέν-πρεμιέ τῆς ὀθόνης!…

ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ»

Κατά πληροφορίας ἐκ τοῦ Ὑπ. Δημοσίων Ἔργων, κατηρτίσθησαν τά σχέδια διά τό πνευματικόν κέντρον Ἀθηνῶν, τό κτιριακόν συγκρότημα τοῦ ὁποίου ἀνεγέρθη εἰς τό τρίγωνον, μεταξύ τῶν ὁδῶν Βασιλέως Κωνσταντίνου, Βασιλίσσης Σοφίας καί Ρηγίλλης. Μέ τό σχέδιον δημιουργίας τοῦ πνευματικοῦ κέντρου καταργοῦνται τέσσαρες ὁδοί εἰς τόν χῶρον ἐκεῖνον ἤτοι ἡ ὁδός Ριζάρη, Παύλου Μελᾶ, καί δύο ἀκόμη, τῶν ὁποίων προεβλέπετο ἡ διάνοιξις, συμφώνως πρός τό ἀρχικόν σχέδιον πόλεως.