Ὅσο περνοῦν τά χρόνια τόσο περισσότερο πείθεται ὁ μέσος πολίτης γιά τό ὀρθόν τῆς προτάσεως τήν ὁποία εἶχε ὑποβάλει πρός τήν Διεθνῆ Ὀλυμπιακή Ἐπιτροπή ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς.
Ἀμέσως μετά τά τραγικά γεγονότα τοῦ 1972 στό Μόναχο, μέ τήν εἰσβολή τῶν Παλαιστινίων στό Ὀλυμπιακό Χωριό καί τήν δολοφονία τῶν Ἰσραηλινῶν ἀθλητῶν, εἶχε ἀρχίσει νά συζητεῖται σοβαρά μεταξύ τῶν «ἀθανάτων» τῆς ΔΟΕ ἡ πιθανότητα νά ἀλλάξουν μορφή καί νά θωρακισθοῦν οἱ ἀγῶνες.
Ὁ Καραμανλῆς, λίγο καιρό μετά τήν ἐπιστροφή του καί τήν ἀποκατάσταση τῆς Δημοκρατίας στήν χώρα, συνέλαβε τήν ἰδέα καί σχεδόν ἀμέσως τήν γνωστοποίησε στόν τότε πρόεδρο τῆς
Ἐπιτροπῆς, ὁ ὁποῖος προερχόταν ἀπό τήν Ἀκτή Ἐλεφαντοστοῦ.
Ἔλεγε συγκεκριμένα ὁ τότε Πρωθυπουργός: «Μέ τήν ἀναβίωση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων στήν ἀρχαία κοιτίδα τους (ἀλλά καί στήν ἀφετηρία τοῦ σύγχρονου θεσμοῦ, ὅπως ὑπῆρξε ἡ Ἀθήνα τοῦ 1896) δέν θά ἐπιτευχθεῖ μόνο ἕνας ὑψηλός συμβολισμός. […] Θά μπορέσει τό Ὀλυμπιακό Ἰδεῶδες νά ἀποκατασταθῆ στό ὑψηλό, οἰκουμενικό βάθρο ὅπου τό εἶχαν τοποθετήσει οἱ ἀρχαῖοι ἱδρυτές του καί νά προσλάβη πρός ὄφελος ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος τήν εἰρηνευτική ἀποστολή, τήν ὁποία τοῦ εἶχαν προσδώσει».
Εἶναι ἐμφανέστατο τό πόσο ἐπίκαιρη εἶναι καί σήμερα ἡ πρότασή του. Σκεφθεῖτε μόνο ὅτι, ἐν μέσῳ διεξαγωγῆς τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων στό Παρίσι, εἴχαμε τήν ἐπίθεση τῆς Χεζμπολλάχ στό Ἰσραήλ, μέ 12 νεκρά παιδιά, τήν δολοφονία τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Χαμάς στήν Τεχεράνη, τήν πιθανή δολοφονία τοῦ ἡγέτη τῆς Χεζμπολλάχ τοῦ Λιβάνου καί τόν διάσπαρτο διεθνῶς φόβο γιά γενίκευση τῆς συρράξεως στήν Μέση Ἀνατολή, μέ ἐμπλοκή καί ἄλλων χωρῶν. Ὁ Καραμανλῆς πίστευε ἀπολύτως ὅτι ἡ μόνιμη τέλεση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων στήν Ἑλλάδα, κοιτίδα τοῦ ὀλυμπισμοῦ, θά ἀπέτρεπε τέτοια φρικτά γεγονότα κατά τήν περίοδο τῆς τελέσεως τῶν ἀγώνων.
Μέ ὅσα σήμερα συμβαίνουν γύρω μας, ἡ ἄποψη ἐκείνη ἔρχεται νά μᾶς θυμίσει ὅτι, κατά τήν περίοδο τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, στήν ἀρχαιότητα σταματοῦσε κάθε μορφῆς ἐχθροπραξία. Εἶναι βέβαιο ὅτι ὅλες οἱ χῶρες θά ἀσκοῦσαν πιέσεις ὥστε νά ἐπιτευχθεῖ ἔστω καί γιά λίγο παγκόσμιος εἰρήνη.
Ἀντ’ αὐτοῦ, βλέπουμε σήμερα ἀποκλεισμό χωρῶν ἀπό τό παγκόσμιο ὀλυμπιακό πανηγύρι, βλέπουμε διακεκριμένους ἀθλητές νά μήν μποροῦν νά λάβουν μέρος, ἀλλά καί τίς ἑστίες πολέμου σέ ὅλον τόν κόσμο νά συνεχίζονται χωρίς διακοπή. Ἴσως γιά τούς περισσότερους, μέ τήν μορφή πού ἔχει λάβει σήμερα ἡ λειτουργία τῆς παγκοσμίου κοινωνίας, κυρίως λόγῳ τοῦ καταιγισμοῦ τῶν χωρίς ἔλεγχο πληροφοριῶν ἀπό τά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως, θεωρεῖται οὐτοπία ἡ ἄποψη τοῦ Καραμανλῆ. Πόσο διαφορετικός ὅμως θά ἦταν ὁ κόσμος μας ὅταν, ξαφνικά, θά ἐπικρατοῦσε μιά μικρή περίοδος εἰρήνης, ἡ ὁποία θά κατεδείκνυε μέ ἔμφαση τήν τραγωδία τῶν πολέμων; Ἄν δεχθοῦμε ὅτι «τά πάντα εἶναι θέμα προσώπων», θά ἀρκοῦσε ἡ συμφωνία τῶν μεγαλυτέρων δυνάμεων τοῦ κόσμου γιά νά λειτουργήσει ἡ πρόταση πού προαναφέραμε.
Σέ μιά περίοδο κατά τήν ὁποία ἡ βία ἔχει γίνει καθημερινότητα, σέ ἕναν κόσμο ὅπου ἡ ὀλυμπιακή ἰδέα ἔχει ἀπολύτως ἐμπορευματοποιηθεῖ, ἀλλά καί διακωμωδηθεῖ ὅπως στό Παρίσι, εἶναι ἀπαραίτητο ἕνα ἰσχυρό «σόκ». Καί ὅταν τό σόκ αὐτό ἔχει θετική κατεύθυνση, γίνεται πολύ εὐκολότερα ἀποδεκτό ἀπό τό κοινωνικό σύνολο.
Μ.Η.Τ. 232122