«Νά σοῦ πῶ, ἐγώ καί ἕνα βαπόρι νά ἔχω, ἕνα μπιφτέκι θά φάω τό μεσημέρι. Τό ἴδιο θά κάνω καί μέ πενῆντα βαπόρια» μοῦ ἔλεγε ὁ Σταῦρος Νταϊφᾶς, ἐκεῖνα τά μεσημέρια, πού περνούσαμε στίς «χρυσές ἐποχές» τῆς Ναυτιλιακῆς Λέσχης στόν Πειραιᾶ.

ΤΟ 12ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ τῆς Νέας Δημοκρατίας ἔστειλε μία σειρά ἀπό θετικά μηνύματα.

Σάββατον, 20 Δεκεμβρίου 1958

ΤΟ ΑΚΡΟΝ ἄωτον τῆς προκλητικότητας: νά ὑποστηρίζεις ἐπί τέσσερεις ὁλόκληρους μῆνες ὅτι ἡ συμφωνία σου εἶναι ἀρίστη, ὡραιοτάτη, ἐκπληκτική, ἀψεγάδιαστη…

ΧΑΡΗ στήν ἀριστερά, τήν ὁποία σήμερα ἐκπροσωπεῖ μέ ὑποδειγματικό καί ἀπόλυτα πειστικό τρόπο ἡ κυβέρνηση Τσίπρα, ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ χώρα μέ τίς περισσότερες ἐπετείους ἱστορικῶν γεγονότων…

Μέ τό κλείσιμο τῆς «Χαλυβουργικῆς» (ἴσως νά ὑπάρξουν κάνα-δυό ἀκόμη «κλεισίματα») φαίνεται ὅτι κλείνει ἡ μακρά, ἐφιαλτική, καταστροφική καί ἀνεύθυνη περίοδος τῆς «ἀποβιομηχανοποιήσεως» τῆς χώρας.

Σάββατον, 20 Δεκεμβρίου 1958

ΘΕΩΡΩ σοβαρό λάθος τοῦ μηντιάρχη Γιάννη Ἀλαφούζου νά ὑποστηρίζει μαζί μέ ὁρισμένα κορυφαῖα στελέχη τῆς ΝΔ ὅτι ἡ κυβέρνηση τῶν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εἶναι ἠθικός αὐτουργός τῆς ἐπίθεσης κατά τοῦ σταθμοῦ του.

Μετρούσαμε τίς μέρες ἀντίστροφα. «Πότε ἔρχονται τά Χριστούγεννα; Πότε τελειώνει ὁ χρόνος;». Μετρούσαμε καί ἀγωνιούσαμε, γιατί οἱ μεγάλες ἑορτές εἶχαν νόημα…

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 1958

ΕΠΙ ΤΕΣΣΕΡΑ σχεδόν χρόνια ὁ ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεῖ νά ἰσορροπήσει μεταξύ τοῦ παλαιοῦ σκληροῦ κομματικοῦ πυρῆνα του, ὁ ὁποῖος προσεγγίζει μέ ἰδεολογική συμπάθεια τήν τρομοκρατία, καί τοῦ νέου ρόλου του, ὡς κυβέρνησης δυτικῆς χώρας πού ἀνήκει στό ΝΑΤΟ καί τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση.

Ἀκούστηκε δυνατά στό σπίτι μας ἡ βόμβα στό κτίριο τῆς «Καθημερινῆς καί τοῦ Σκάι».