Δευτέρα, 9 Μαρτίου 1959

Ἦταν σχολεῖο, πραγματικά (Πανεπιστήμιο θά ἔλεγα) ἡ θητεία στήν «Καθημερινή» τῆς Ἑλένης Βλάχου. Μέ χαμηλό μισθολόγιο ἀλλά ὑψηλότατο φρόνημα καί ποιότητα.

Σάββατον, 7 Μαρτίου 1959

Ο ΘΟΡΥΒΟΣ πού ἔχει ξεσπάσει στό ἐσωτερικό τοῦ Κινήματος Ἀλλαγῆς γιά τίς δηλώσεις τοῦ συνταγματολόγου Νίκου Ἀλιβιζάτου στήν «Lifo» (Κατερίνα Ἀνέστη)…

ΑΠΟ ΤΟΝ ὀρυμαγδό τῶν δηλώσεων, πού βομβαρδίζουν καθημερινά τήν κοινή γνώμη, ξεχωρίζω δύο καί θά ἐξηγήσω ἀμέσως γιατί:

Λάθη, ἀνικανότητα, παντελής ἔλλειψη συντονισμοῦ.

Σάββατον, 7 Μαρτίου 1959

TΟ ΒΕΤΟ Καραμανλῆ στό Βουκουρέστι γιά τό Σκοπιανό ἔδωσε στρατηγικό πλεονέκτημα στίς ἑπόμενες ἑλληνικές κυβερνήσεις, καθώς ἀνάγκασε τούς γείτονες νά καθίσουν ξανά στό τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων καί νά συζητήσουν μαζί μας γιά τήν λύση.

Θά εἶναι περίπου δώδεκα. Μπαίνω στόν «Ἠλεκτρικό» στήν Κηφισιά. Πίσω μου περνοῦν γρήγορα δύο κυρίες –καλοντυμένες– πού δέν «χτυποῦν» εἰσιτήριο.

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 1959

ΔΕΝ ΘΑΥΜΑΖΩ τόν Ὀρμπάν. Οὔτε βεβαίως τόν Σαλβίνι. Ἡ εὐρωπαϊκή Ἀκροδεξιά, στό σύνολό της, γνωρίζει νά ἀμφισβητεῖ ἀριστοτεχνικά τήν…

Εἴχαμε, πού λέτε, ἕναν γείτονα. Ὁ κλασσικός τύπος τοῦ ἀνθρώπου «ὅλων τῶν καταστάσεων», τοῦ ἀνθρώπου πού «ἤθελε νά ἔχει τό κεφάλι του ἥσυχο» καί πού γιά νά τό ἐξασφαλίσει δέν θά ἔδινε καί πολλή σημασία σέ ὅσα συνέβαιναν γύρω του…