Ο ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΟΣ ΦΟΡΟΣ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 8 Ἰανουαρίου 1925

Οἱ Τοῦρκοι ὡρισμένως εἶνε πολύ σοφώτεροι παρ’ ὅσον τούς φανταζόμεθα. Ἡ Ἐθνοσυνέλευσις τῆς Ἀγκύρας συζητεῖ κατ’ αὐτάς ἕνα φορολογικόν νομοσχέδιον, ἐπιβάλλον βαρύτατον φόρον εἰς τούς ἀτέκνους γονεῖς.

Πολύ σωστά!

Τό παιδί εἶνε ἕνας φυσικός φόρος, τόν ὁποῖον πληρώνει τό ἄτομον εἰς τήν ὁλότητα. Ὑπάρχουν, ἐν τούτοις, ἄνθρωποι, ποῦ δυστροποῦν λοιπόν τόν ἄλλον. Αὐτό ὑπαγορεύει τό πνεῦμα τῆς φορολογικῆς ἰσότητος. Διότι τά πράγματα αὐτά, ἐπί τέλους, δέν εἶνε, ὅπως γνωρίζομεν, τυχαῖα. Εἶναι καθαρός καί πεζότατος ὑπολογισμός.

-Πόσα παιδάκια ἔχετε, κύριε;

-Πόσα; Ἀλλά κανένα, φίλε μου.

Πά σί μπέτ! Τά παιδιά σήμερα θέλουν ἔξοδα. Ροῦχα, παπούτσια, μπόνες, παραμάνες, σπουδές. Μόνον οἱ ἀνόητοι ἄνθρωποι κάνουν σήμερα παιδιά. Ἑπομένως, σᾶς παρακαλῶ νά δαγκάσετε τή γλῶσσά σας!

Δαγκάνω εὐχαρίστως τήν γλῶσσάν μου, κύριε, διά κάθε ἀπρόοπτον, ποῦ ἐνδέχεται νά σᾶς συμβῇ. Ἀλλά νά πληρώσετε κ’ ἐσεῖς τόν φόρον σας εἰς τήν Οἰκονομικήν Ἐφορείαν.

-Δέν ὑπάρχει λοιπόν κανένα παιδάκι στό δρόμο, κυρία μου;

-Παιδάκι; Ἀλλά γιά ποίαν μ’ ἐπήρατε, παρακαλῶ. Σᾶς ὁρκίζομαι, ὅτι δέν ὠνειρεύθηκα ποτέ νά γίνω βάσά λαίε ἀνφάν. Καί σᾶς βεβαιώνω, ὅτι ἐνδιαφέρομαι περισσότερον γιά τήν αἰσθητική τῶν γραμμῶν μου, παρά γιά τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Ὁπωσδήποτε χτυπῆστε ξύλο, κυρία μου, διά τάς ἐνδεχομένας, σχετικάς συνεπείας ἑνός φρικτοῦ λάθους. Ἐν τῷ μεταξύ ὅμως πληρῶστε, παρακαλῶ κ’ ἐσεῖς τόν φόρο σας εἰς τόν δημόσιον εἰσπράκτορα.

-Δεσποινίς, σᾶς προσφέρω τήν χεῖρα καί τήν καρδίαν μου μεθ’ ὅλων τῶν συναφῶν.

-Τήν δέχομαι μέ συγκίνησιν, φίλε μου. Ὑπό ἕνα ὅρον ὅμως…

-Ποιόν ὅρον! «Τόν Γαλαξίαν, τάπητα μή θέλεις τῶν ποδῶν σου; Μή θέλεις τήν ἀνατροπήν τῆς Οἰκουμένης πάσης; Εἶπε, τά πάντα δύναται ὁ ἰδικός μου ἔρως». Ποιόν ὅρον, φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου; «Εἶπε κ’ εἶναι τά πάντα σά!»…

-Τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά, φίλε μου, τίποτε. Κάτι πολύ ἁπλούστερον!

-Νά τό ἀκούσωμεν…

-Σκύφτε νά σᾶς τό πῶ στό αὐτί.

-Ἔσκυψα.

-Πρό πάντων, ὄχι παιδιά! Κυρίως ὄχι παιδιά! Ὡρισμένως, ὄχι παιδιά!

Μιά εὐτυχία κατεποντίσθη. «Ὄχι παιδιά!». Ἔστω. Ἀλλά ποιός θά ἐπλήρωνε λοιπόν τόν δυσβάστακτον φόρον τῆς ἀτεκνίας; Τό εἰσόδημα τῆς πλέον ζηλευτῆς προικός δέν φθάνει οὔτε διά τά ἔξοδα παραστάσεως τῆς κυρίας, συνυπολογιζομένης καί τῆς οἰκονομικῆς συνεργασίας τῶν καλῶν καί φιλοτίμων οἰκογενειακῶν φίλων. Ἄν ἐδέχοντο τοὐλάχιστον νά πληρώνουν καί τόν φόρον τῆς ἀτεκνίας. Ἀλλά δέχονται; Ἰδού τό ζήτημα.

Πλῆρες ναυάγιον λοιπόν!

Οἱ Τοῦρκοι εἶνε ὡρισμένως πολύ σοφώτεροι παρ’ ὅσον φαίνονται εἰς τάς παροιμίας των. Μέ τόν νεαρόν τῶν Νόμον, ἐάν δέν αὐξήσουν τόν πληθυσμόν τοῦ Κράτους, θά αὐξήσουν κατά ἕνα σημαντικόν κονδύλιον τόν προϋπολογισμόν των. Καιρός εἶνε νά τούς ἀντιγράψωμεν.