Διάβασα κάπου τά ποσά πού λαμβάνουν ἀπό τήν Πολιτεία οἱ Ὀλυμπιονῖκες μας. Ἐνενήντα χιλιάδες εὐρώ σέ ὅποιον κατακτήσει χρυσό μετάλλιο.
Ἑξήντα χιλιάδες σέ ὅποιον κατακτήσει ἀργυρό καί πενῆντα χιλιάδες εὐρώ σέ ὅποιον κατακτήσει χάλκινο μετάλλιο. Πολύ σωστά πράττει τό κράτος καί ἐπιβραβεύει μέ αὐτά τά (μικρά σχετικῶς) ποσά ἐκείνους πού μᾶς χαρίζουν ἕνα χαμόγελο καί ἀποτελοῦν παράδειγμα γιά τήν νεολαία.
Στόν προπονητή, τοῦ ὁποίου ὁ ἀθλητής ἤ ἡ ὁμάδα σημείωσε ἐξαιρετική ἀγωνιστική διάκριση, χορηγεῖται ποσοστό 50% τῆς οἰκονομικῆς ἐπιβράβευσης πού προβλέπεται γιά τόν ἀθλητή.
Ἀκόμη, τό κράτος παρέχει στούς Ὀλυμπιονῖκες τήν δυνατότητα διορισμοῦ στό δημόσιο, τήν ἀπονομή τῆς ἰδιότητας τοῦ ἐφέδρου ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικοῦ βαθμοῦ Ἀνθυπολοχαγοῦ, ἀλλά καί τήν ἀπ’ εὐθείας εἰσαγωγή σέ ὁποιαδήποτε σχολή ἤ τμῆμα ΑΕΙ.
Εἶδα τήν «εἴδηση» δημοσιευμένη καί θέλησα νά διαβάσω καί τά σχόλια τῶν ἀναγνωστῶν, πού ἀραδιάστηκαν ἀμέσως κάτω ἀπό τήν ἀνάρτηση, σέ δημοφιλῆ ἱστοσελίδα. Πᾶμε, λοιπόν: «Γιά τούς βουλευτές πού ἔχουν ἀφορολόγητο τό 77% τοῦ εἰσοδήματος, θά γράψεις τίποτα; Ὁ χρυσός ἀθλητής σέ ἐνόχλησε; Θά πέσει τό κράτος ἔξω; Ἑκατομμύρια τρῶνε ἐργολάβοι σέ μίζες καί ἔργα τοῦ δημοσίου» γράφει ἕνας.
«Τά ἐνενήντα χιλιάρικα εἶναι ἕνα μόνο κλάσμα μιᾶς μίζας γιά ἕνα φάρμακο ἤ ἕνα ὑποβρύχιο. Χορεύουν τά δισ. ἀπό πάνω σας καί κοιτᾶτε τά 90 χιλιάρικα» λέει ὁ ἄλλος.
«Τό νά εἶσαι ὀλυμπιονίκης εἶναι μεγάλη τιμή. Κανονικά, ἐάν φέρεις ἔστω ἕνα ὀλυμπιακό μετάλλιο, πρέπει νά σοῦ βγάλουν ὀλυμπιακή σύνταξη. Ἐσεῖς τί κάνατε γιά τήν χώρα σας; Ξέρεις τί εἶναι νά εἶσαι πρῶτος τῶν πρωταθλητῶν σέ ἕνα ὀλυμπιακό ἀγώνισμα μέ ρίζα τήν Ἑλλάδα; Κάποτε γκρέμιζαν τείχη, ὀνόμαζαν πόλεις, τούς κάνανε στρατηγούς. Μπράβο στόν Μίλτο καί σέ ὅλους! Ἐσεῖς, κρατῆστε τό κινητό στόν καναπέ σας» ὁ τρίτος.
Ἕνας ἄλλος καθησυχάζει τούς ἀνησυχοῦντες: «Οἱ θέσεις στά πανεπιστήμια εἶναι καθ’ ὑπέρβαση, ὁπότε μήν ἀνησυχεῖτε, δέν θά στερήσουν κανέναν Ἀϊνστάιν ἀπό τά φοβερά Πανεπιστήμιά μας. Οἱ Ὀλυμπιονῖκες εἶναι μετρημένοι στά δάκτυλα. Οὔτε κἄν φθάνουν τούς δέκα ἀνά τέσσερα χρόνια, καί σέ κάποιες περιπτώσεις εἶναι οἱ ἴδιοι. Ὁπότε κανένα προϋπολογισμό τοῦ Κράτους δέ θά θίξουν».
Ὁ ἄλλος τό πηγαίνει πιό μακρυά: «2.5 δισ. στό ΝΑΤΟ γιά ἐξοπλιστικά. Καί σέ πείραξε τό χρυσό μετάλλιο πού θά πάρει 90.000 εὐρώ;»…
Ἕνας ἀκόμη στέκεται στό θέμα μέ διαφορετική προσέγγιση: «Ἐάν ὁ τιμώμενος ὀλυμπιονίκης διοριστεῖ στό δημόσιο, θά δουλεύει κάπου σέ κάποια ὑπηρεσία. Ἄρα αὐτό δέν εἶναι δῶρο.
Ἐπίσης, ἐάν μπεῖ σέ κάποιο ΑΕΙ, θά πρέπει νά τό τελειώσει καί νά πάρει πτυχίο. Ἄρα οὔτε αὐτό εἶναι δῶρο δῶρο. Τέλος, τό πιθανώτερο εἶναι ὅτι δέν θά ἐνδιαφερθεῖ ἕνας ὀλυμπιονίκης γιά τά χίλια εὐρώ τοῦ δημοσίου, οὔτε γιά τόν Στρατό. Ἴσως ἐνδιαφερθεῖ γιά τά ΑΕΙ. Ἑπομένως δέν τοῦ χαρίζουν τίποτε ἰδιαίτερο τοῦ ὀλυμπιονίκη»…
Ἄν θέλετε καί τήν γνώμη μας, τά ποσά καί οἱ παροχές τοῦ κράτους πρός τούς ὀλυμπιονῖκες εἶναι λογικά. Βεβαίως, στούς Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες, στήν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὁ κότινος καί ὁ κλάδος ἐλαίας ἦταν ἀρκετά καί περιποιοῦσαν τιμή μέγιστη στόν νικητή. Σήμερα, τά πράγματα ἔχουν ἀλλάξει…
Μ.Η.Τ. 232122