Ὅποτε ὁπλισθήκαμε, καταλήξαμε σέ ἐμφύλιο…

Ἀπορεῖ ὁ φίλος μέ ὅσα συμβαίνουν στόν χῶρο τῆς πολιτικῆς, στήν ἐνδοχώρα

«Μά, εἶναι δυνατόν; Νά τσακωνόμαστε ἀκόμη καί γιά θέματα ἐθνικά, νά φθάνουν κάποιοι “πατριῶτες” τοῦ διαδικτύου σέ σημεῖο νά… πανηγυρίζουν ὅταν κάτι δέν πάει καλά μέ τήν Τουρκία, νά ὑπονομεύεται μέ τόση εὐκολία ἡ –τόσο ἀπαραίτητη–ἐθνική ὁμοψυχία, νά βγαίνουν οἱ μέν καί νά κατηγοροῦν ὅπου σταθοῦν κι ὅπου βρεθοῦν τούς δέ, λές καί οἱ ἐχέφρονες δέν γνωρίζουν τό ποιόν τοῦ καθενός;»

Οὐδεμία ἀνησυχία καί οὐδείς μέγας ψόγος, ἀγαπητοί. Κάποια στιγμή, ὅπως τό εἶχε πεῖ ὁ ἀπελεύσας καθηγητής Παπαζάχος, «θά πρέπει νά μάθουμε νά ζοῦμε μέ τούς σεισμούς».

Μιά ματιά στήν Ἱστορία μας, τήν σύγχρονη, θά δείξει ὅτι ὅποτε ὁ ἑλληνικός λαός ὁπλίσθηκε, καταλήξαμε σέ ἐμφύλια σύρραξη!

Θυμηθεῖτε τό ’21 καί τό πόσο κοντά στήν ἀπαξίωση καί ματαίωση ἔφθασε ἡ Ἐπανάσταση, ὅταν οἱ Ἕλληνες, ὁπλισμένοι, ἄρχισαν τό ἀλληλοφάγωμα!

Θυμηθεῖτε τό 1944, ὅταν ὁ Ἄξων εἶχε ἤδη καταρρεύσει, τήν στιγμή πού ἡ Ἑλλάς θά ἔπρεπε νά βρίσκεται στό τραπέζι τῶν νικητῶν καί στήν μοιρασιά τῶν λαφύρων, ἐμεῖς, ἐδῶ, ὁπλισμένοι, ἀλληλοεξοντωνόμασταν!

Ἔ, τό ἴδιο γίνεται –εὐτυχῶς χωρίς ὁπλισμό (βαρύ)– καί στήν πολιτική. Χωρίς νά ὑπολογίσουν τήν βαρύτητα ὁρισμένων λόγων καί ἐκφράσεων, ἔχουν μετατρέψει τό Κοινοβούλιο σέ πεδίο ἀνταλλαγῆς χαρακτηρισμῶν καί ὕβρεων, λές καί βρίσκονται στό διδίκτυο, ὅπου ὁ καθένας γράφει ὅ,τι τοῦ κατέβει! Εἶναι δυνατόν; Δέν μᾶς φτάνουν οἱ καθημερινές δοκιμασίες, ἔχουμε καί τούς «ταγούς» τοῦ ἔθνους νά χυδαιολογοῦν, ὡς καραγωγεῖς τοῦ Μεσοπολέμου!

Φυσικά, ἔχουμε –πανταχόθεν– καί τίς ἐσωκομματικές μαχαιριές, κάτι πού δείχνει ὅτι καί στά κόμματα ὑπάρχει κόπωση καί ἔχει χαθεῖ ἡ ἰσορροπία. Ἔτσι θά πείσουν τόν κόσμο;

Τί τά θέλετε; Ἔτσι ἔχει κυλήσει ἡ πολιτική μας ζωή ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους μέχρι καί σήμερα. Καί, ὅπως εὐκόλως διακρίνεται, πολύ δύσκολα θά ἀλλάξουμε πορεία καί συμπεριφορά. Τόν ἔχουμε στό αἷμα μας τόν διχασμό καί δέν ἔχετε παρά νά ρίξετε μιά ματιά στά «Μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης», ὅπως ἀποκαλεῖται ὁ σύγχρονος ποταμός ὕβρεων, ἀρῶν καί ἀναθεμάτων, πού προσφέρεται πρός γνώση (δυστυχῶς, ὄχι καί πρός συμμόρφωση) ἡμῶν, τῶν παρεπιδημούντων σέ αὐτή τήν «φλούδα γῆς», ὅπως εὐστόχως ἀπεκάλεσε τήν πατρίδα μας τό μέγα τέκνο τῆς Ἀρκαδίας μας, Νῖκος Γκάτσος. Δέν εἶναι εὔκολο, δυστυχῶς, νά ἀλλάξουμε νοοτροπία.

Ἄς συλλογισθοῦν, ὅμως, οἱ κατέχοντας τά ἀξιώματα ὅτι ἡ λεκτική βία, πολλές φορές, εἶναι χειρότερη καί ἀπό τήν σωματική! Σέ περιόδους κρίσεων, σέ περιόδους ἀπειλῆς, σέ περιόδους πού ἀπειλεῖται –ἔστω καί στά λόγια– ἡ πατρίδα, ἡ ἑνότητα –ἤ τοὐλάχιστον ἡ αὐτοσυγκράτηση– τῶν πολιτικῶν δυνάμεων, τοὐλάχιστον στά ἐθνικῆς σημασίας ζητήματα, εἶναι ἀπαραίτητη. Δυστυχῶς, ἡ ἑνότητα γιά ἐμᾶς, τούς Ἕλληνες, ἔρχεται –καί, ἐν πολλοῖς, ἐπιτυγχάνεται– μόνον ὅταν ὁ κίνδυνος καταστεῖ θανάσιμος, μόνο ὅταν ἡ ἀπειλή βρεθεῖ πρό τῶν πυλῶν! Κλασσικό παράδειγμα, τό Ἔπος τοῦ ’40, τό ὁποῖο τιμήσαμε πρό ἡμερῶν. Τότε πού ὅλοι (ἀνεξαιρέτως) εἶπαν «Ναί» στό «Ὄχι» τοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ καί διέλυσαν τούς Ἰταλούς στό ἀλβανικό μέτωπο. Τότε, ὅμως, οἱ Ἕλληνες ὁπλίσθηκαν. Καί εἶναι γνωστό τί ἀκολούθησε!