Βρέ, πῶς ἀλλάζουν οἱ καιροί!
Κι ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται, ἔχουμε πολλά νά δοῦμε ἀκόμη. Θά μοῦ πεῖτε, «γιατί σᾶς ἐνοχλεῖ ἡ κυνικότητα μέ τήν ὁποία ἐκφράζονται πλέον οἱ πολιτικές θέσεις;».
Δέν εἶναι ἀκριβῶς ἐνόχληση. Εἶναι ἔκπληξη καί θλίψη, μαζί ἔκπληξη, διότι εἶναι κάτι πού δέν τό περιμέναμε. Θλίψη, διότι εἶναι κάτι πού ἀποκαλύπτει τό πόσο βαθειά θαμμένες εἶναι πλέον οἱ ἰδεολογίες.
«Καί γιατί σᾶς πειράζει πού ὁ Τράμπ ζητᾶ ἀπό τόν Ζελένσκυ νά παραχωρήσει ποσοστό ἀπό τίς πολύτιμες γαῖες τῆς πατρίδας του, προκειμένου νά ἔχει προστασία;» θά ρωτήσει πάλι ὁ συνήγορος τοῦ διαβόλου.
Μᾶς πειράζει, πού στήν πολιτική συμβαίνουν τά ἴδια ἀκριβῶς μέ ὅσα συμβαίνουν στόν ὑπόκοσμο. «Δῶσε μου τόσα, ἀλλιῶς τό σπάω τό μαγαζί» λένε οἱ «φουσκωτοί» πού ἐπισκέπτονται τά νυχτερινά κέντρα καί ἐπιβάλλουν τήν «προστασία» τῆς ὅποιας μαφίας!
«Καί ποιός σᾶς εἶπε ὅτι τά πράγματα δέν ἦταν πάντα ἔτσι; Ποιός σᾶς εἶπε ὅτι τόσο οἱ πολιτικοί ὅσο καί ἡ πολιτική κινοῦνται, ἀπό αἰώνων, στό πλαίσιο τῆς μαφίας καί τῆς κόζα νόστρα;» θά μᾶς πεῖ ἕτερος διαβολοσυνήγορος.
Κι ἔτσι, θά ἀνατρέξεις στήν Ἱστορία καί θά βρεῖς ἐκεῖνο τόν ἐκπληκτικό διάλογο μεταξύ τῶν Ἀθηναίων τοῦ ἐπεκτατισμοῦ καί τῶν νησιωτῶν Μηλίων, οἱ ὁποῖοι ἤθελαν τό νησί τους ἀνεξάρτητο, διάλογο, ὁ ὁποῖος καταλήγει κάπως ἔτσι:
Ἀθηναῖοι: Βλέπουμε ὅτι, ἐνῷ θέλετε νά σώσετε τό νησί σας, στηρίζεστε σέ μάταιες ἐλπίδες καί θά πολεμήσετε γιά τήν τιμήν τῶν ὅπλων δῆθεν κι ἔτσι ἔρχεται ἡ ἀναπόφευκτη καταστροφή, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀτυχίας σας ἀλλά τῆς μωρίας σας. Οὔτε νά πιστέψετε ὅτι, ἄν θά ὑποταχθεῖτε σέ ἰσχυρότερο, αὐτό εἶναι ἀτιμωτικό, διότι φέρνονται σωστά ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δέν ὑποκύπτουν ἀπέναντι στούς ἴσους, ὑποτάσσονται στούς ἰσχυρότερους καί δείχνουν ἐπιείκεια στούς κατώτερους. Μήλιοι: Οὔτε τήν πρώτη μας ἀπόφαση ἀλλάζουμε οὔτε μέσα σέ λίγες στιγμές θά στερήσουμε τήν ἐλευθερία ἀπό τήν πόλη μας, τήν ὁποία κατοικοῦμε ἐδῶ καί ἑφτακόσια χρόνια. Στηριζόμαστε στήν τύχη πού θά μᾶς βοηθήσει, ὅπως ἔγινε μέχρι τώρα καί κρατήσαμε τήν οὐδετερότητά μας καί στήν βοήθεια τῶν Λακεδαιμονίων. Σᾶς προτείνουμε νά δεχτεῖτε τήν φιλία μας καί τήν οὐδετερότητά μας, νά ἀποσυρθεῖτε ἀπό τά ἐδάφη μας καί νά συνομολογήσουμε εἰρήνη, πού θά συμφέρει καί τούς δύο.
Ἀθηναῖοι: Στηρίξατε τά πάντα στήν τύχη καί στούς Λακεδαιμονίους καί θά χάσετε τά πάντα.
Ἡ συνέχεια εἶναι γνωστή. Οἱ Μήλιοι, ἀφοῦ ἀγωνίσθηκαν μέ γενναιότητα καί νικήθηκαν, ἀναγκάσθηκαν νά παραδοθοῦν καί νά τεθοῦν στήν διάθεση τῶν Ἀθηναίων, οἱ ὁποῖοι τούς μέν ἐνηλίκους αἰχμαλώτους ἐφόνευσαν, τά δέ γυναικόπαιδα τά ἔκαναν δούλους. Ἔστειλαν δέ πεντακόσιους Ἀθηναίους πολῖτες πού ἐποίκισαν τό νησί.
Ἀλλάζει τίποτε σήμερα; Δέν εἶναι τό δίκαιο τοῦ ἰσχυροτέρου τό ὁποῖο τείνει πλέον νά ἐπιβληθεῖ ὡς ἡ πλέον φυσική ἐνέργεια; Σέ τί διαφέρουν ὅσα συμβαίνουν σήμερα γύρω μας, ἀπό ἐκεῖνα πού συνέβαιναν πρίν ἀπό χιλιάδες χρόνια στά δικά μας χωρικά ὕδατα; Ἄλλαξαν οἱ καιροί. Τό εἶπε ὁ Μπόμπ Ντύλαν ἀπό τό 1960, ἀλλά τότε δέν τόν πίστευε κανένας…
Μ.Η.Τ. 232122