«Ντεκόρ» ὁ Μεγαλέξανδρος;

Ἐπιτρέψτε μας νά ἐκφράσουμε τήν ἀπόλυτη διαφωνία μας γιά τό «σκηνικό» πού στήθηκε γύρω ἀπό τόν ἔφιππο Μεγαλέξανδρο στήν Θεσσαλονίκη, γιά τήν παράσταση τοῦ ἐκλεκτοῦ τῆς Ψαρροῦς καί τῶν Ἀραβικῶν Ἐμιράτων

Πρόκειται γιά προφανῆ βαρβαρισμό, πασπαλισμένο μέ ἄγνοια καί βλαχο-μπαρόκ χροιά, ἀνάκατα μέ «λαϊκές νότες» ἀπό τό σύγχρονο «τραγούδι», πού θέλει τό κοινό νά «καψουριάζεται», νά «τά πίνει» καί νά «φέρνει τίς βόλτες του» (τό ἄρρεν) ἤ νά ἀνεβαίνει στά τραπέζια (τό θῆλυ) καί νά ρέει ὁ καμπανίτης (τῆς πλάκας) καί νά χρεώνεται ὁ ἐν εὐθυμίᾳ διατελῶν Ἄραψ καί νά σκορπάει τά δολλάρια στήν Ψαρροῦ ἤ… στῶν Ψαρῶν τήν ὁλόμαυρη ράχη (τήν δική μας δηλαδή), τρομάρα μας!

Δέν γνωρίζω ἐάν ὁ δήμαρχος Θεσσαλονίκης ἔχει προβλέψει καί τήν φιλαρμονική τοῦ Δήμου, ἐάν θά ἀπονείμει τό χρυσό κλειδί τῆς πόλεως, ἐάν ἔχει ὡς ὁρισθεῖ ἡμιαργία, τοὐλάχιστον, ἡ ἡμέρα τῆς συναυλίας.
Βεβαίως, ἐάν θέλουμε νά εἴμεθα ἀκριβεῖς, δέν πρόκειται γιά «συναυλία», ἀλλά γιά παράσταση. Μέ τά ὄργανα στήν διαπασῶν, μέ τά «ἐφέ» σέ πρώτη ζήτηση, μέ τόν ἠχολήπτη-μάγο νά κάνει τά «μαγικά» του, ὥστε νά διορθώσει αὐθωρεί καί παρα(πολύ)χρῆμα κάθε πιθανή «στραβοτιμονιά». Εἶναι αὐτές οἱ σύγχρονες «συναυλίες»-παραστάσεις, πού μαζεύουν πολύ κόσμο καί οἱ πρωταγωνιστές (πλήν ἐκείνων πού ἐπιβάλλουν τήν σοβαρότητα μέ τό ἔργο τους) καμαρώνουν τούς ἀναμμένους ἀναπτῆρες ἤ τά ἀναμμένα «κινητά» νά λικνίζονται πέρα-δῶθε προκειμένου νά «βγεῖ ἡ εἰκόνα γιά τά σόσιαλ-μίντια».

Ἐντάξει, νά δεχθοῦμε ὅτι αὐτές οἱ μαζικές ἐκδηλώσεις (καί οὐχί μαγικές, ὅπως ἦταν οἱ συναυλίες τοῦ Μάνου, τοῦ Μίκη, τοῦ Λοΐζου, τοῦ Λεοντῆ, τοῦ Μαρκόπουλου, τοῦ Ξαρχάκου, ὅπου ἐπιβαλλόταν ἡ ἀπόλυτη σιγή γιά νά εἰσπράξεις τήν μελωδία, τόν οἶστρο, τήν ποιότητα, τήν δύναμη τῶν ποιητῶν καί τό παίξιμο τῶν ἀρίστων μουσικῶν) ἔχουν πλέον λάβει τήν θέση τους στό στερέωμα τῆς καλλιτεχνικῆς μας καθημερινότητος.

Ἀλλά, βρέ παιδί μου, νά χρησιμοποιηθεῖ ὡς «ντεκόρ» ὁ Μεγαλέξανδρος; «Μά, ὁ τραγουδιστής πού θά ἐμφανισθεῖ εἶναι ἀπό τήν Θεσσαλονίκη καί ἔχει δοξάσει τήν πόλη» μοῦ εἶπε φίλος, ἐξ Ἀρετσοῦς, μέ τόν ὁποῖο συνομιλῶ χρόνια ὁλόκληρα. «Ναί, βρέ ἀδελφέ, δέν λέω, ἀλλά δέν εἶναι ὑπερβολή (ἐγώ θά τολμοῦσα καί τόν ὅρο ἱεροσυλία) νά στήνεται ἡ ἐξέδρα γιά τήν παράσταση μέ “μπάκ γκράουντ” τόν Ἀλέξανδρο τῆς Μακεδονίας; Δέν εἶναι, πού νά πάρει ἡ εὐχή, ὑπερβολή ὅλο αὐτό, γιά νά προβληθεῖ ἕνα συγκεκριμένο εἶδος μουσικῆς, πού θά ταίριαζε καλύτερα σέ ἕνα ἄλλο σημεῖο τῆς Παραλίας, σέ ἕνα γήπεδο, σέ ἕνα πλάτωμα, ἀλλά ὄχι στό συγκεκριμένο σημεῖο;» εἶπα, μέ κάποια δόση δυσαρέσκειας.

«Πολλά τά ζητᾶς, φίλε. Ὁ κόσμος δέν δίνει πιά σημασία στή λεπτομέρεια, Ὁ κόσμος θέλει τήν μᾶζα, θέλει τήν “βαβούρα” καί τό “ξεφάντωμα’. Κι οὔτε πού τόν ἐνδιαφέρει ὁ τόπος καί τό σκηνικό».

Τί νά κάνουμε; Τό εἶχε πεῖ καί ἐκεῖνος ὁ ἀτυχής Πρωθυπουργός, σέ μιά στιγμή ἀπελπισίας: «Αὐτή εἶναι ἡ Ἑλλάδα». Ἔ, μήπως δέν εἶναι;