Λέξη γιά τήν Μονή τοῦ Σινᾶ, ναί στόν διάλογο μέ «ἀμοιβαῖες συγκλίσεις»

«Ἡ Ἑλλάδα δέν φοβᾶται νά ὑπερασπισθεῖ τίς θέσεις της οὔτε καί νά συνομιλήσει»

Aκόμη καί γιά τήν ὁμαλή ροή τῶν νερῶν τοῦ ποταμοῦ Νείλου συζήτησε ὁ Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τήν χθεσινή τριμερῆ στό Ἐλ Ἀλαμέιν μέ τούς Προέδρους τῆς Αἰγύπτου Ἀμπντέλ Φατάχ ἀλ Σίσι καί τῆς Κύπρου Νῖκο Χριστοδουλίδη.

Μόνον γιά τήν Μονή τοῦ Σινᾶ, πού εἶναι φλέγον ζήτημα στίς σχέσεις τῶν Ἀθηνῶν μέ τό Κάιρο, δέν εἶπε οὔτε μία λέξη. Ἡ εὔκολη δικαιολογία εἶναι ὅτι τό ζήτημα τῆς Μονῆς, μέ τό ὁποῖο ἔχουν ἀσχοληθεῖ ἀκόμη καί Ἀμερικανοί νομοθέτες, δέν μποροῦσε νά περιλαμβάνεται στήν συζήτηση τῶν τριῶν ἡγετῶν. Μποροῦσε ὅμως νά περιλαμβάνεται ἡ λειτουργία τοῦ φράγματος πού ἔχει κάνει ἡ Αἰθιοπία γιά τά ὕδατα τοῦ Νείλου (ἀναφέρεται στό κοινό ἀνακοινωθέν), ἡ κατάστασις στήν Γάζα, ἡ κατάστασις στόν Λίβανο, οἱ μεταναστευτικές ροές ἀπό τήν Λιβύη καί ἡ προοπτική «συμπεριληπτικῶν» (;) ἐκλογῶν στήν χώρα αὐτή.

Τό Σινᾶ μόνον δέν μποροῦσε. Κατά τά λοιπά, συζητήθηκαν ἡ θαλάσσια ἀσφάλεια, ἡ ἐλευθερία τῆς ναυσιπλοΐας, ἡ ἠρεμία σέ θαλάσσιες ὁδούς, ὅπως τά Στενά τοῦ Ὁρμούζ, ἡ Ἐρυθρά Θάλασσα καί τό Μπάμπ ἐλ Μαντέμπ. Τό Σινᾶ ὅμως δέν μποροῦσε νά συζητηθεῖ οὔτε στό περιθώριο!

Αὐτό εἶναι τό ἕνα ἀπό τά ζητήματα, καθώς κατά τήν συνάντηση συνεζητήθησαν θέματα πού ἀφοροῦν σέ θαλάσσιες ὁριοθετήσεις ἐπί τῇ βάσει τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου τῆς Θαλάσσης. Ἀλλά ἐπί τοῦ ζητήματος αὐτοῦ ὁ κ. Μητσοτάκης ἐπέλεξε νά μιλήσει γιά «διάλογο» καί «συγκλίσεις» ὑπονοῶντας μέ σαφήνεια τά ἑλληνο-τουρκικά. Ὁμίλησε γιά διάλογο καί συγκλίσεις μίαν μόλις ἡμέρα μετά τίς τελευταῖες ἐπιθετικές δηλώσεις τοῦ Ταγίπ Ἐρντογάν καί τήν ἑπομένη τῆς ἀποκαλύψεως ὅτι πῆγε καί τόν ἀπείλησε μέσα στό γραφεῖο του στό Μέγαρο Μαξίμου ὁ ἔμπιστος τοῦ Τούρκου Προέδρου, Ἰμπραήμ Καλίν.

Εἶχε τήν εὐκαιρία ἀπό τό Ἐλ Ἀλαμέιν ὁ κ. Μητσοτάκης νά δώσει ἀπάντηση. Νά στείλει μήνυμα. Καί ἐπέλεξε τό μήνυμά του νά εἶναι περί διαλόγου καί συγκλίσεων. Εἶπε συγκεκριμένα: «Ἀκριβῶς ὅπως ἡ Συμφωνία Ἑλλάδας-Αἰγύπτου γιά μερική ὁριοθέτηση ΑΟΖ, ἕξι χρόνια πρίν, ἀπέδειξε ὅτι ὅταν τελικά ὑπάρχει πολιτική βούληση, ἀλλά καί προσήλωση στή διεθνῆ νομιμότητα, μποροῦμε νά πετύχουμε ἀμοιβαῖα ὠφέλιμες συγκλίσεις, ἐνισχύοντας παράλληλα τή σταθερότητα στήν περιοχή.

Αὐτή ἦταν, εἶναι καί θά εἶναι ἡ προσέγγισή μας συνολικά, καί στήν Ἀνατολική Μεσόγειο καί στό Αἰγαῖο. Ἡ Ἑλλάδα δέν ἀπειλεῖ κανέναν, ἐπιδιώκει τή σταθερότητα μέσα ἀπό λειτουργικές σχέσεις καλῆς γειτονίας, πάντα μέ βάση τό Διεθνές Δίκαιο. Σταθερότητα, ὡστόσο, δέν σημαίνει σέ καμμία περίπτωση ὑποχωρητικότητα οὔτε ἀνοχή σέ τετελεσμένα. Συνεπῶς, ἡ Ἑλλάδα δέν φοβᾶται οὔτε νά ὑπερασπιστεῖ τίς θέσεις της μέ αὐτοπεποίθηση οὔτε καί νά συνομιλήσει. Εἶναι οἱ δύο ὄψεις μιᾶς ὑπεύθυνης ἐξωτερικῆς πολιτικῆς».

Νά θυμίσουμε ὅτι καί ἡ συμφωνία Ἑλλάδος-Αἰγύπτου εἶναι ἐλλιπής, ἀλλά ἐν πάσῃ περιπτώσει ἔγινε σέ ἕνα πνεῦμα ἀμοιβαίας ἐμπιστοσύνης καί κατανοήσεως. Μέ τήν Τουρκία τί ὑπάρχει; Τό κλῖμα τῶν ἀπειλῶν τοῦ Ἐρντογάν, στίς ὁποῖες δέν δίδεται ἡ δέουσα ἀπάντησις ἀπό τήν Ἀθήνα;