Ἀνάμνηση στήν συνείδηση τῆς κοινωνίας ὅσοι τήν διαβάζουν λάθος
Περίοπτο θέση στό κυβερνητικό ἀφήγημα πού τά βλέπει «ὅλα καλά, ὅλα ἀνθηρά» στήν οἰκονομία κατέχει καί τό ἐπιχείρημα ὅτι «οἱ ταβέρνες καί τά ξενοδοχεῖα ἦταν γεμᾶτα καί αὐτό τό καλοκαίρι, ἐπί τέλους μέ τήν γκρίνια!».
Σέ ἐπίπεδο Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἡ ἄποψη αὐτή ἐξεφράσθη ἀπό τόν ὑπουργό πού συνηθίζει νά καταλύει σέ πεντάστερα ξενοδοχεῖα μέ τήν ρήση «Γυρίσαμε ὅλοι μαυρισμένοι». Ἄρα κάναμε ὅλοι διακοπές, πατρίκιοι καί πληβεῖοι, κανείς δέν στερήθηκε τό κοινωνικό δικαίωμά του.
Ἕνα θαῦμα τρεῖς ἡμέρες, τό μεγάλο τέσσερεις ὅμως. Οἱ αὐταπάτες κατέρρευσαν αἴφνης ὅταν ὁ κύριος ὑπουργός ἰσχυρίστηκε, κατά τήν διάρκεια τηλεοπτικῆς ἐκπομπῆς, ὅτι αὐξήθηκε τό 2025 ὁ τζίρος τῆς ἑστιάσεως καί ἐπί διαφωνίας του μέ τούς παρουσιαστές προσέφυγε στό «Ἐφετεῖο» τοῦ ChatGPT, πού δέν κάνει ποτέ λάθος. Ἡ μηχανή διέψευσε δυστυχῶς τόν κύριο ὑπουργό! Κατά 1,9% μειώθηκε ὁ τζίρος τῆς ἑστιάσεως τό 2025, ἐνῷ γιά τό 2026 οὐδείς γνωρίζει πόσο.
Ἡ ἱστορία εἶναι διδακτική. Αὐτά συμβαίνουν κατά βάση ὅταν μιά Κυβέρνηση καθίσταται σταδιακά ἀνάμνηση στήν συνείδηση τῆς κοινωνίας. Ἀκόμη καί τά μέλη της πού προέρχονται ἀπό τίς λαϊκές τάξεις καί πρόκοψαν στήν ζωή τους χάνουν σταδιακά τήν αἴσθηση τῆς πραγματικότητας καί κλεισμένα μέσα στήν γυάλα τῆς ἐξουσίας περιγράφουν ἕναν κόσμο πού δέν ὑπάρχει.
Μερικά δεδομένα λοιπόν γιά τούς, κατά Κώστα Σκανδαλίδη, «καλαμοκαβαλάρηδες»: Ὅποιος μιλᾶ γιά τήν ἑστίαση, πού εἶναι σέ μεγάλο βαθμό ὁ καθρέφτης τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καί οἰκονομίας, πρέπει νά ἔχει ὑπ’ ὄψιν του ὅτι ὁμιλεῖ γιά τρεῖς κατηγορίες πολιτῶν: Γιά τούς ἰδιοκτῆτες-ἐπιχειρηματίες πού ζοῦν οἰκογένειες μέ τίς θέσεις ἐργασίας, γιά τούς ἐργαζομένους σέ αὐτήν πού μοχθοῦν νά ἀλλάξουν τήν μοῖρα τους καί γιά τούς πελάτες πού γύρω ἀπό ἕνα τραπέζι παίρνουν τήν ἀνάσα τους.
Ὁ φετινός ἀπολογισμός:
Οἱ ἰδιοκτῆτες μᾶς λένε ὅτι οἱ ἐπισκέπτες στούς τουριστικούς προορισμούς αὐξήθηκαν μέν, ἀλλά ὁ τζίρος μειώθηκε ἐντυπωσιακά. Δέν ἔχει πολλά λεφτά ὁ κόσμος στήν τσέπη του. Τό περιθώριο κέρδους ἐπίσης ἔχει μειωθεῖ δραματικά. Τό κόστος γιά τίς προμήθειες ἀγαθῶν ἀπό τούς ἐπιχειρηματίες (μπύρες, καφέ, κρέας κ.λπ.) αὐξάνεται ἀνά εἶδος κάθε μέρα. Οἱ ἀνελαστικές δαπάνες εἶναι στά ὕψη, μέ πρῶτο τό ρεῦμα. Ἡ ἱστορία μέ τήν ψηφιακή κάρτα ἔχει ἀναγκάσει τά καταστήματα νά κλείνουν τίς κουζίνες (σάν τό Βέλγιο τόν χειμῶνα ) ἀπό τίς 10 τό βράδυ, καθώς δέν ἀντέχει ὁ προϋπολογισμός ἄλλες βάρδιες. Τά γνωστά κλιμάκια ἐλέγχου ἔχουν γίνει ὁ φόβος καί ὁ τρόμος τους.
Κάνουν τήν δουλειά τους σάν ρομπότ ἐκτελῶντας ἄνωθεν ἐντολές, κάποιες φορές καί χωρίς ἴχνος ἀνθρωπιᾶς. Προχθές, κάπου, ἡ ἰδιοκτήτρια μιᾶς καφετέριας πλάνταξε στό κλάμα ὅταν, στήν πολλοστή ἔφοδο πού ἔγινε στήν ἐπιχείρησή της φέτος, κάποιοι ἦταν ἕτοιμοι νά τῆς βάλουν πρόστιμο 500 εὐρώ γιά μία ἀπόδειξη πού καταχωρήθηκε μέ λάθος τρόπο στό σύστημα ἀπό ἕναν σερβιτόρο. Μιλᾶμε γιά ἕνα κράτος σκληρό καί ἀνάλγητο, τό ὁποῖο παράγει ἀντιπάθεια στούς πολῖτες του.
Ἡ εἰκόνα πού μᾶς δίδεται ἐπίσης ἀπό ὁρισμένες περιοχές τῆς χώρας εἶναι ὅτι ἔχουμε νά κάνουμε, σέ πολλές περιπτώσεις, μέ τουρίστες τῶν δύο ἡμερῶν καί τῶν 50 εὐρώ καταναλώσεως τήν ἡμέρα. 25 εὐρώ γιά τό γεῦμα ἑνός ζεύγους, γιά κάποιο παγωτό, ποτό ἴσως κ.λπ. Ἄν δέν ἔχεις «στήσει» αὐτί νά ἀκούσεις δίπλα σου στήν παραλία νά λέει ὁ νεαρός ἄνδρας στήν νεαρή γυναῖκα τήν φράση «ρέ σύ, μᾶς ἔμειναν αὐτά τά εὐρώ, τί θά κάνουμε;» καί νά ἀκούσεις τήν… ψύχραιμη ἀπάντηση ἐκείνης «ἐντάξει, καί τί ἔγινε, ἀντί γιά δύο μερίδες κοτόπουλο θά παραγγείλουμε μία τό βράδυ», δέν μπορεῖς νά πιστέψεις ὅτι αὐτή εἶναι σέ πλεῖστες ὅσες περιπτώσεις ἡ κατάσταση στήν Ἑλλάδα σήμερα. Ὄχι μόνο μέ τούς Ἕλληνες, ἀλλά καί μέ τούς ξένους. Οἱ Ἀμερικανοί τουρίστες ξοδεύουν μάξιμουμ 500 εὐρώ σέ κατανάλωση στό ἔδαφός μας. Ἐνῷ οἱ Γερμανοί ἀγνοοῦνται.
Ἀλλά, γιά νά ἐπιστρέψουμε στούς Ἕλληνες, πρέπει τό πολιτικό μας σύστημα νά καταλάβει ὅτι Ἑλλάδα δέν εἶναι μόνο τό 25% πού μπορεῖ νά καταναλώνει καί νά ζεῖ τήν ἀγορά. Ὑπάρχει καί τό ὑπόλοιπο 75% πού κρύβει τήν φτώχεια του μέσα στήν ἀξιοπρέπειά του. Καί δέν γίνεται νά ἀντιμετωπίζεται αὐτό τό πλῆθος μέ τήν χλεύη τῶν καλοπληρωμένων τρόλ τοῦ ΤikΤok «ἐμεῖς σᾶς ζοῦμε, τεμπέληδες!». Ἅμα ἕνας μένει πίσω, κοιτᾶς νά βρεῖς τρόπο νά τόν φέρεις καί αὐτόν κάπως στίς μπροστινές σειρές, δέν τόν «κλωτσᾶς».
Ὁ Ἕλλην κάνει διακοπές χαμηλότατου κόστους γιατί ἔχει καί αὐτός δικαίωμα στήν ζωή, ἀλλά διατρέφεται εἴτε μέ σουβλάκια εἴτε μέ παραγγελίες τῶν 30 εὐρώ. Τόσο ἀντέχει καί «δόξα τῷ Θεῷ» λέει. Δέν εἶναι Ἑλλάδα μόνον τό ἕνα ἑκατομμύριο πού μπορεῖ καί καταναλώνει. Ὑπάρχουν ἄλλα ἐννιά. Καί, ναί, στήν πατρίδα μας μοιράζεται τόν ἴδιο οὐρανό καί ἴσως καί γειτονικά τραπέζια σέ ἕνα ἑστιατόριο ἕνας ἐφοπλιστής καί ἕνας ἄνεργος, τό ζήτημα εἶναι ὅμως τί ἔχει πάνω στό τραπέζι του ὁ καθένας. Ἡ φτώχεια στίς μέρες μας δέν εἶναι μόνο ἀριθμητικό μέγεθος, ἀλλά καί ψυχικό. Κυρίως! Τί μπορεῖ ὁ διπλανός μου καί δέν τό μπορῶ ἐγώ.
Πᾶμε τώρα στό προσωπικό. Μᾶς τό ἔλεγε ἕνας «μαίτρ» σέ ἕνα καφέ – ρεστωράν γιά τούς σερβιτόρους του πού ἀπασχολοῦνται μέ ὀκτάωρο. Τό ἡμερομίσθιό τους φθάνει τά 50 εὐρώ χωρίς τά φιλοδωρήματα. Ἀλλά ἡ Κυβέρνηση εἶναι τόσο φιλολαϊκή πού ἀποφάσισε νά κάνει κάτι πού δέν ἔκανε ποτέ κανείς. Νά κάνει ἐπίθεση καί στά… πουρμπουάρ. Νά τά φορολογήσει ὡς εἰσοδήματα! Γιά νά εἰσπράξει ἔτσι φόρο ἀπό τούς κροίσους της «παραμάνας» (ὁ μεγάλος δίσκος γιά τίς παραγγελίες). Στήν ἀρχή τούς ἔβαλε ἕνα ἀφορολόγητο 3.600 εὐρώ καί στήν ἀρχή τῆς σαιζόν ὁ κουβαρντᾶς Πρωθυπουργός, πού δέν ξέρει τί εἶναι νά σοῦ ἔχουν βγεῖ κάλοι ἀπό τό τρέξιμο καί νά βάζεις τήν νύχτα τά πόδια σου σέ καυτό νερό μέ σαπούνι γιά νά ξεπρηστοῦν, τούς ἔκανε τήν χάρη νά αὐξήσει κατά τι τό ἀφορολόγητο. Ἀλλά ὁ φόρος φόρος.
Ἔτσι ἔχει λοιπόν σήμερα ἡ κατάσταση στήν ἑστίαση. Στούς ἑστιάτορες, στούς ἐργαζόμενους καί στούς πελάτες. Κατά τά ἄλλα, «ὅλοι μαυρισμένοι». Μᾶλλον γιά σκηνές ἀπό ταινία προσεχῶς ὁμιλοῦν στήν Κυβέρνηση.


