Ντέ Γκρές, ὅπως Κόμης καί Δούκας

Προσωπικῶς, δέν μοῦ πολυάρεσε αὐτό τό «Ντέ Γκρές».

Ἀλλά περί ὀρέξεως, οὐδείς λόγος. Ἀφοῦ ἄρεσε στούς αἰτοῦντες τήν ἰθαγένεια, γιά ἐμένα (καί γιά πολλούς) περισσεύει. Κατά τά λοιπά, θεωρῶ δικαίωμα τῶν τέκνων τοῦ τέως Βασιλέως νά ἐπιλέξουν ὅποιο ἐπώνυμο ἤθελαν καί πιστεύω ὅτι ὀρθῶς, ὀρθότατα, τούς ἀπεδόθη (ἐπεστράφη δηλαδή) ἡ ἑλληνική ἰθαγένεια.

Θυμᾶμαι ἐκεῖνες τίς ἀκρότητες, μέ ἑλικόπτερα νά καταδιώκουν τό κότερο τοῦ Κωνσταντίνου, λές καί ἐπρόκειτο νά καταλάβει τά θερινά ἀνάκτορα …τῶν Σπετσῶν. Κουταμάρες τῆς ἐποχῆς, τίς ὁποῖες, ὅμως, κάποιοι δέν ἐννοοῦν νά ξεχάσουν. Εἶναι οἱ ἴδιοι κάποιοι, πού γνωρίζουν ὅτι ἡ ἑλληνική ἰθαγένεια ἔχει δοθεῖ σέ κάθε λαμογιᾶς λαμόγιο πού μᾶς ἐνέσκηψε ἀπό τά βάθη τοῦ Ἰσλάμ, ὅτι ἡ ἑλληνική ἰθαγένεια ἔχει ἀποδοθεῖ σέ μαφιόζους ἀλλά καί σέ δῆθεν πολιτικούς φυγάδες, πού κάποια στιγμή θά φερθοῦν ὅπως ὁ ἀκροδεξιός καί ἀντί-ἰσλαμιστής δῆθεν ψυχίατρος ἀπό τήν Σαουδική Ἀραβία, ὁ ὁποῖος θέρισε χριστιανούς στήν χριστουγεννιάτικη, χριστιανική, ἀγορά τοῦ Μαγδεμβούργου.

Καλῶς, λοιπόν, πολύ καλῶς, ἀπεδόθη ἡ ἑλληνική ἰθαγένεια στά παιδιά καί (ἐλπίζω) στά ἐγγόνια τοῦ Κωνσταντίνου καί τῆς Ἄννας Μαρίας. Ὅπως (ἄποψή μου) ὀρθῶς ὁ Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης εἶχε μιλήσει γιά δημοψήφισμα unfair. Διότι, μεταξύ μας, τί σόι δημοψήφισμα ἴσων εὐκαιριῶν ἦταν ἐκεῖνο, ὅπου ὁ ἐκπρόσωπος τῆς μίας ἐκ τῶν δύο πλευρῶν δέν μποροῦσε νά πατήσει τό πόδι του στήν χώρα ὅπου γινόταν τό δημοψήφισμα τό ὁποῖο ἀφοροῦσε στό μέλλον του;

Προσωπικῶς (γιά νά ἐξηγούμεθα) ψήφισα Ὄχι στό δημοψήφισμα, ὅπως εἶχα ψηφίσει Ὄχι καί στό δημοψήφισμα τοῦ Παπαδόπουλου, ὅταν αὐτοανεκηρύχθη Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Τό ὄχι μου τόν Ἰούνιο τοῦ ’73 σήμαινε «ὄχι» στό καθεστώς τῆς ἀνελευθερίας καί ἐκεῖνο τοῦ 1974 «ὄχι στόν θεσμό τῆς Βασιλείας». Καθαρά πράγματα. Ἄλλο, ὅμως, αὐτό καί ἄλλο τό ἄν μπορεῖ κανείς νά συμφωνήσει μέ τήν σαχλαμάρα πού ἀκούσθηκε ἀπό «προοδευτικά» χείλη, ὅτι, δῆθεν, τό ἐπώνυμο (μέ τό ὁποῖο ἀκουστικῶς καί αἰσθητικῶς δέν συμφωνῶ) παραπέμπει σέ τίτλο! Δηλαδή ἐμεῖς, πού στό Ναυτιλιακό-Πειραϊκό ρεπορτάζ εἴχαμε ἕναν (Γιῶργο) Κόμη καί ἕναν (Κώστα) Δούκα, τί ἤμασταν; Γαλαζοαίματοι;

Ἀλλά μήπως καί τό ἐπώνυμο τοῦ δημάρχου Ἀθηναίων Δούκας δέν παραπέμπει σέ τίτλο εὐγενείας; Φυσικά, τό Δούκας, ὅπως καί τό Ντέ Γκρές, εἶναι ἐπώνυμο καί ὄχι τίτλος εὐγενείας.

Αὐτά, γιά νά βάζουμε τά πράγματα στήν θέση τους. Καί μιά πού μιλᾶμε γιά ἐπίθετα καί ὀνόματα, νά σᾶς πῶ ἐγώ μιά ἐξαιρετική περίπτωση φίλου μου, Κυπρίου, ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται Κύπρος Ἕλληνας! Τό Κύπρος εἶναι τό ὄνομα καί τό Ἕλληνας τό ἐπώνυμό του. Δέν εἶχα ἀκούει πιό εὔηχο ὀνοματεπώνυμο. «Κύπρος Ἕλληνας». Φυσικά, τό Ντέ Γκρές τό λανσάρισε πρῶτος ὁ ἀείμνηστος Μιχαήλ, ὁ ὁποῖος ἐγκατέλειψε τίτλους καί εὐγένειες, προκειμένου νά ἀκολουθήσει τόν δρόμο τῆς καρδιᾶς του καί νά νυμφευθεῖ τήν Μαρῖνα Καρέλλα. Εὔηχο καί κατάλληλο γιά φιλολογικό ἐπώνυμο, πού προσομοίαζε σέ ψευδώνυμο. Τέλος πάντων, «Ντέ Γκρές» ἐπέλεξαν τά παιδιά τοῦ Κωνσταντίνου, καί αὐτό θά εἶναι ἐντεῦθεν τό ἐπώνυμό τους.

Νά ζήσουν, νά τό χαίρονται. Κατά τά λοιπά, Καλά Χριστούγεννα!