Μεταξύ χειλέων καί κύλικος τό Μάτι καί τά Τέμπη

Πᾶμε τώρα, ἤρεμα, νά κάνουμε τήν σούμα.

Τεράστια (καί) ἡ χθεσινή συγκέντρωση μέ θέμα τήν ἀπόδοση Δικαιοσύνης καί τήν τιμωρία τῶν ἐνόχων γιά τό τραγικό, πολύνεκρο, δυστύχημα τῆς 28ης Φεβρουαρίου τοῦ 2023 στά Τέμπη. Ὑποδειγματική ἡ συμπεριφορά τῶν διαδηλωτῶν καί καλῶς ἔπραξαν οἱ γύρω ἀπό τούς γονεῖς τῶν θυμάτων (σχεδόν ὅλοι οἱ γονεῖς ἦταν χθές στά Τέμπη, στόν τόπο τοῦ δυστυχήματος), πετυχαίνοντας νά κρατήσουν τήν συγκέντρωση μακρυά ἀπό τά νύχια τῶν κομμάτων.

Θά μποροῦσε κανείς, χωρίς μεγάλη δυσκολία, νά πεῖ ὅτι βρισκόμαστε πολύ κοντά στό τέλος τῆς νοοτροπίας τοῦ «αὐτή εἶναι ἡ Ἑλλάδα», σύνθημα τό ὁποῖο ἔκανε σημαία ὁ πλέον ὀπισθοδρομικός «ἐκσυγχρονισμός» πού πέρασε ἀπό τήν πολιτική μας ζωή.

Χθές, στήν Ἀθήνα καί στίς ἄλλες πόλεις τῆς Ἑλλάδος, τά μεγάλα πλήθη, βρέθηκαν «ἀπέναντι». Ὄχι ἀπέναντι μόνο στήν κυβέρνηση καί τήν σωρεία τῶν λανθασμένων χειρισμῶν της, ἀλλά ἀπέναντι σέ ἕνα σύστημα τό ὁποῖο ἐφηῦραν, ὀργάνωσαν, ἔκτισαν, ὑπηρέτησαν καί ἐξυπηρέτησαν ὅλες οἱ πολιτικές δυνάμεις τῆς πατρίδας μας.

Διαβάσαμε πολύ προσεκτικά ὅλες τίς, πλέον τῶν ἑκατόν πενῆντα, σελίδες τοῦ πορίσματος τῆς εἰδικῆς ἐπιτροπῆς ἡ ὁποία ἀσχολήθηκε μέ τήν τραγωδία. Ἐλάχιστα ἀπέχει ἀπό ὅσα, ἐδῶ καί χρόνια, ἀπό τίς στῆλες τῶν ἐφημερίδων τοῦ συγκροτήματός μας ἀναφέρουμε.

Ναί, εἶναι βέβαιο ὅτι τό ἀνθρώπινο χέρι εἶναι ἐκεῖνο πού δέν κινήθηκε σωστά καί ἐπέτρεψε νά βρεθοῦν δύο ἁμαξοστοιχίες στήν ἴδια γραμμή. Ἀλλά πίσω ἀπό τό λάθος τοῦ ὅποιου σταθμάρχη σταθμεύει τό σάπιο, ἀδηφάγο, ἄδικο, ἀναξιοπρεπές, ἀναξιόπιστο, ἀναξιοκρατικό, διεφθαρμένο, κομματικό, μικροκομματικό, ἀπαράδεκτο, ἑλληνικό δημόσιο.

Πράγματι, προξενεῖ μεγάλη ἀπορία τό πῶς αὐτά τά δύο χρόνια ἔχουμε ὅλοι πέσει ἐπάνω σέ ὅλους τούς ἐν δυνάμει ἐνόχους καί ἔχουμε ξεχάσει ἐκείνους πού ἔβαλαν τό χέρι τους καί «πάτησαν ἤ δέν πάτησαν» τά κουμπιά!

Σ’ αὐτό, λοιπόν, τό σύστημα, τό ὁποῖο ἐπιθυμεῖ νά διατηρεῖ τό ἑλληνικό δημόσιο διάτρητο καί ὑποχείριο τῶν κομμάτων, στό σύστημα πού ἀπό τήν ἡμέρα πού ὁ μακαρίτης ὁ Πεπονῆς συνέστησε τό ΑΣΕΠ, βάλθηκε νά ψάχνει νά βρεῖ παραθυράκια, ἄνοιξε τήν βιόλα τῶν μετακλητῶν (ἄλλη μηχανή κομματιοῦ βολέματος) καί κοιμᾶται καί ξυπνᾶ μέ τήν ἀνάμνηση «τοῦ παλιοῦ καλοῦ καιροῦ», πού ὁ κάθε πολιτικός διόριζε μιά στρατιά ψηφοφόρων στό δημόσιο, τό ὁποῖο ἀποτελοῦσε τό ὄνειρο κάθε μάνας γιά τό παιδί της καί τό ἐγγόνι της.

Δέν θά πάρει, φυσικά, ἡ μπάλλα ὅλους τούς δημοσίους ὑπαλλήλους. Ἀλλά ὅλοι γνωρίζουμε τί γίνεται.

Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι κατά βάθος ὁ Θεόδωρος Πάγκαλος εἶχε δίκῃο ὅταν ἔλεγε «μαζί τά φάγαμε», ἐννοῶντας ὅτι τό τανγκό τῆς διαφθορᾶς δέν τό χορεύουν μόνοι τους οἱ πολιτικοί, ἀλλά ζευγαρωτά μέ τούς ψηφορόρους.

Ναί, στίς δημοκρατίες δέν ὑπάρχουν ἀδιέξοδα καί τίς λύσεις τίς δίνει πάντα τό ποτάμι τῆς πολιτικῆς. Ὡστόσο, τό δυστύχημα τῶν Τεμπῶν, ἦταν, φαίνεται, ἡ σταγόνα πού ξεχείλισε τό ποτήρι.

Εἶχε προηγηθεῖ ἡ πλέον πολύνεκρη τραγωδία στό Μάτι, ἡ ὁποία ἔφθασε τήν ἀγανάκτηση στό χεῖλος τοῦ κύλικος. Μέ τά Τέμπη ἡ ὀργή ξεχύθηκε ὁρμητική. Ἄς ἐλπίσουμε ὅλα ὅσα συνέβησαν μέχρι τώρα νά ἦταν γιά καλό.