Ἡ μοιραία λεπτή κόκκινη γραμμή

Ὁ Μπρέντ Ρενό ἦταν μόλις 51 ἐτῶν

Θά μποροῦσε νά ἔχει γίνει ἀρχισυντάκτης, νά κάθεται σέ ἕνα μεγάλο γραφεῖο, νά παίρνει ἕναν καλό μισθό καί νά «μοιράζει» τήν δουλειά στούς συνεργάτες του.

Θά μποροῦσε νά εἶχε γίνει τό παιδί τοῦ ἀφεντικοῦ, καθώς εἶχε γράψει ἤδη πολλά χιλιόμετρα στήν μαχόμενη δημοσιογραφία, εἶχε τιμηθεῖ μέ βραβεῖα, εἶχε ταξιδέψει στίς πιό σκοτεινές γωνιές τοῦ κόσμου, εἶχε καταγράψει γεγονότα καί εἶχε δημιουργήσει ἤδη ἕνα εἶδος «σχολῆς» στήν ἐρευνητική ἠλεκτρονική δημοσιογραφία.

Θά μποροῦσε νά πίνει καφέ σέ πολυτελῆ λόμπι ξενοδοχείων στίς ΗΠΑ ἤ στήν Εὐρώπη, νά διασκεδάζει Σαββατοκύριακα σέ ὄμορφα μέρη, νά παίρνει συνεντεύξεις ἀπό σπουδαίους ἀνθρώπους καί νά ἀπολαμβάνει τήν ζωή του, ἔπειτα ἀπό μιά πολυκύμαντη, σημαντική καρριέρα.

Θά μποροῦσε νά τά κάνει ὅλα αὐτά, ἄν δέν ἦταν ἄρρωστος μέ τήν δημοσιογραφία, ἄν ἡ δημοσιογραφία δέν ἦταν μικρόβιο ἐπικίνδυνο, ἄν τό ἐπάγγελμα πού κάποτε λεγόταν λειτούργημα δέν εἶχε δηλητηριάσει τό αἷμά του…

Θά μποροῦσε νά ζεῖ ἀκόμη, ἄν δέν ἔτρωγε τό κεφάλι του καί δέν ἔπεφτε νεκρός ἀπό μιά σφαῖρα στό κεφάλι, στήν περιοχή τοῦ Ἴρπιν, μιᾶς οὐκρανικῆς πόλεως πού ἔχει καταληφθεῖ ἀπό τούς Ρώσσους εἰσβολεῖς. Ἐπιτρέψτε μου νά σᾶς πῶ ὅτι ἄν δέν ἔχεις προσβληθεῖ ἀπό τόν «ἰό» τῆς δημοσιογραφίας, δέν θά μπορέσεις ποτέ νά καταλάβεις τό πῶς σκεπτόταν ὁ Ρενό, σέ μιά ἡλικία, πενῆντα ἑνός ἐτῶν, κατά τήν ὁποία οἱ περισσότεροι ἐργαζόμενοι ἔχουν ἀρχίσει νά σκέπτονται τήν συνταξιοδότηση!

Τί εἶναι, ἀλήθεια, ἐκεῖνο πού σέ κάνει, στά πενῆντα καί τά ἑξήντα ἤ τά ἑβδομήντα, νά μήν ἐννοεῖς νά «κατεβάσεις» τό μολύβι, τήν κάμερα ἤ τό μικρόφωνο; Τί εἶναι ἐκεῖνο πού σέ κρατᾶ ὄρθιο, ζωντανό, πού σέ ὠθεῖ νά τρέχεις πίσω ἀπό τά γεγονότα, ὑποβαλλόμενος σέ κάθε εἴδους δοκιμασία; Τί ἦταν ἐκεῖνο πού ὠθοῦσε τόν ἄτυχο Ἀμερικανό δημοσιογράφο νά πιέζει τόν Οὐκρανό συνοδό του «νά προχωρήσουν περισσότερο» μέ ἀποτέλεσμα νά δεχθεῖ τήν μοιραία ρωσσική σφαῖρα στό κεφάλι;

«Ὁ Ρενό ἦταν ἕνας ἀπό τούς πιό σεβαστούς ἀνεξάρτητους παραγωγούς τῆς ἐποχῆς του» ὅπως δήλωσε ὁ Κριστόφ Πουτζέλ, σκηνοθέτης καί στενός φίλος του, ὁ ὁποῖος εἶχε λάβει μήνυμα ἀπό ἐκεῖνον μόλις τρεῖς ἡμέρες πρίν ἀπό τόν θάνατό του. Ρενό καί Πουτζέλ κέρδισαν τό βραβεῖο δημοσιογραφίας τοῦ Πανεπιστημίου Κολούμπια, γιά ἕνα ντοκιμαντέρ σχετικῶς μέ τά ὅπλα πού διακινήθηκαν ἀπό τίς ΗΠΑ στό Μεξικό καί συνέβαλαν στήν ἀνεξέλεγκτη βία τῶν συμμοριῶν ναρκωτικῶν. Μέ δύο λόγια, ὁ Ρενό ἔκανε αὐτό πού ἀποκαλοῦμε «ἐρευνητική-ἀποκαλυπτική δημοσιογραφία», ἕνα εἶδος κατ’ ἐξοχήν ἐπικίνδυνο καί δύσκολο, καθώς εἶσαι ὑποχρεωμένος «νά φυτρώνεις ἐκεῖ πού δέν σέ σπέρνουν». Ὁ Μπρέντ Ρενό εἶχε μαζί του ὅλα τά διακριτικά πού ἀπαιτοῦνται. Τό κράνος πού ἔγραφε «Τύπος», τό εἰδικό ἀλεξίσφαιρο γιλέκο, τήν μεγάλη, πλαστική ταυτότητα κρεμασμένη στό στῆθος. Ἤξερε ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι ἀπαραίτητα, ἀλλά δέν ἀποτελοῦν «ἀσπίδα προστασίας» ἄν περάσεις τήν «λεπτή κόκκινη γραμμή». Εἶναι ἡ γραμμή πού βρίσκει ξαφνικά μπροστά του ὁ δημοσιογράφος πού ψάχνει, πού ἐρευνᾶ. Καί εἶναι βέβαιο ὅτι ὅταν τήν συναντήσει, θά κοιτάξει νά βρεῖ τρόπο νά τήν περάσει. Μέ κάθε κόστος!