Ἡ κατάρρευσις τῶν ἡγεσιῶν τῆς Εὐρώπης

Οταν ὁ Σαρλ ντέ Γκώλλ καί ὁ Κόνραντ Ἀντενάουερ ἔθεταν τίς βάσεις τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποιήσεως, κατά τήν δεκαετία τοῦ ’50, ἀσφαλῶς δέν θά φαντάζονταν πόσο μικροῦ ἀναστήματος καί πόσο ἀνάξιοι τῶν περιστάσεων θά ἀπεδεικνύοντο οἱ ἐπίγονοί τους, τοῦ 21ου αἰῶνος.

Ἐκείνη τήν ἐποχή, πού ἡ Εὐρώπη προσπαθοῦσε νά ὀρθοποδήσει ἀπό τά δεινά δύο παγκοσμίων πολέμων, ἡ προοπτική τοῦ ἔτους 2000 εἶχε μιά σχεδόν μεταφυσική γοητεία. Ὅλοι προσέβλεπαν στόν 21ο αἰῶνα περιμένοντας μιά νέα ἐποχή ἀναπτύξεως καί εὐημερίας. Καί τί ὑπάρχει ἀντί τοῦ ὁράματος αὐτοῦ, τό ὁποῖο μετά τούς πρώτους θεμελιωτές ὑπηρέτησε μέ περίσκεψη καί σοβαρό προγραμματισμό μιά νεώτερη γενιά ἡγετῶν;

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Στήν Γαλλία ἕνας Ἐμμανυέλ Μακρόν, οἱ ἀτυχεῖς ἐπιλογές τοῦ ὁποίου μᾶλλον ἐπιτάχυναν τήν πορεία τῆς λεγομένης Ἀκροδεξιᾶς πρός τήν ὁριστική ἐπικράτηση. Αὐτός κατέχει τήν προεδρία τήν ὁποία, λίγες δεκαετίες πρίν, ὑπηρέτησαν προσωπικότητες ὅπως ὁ Ζισκάρ ντ’ Ἐσταίν καί ὁ Φρανσουά Μιττεράν.

Στήν Γερμανία ὁ Φρήντριχ Μέρτς καί πρίν ἀπό αὐτόν ὁ Ὄλαφ Σόλτς ἔχουν περιβληθεῖ τόν τίτλο τοῦ Καγκελλαρίου καί κατέχουν τήν θέση ἀπό τήν ὁποία εἶχαν περάσει ἕνας Χέλμουτ Σμίτ καί ἕνας Χέλμουτ Κόλ.

Στήν ἀπολύτως παρηκμασμένη Βρεταννία, τήν ὁποία κάποιοι ξαναβάζουν «ἀπό τό παράθυρο» στούς εὐρωπαϊκούς θεσμούς, ὁ μᾶλλον ἄσημος πρώην εἰσαγγελεύς Κήρ Στάρμερ κατοικεῖ στήν Ντάουνιγκ Στρήτ, τήν ὁποία κάποτε ἐκόσμησε μιά Μάργκαρετ Θάτσερ.

Ὅσο γιά τίς Βρυξέλλες, ἡ Οὔρσουλα φόν ντέρ Λάυεν κατέχει τήν θέση ἀπό τήν ὁποία κάποτε ἔλαμψε ὁ Ζάκ Ντελόρ, ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος μέ περίσκεψη καί ἐξόχως ἐξισορροπητική προσέγγιση μετέτρεψε σέ πολιτική πράξη τό ὅραμα τῶν προκατόχων του. Βρῆκε τίς φόρμουλες γιά νά γεφυρώσει χάσματα ἀπόψεων, πολιτικῶν καί οἰκονομιῶν καί νά φέρει κοντά τίς χῶρες, τίς οἰκονομίες καί τούς λαούς τῆς Εὐρώπης.

Εἰκάζουμε λοιπόν τήν ἀπογοήτευση τῶν θεμελιωτῶν τῆς εὐρωπαϊκῆς ἰδέας, ἄν μέ ἕναν μαγικό τρόπο μποροῦσαν νά μεταφερθοῦν στό σήμερα καί νά δοῦν ποῦ κατήντησαν τό δημιούργημά τους οἱ ηγετίσκοι πού πλέον διαχειρίζονται τίς τύχες τῶν λαῶν τῆς Γηραιᾶς Ἠπείρου. Θά ἄρχιζαν νά διερωτῶνται τί δέν πῆγε καλά. Ἴσως καί τί λάθη ἔκαναν οἱ ἴδιοι. Θά ἔθεταν στόν ἑαυτό τους τά ἐρωτήματα τά ὁποῖα δέν τολμοῦν νά ἀντιμετωπίσουν τά μικρά ἀναστήματα τοῦ σήμερα, πού νομίζουν ὅτι ἔχουν τό ἀλάθητο καί συνεχίζουν ἐμμονικά πολιτικές οἰ ὁποῖες καί ἀποτυχημένες εἶναι καί τήν Εὐρώπη ἔχουν καταδικάσει σέ διεθνῆ ἀνυποληψία.

Ὁ Χέλμουντ Κόλ παρέλαβε τήν «Ὀστπολιτίκ» τοῦ Βίλλυ Μπράντ καί πάνω της οἰκοδόμησε μιά προσέγγιση μέ τήν Σοβιετική Ἕνωση, διαρκοῦντος ἀκόμη τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Σήμερα ὁ Φρήντριχ Μέρτς ἐπιμένει στόν ἀδιέξοδο πόλεμο τῆς Οὐκρανίας, δίδοντας μάλιστα τό «πράσινο φῶς» νά πληγοῦν στόχοι βαθειά στό ρωσσικό ἔδαφος μέ ὅπλα πού ἔχουν δώσει οἱ εὐρωπαϊκές χῶρες στόν Ζελένσκυ.

Ὁ Φρανσουά Μιττεράν ἄνοιξε τούς ὁρίζοντες τῆς Εὐρώπης πρός τόν λεγόμενο Τρίτο Κόσμο, ἀπό τίς χῶρες τοῦ ὁποίου ἡ σημερινή ΕΕ ἐκδιώκεται κακήν κακῶς, μέ χῶρες σάν τήν Τουρκία καί τήν Κίνα νά τήν ἔχουν ὑποσκελίσει, καθώς ὁ Μακρόν ἀσχολεῖται μόνον μέ τήν διαδοχή του καί τήν λεγομένη «Ἀκροδεξιά».

Ἡ Μάργκαρετ Θάτσερ ἦταν ἡ πρώτη πού ἔρριξε γέφυρες στόν νέο ἀκόμη Μιχαήλ Γκορμπατσώφ δίδοντάς του στηρίγματα στήν διεθνῆ σκηνή προκειμένου νά ἑδραιωθεῖ ἡ «περεστρόικα». Σήμερα ὁ Κήρ Στάρμερ καρκινοβατεῖ τασσόμενος ανεπιφυλάκτως ὑπέρ τῶν ἀφρόνων πολεμικῶν σχεδίων τῶν Εὐρωπαίων, ἐνῶ στήν χώρα του ἔχει ἐπιβάλει μιάν ἀπηνῆ καταστολή περιορίζοντας τά δικαιώματα τῆς λευκῆς πλειοψηφίας.

Στίς ἡμέρες τοῦ ντέ Γκώλλ καί τοῦ Ἀντενάουερ, οἱ χῶρες τῆς Εὐρώπης ἦσαν ἰσότιμοι συνομιλητές περιλαμβανόμενες στίς μεγάλες δυνάμεις τοῦ κόσμου. Σήμερα, γύρω ἀπό ἕνα συγκεντρωτικό μόρφωμα πού δηλητηριάζει τίς οἰκονομίες τους, ἔχουν καταστεῖ γεωπολιτικοί νᾶνοι καί στρατιωτικά ἀδιάφορες χῶρες. Ἔχουν ὑποβιβασθεῖ στό πολιτικό ἀνάστημα τῶν ἡγετίσκων πού τίς κυβερνοῦν.