Ἡ ἰδεολογικοποίηση τοῦ θράσους

Πρίν δύο ἀκριβῶς χρόνια εἶχα «συμβουλεύσει» ἕναν ὑπουργό, τά ἀνδραγαθήματα τοῦ ὁποίου, πολιτικά, οἰκογενειακά καί ἄλλα, ἔχουν κάνει τόν γῦρο τῆς ἐπικράτειας καί βρίσκονται στά χείλη τοῦ τελευταίου Ἕλληνα, νά ἀποφεύγει τήν ὑπερβολική «ἔκθεση» στήν δημοσιότητα

Ἡ σπανιότης προσδίδει κῦρος, ἡ οἰκειότης θρέφει τήν περιφρόνηση. Ρώτησε γιατί, ἀλλά δέν ἤθελα νά τοῦ πῶ ὅτι ἡ μεγάλη ἀναγνωρισιμότητα αὐξάνει τήν πολιτική ἀξία τοῦ «κρεμάσματος», τοῦ πολιτικοῦ του κρεμάσματος ἐννοῶ, ἄν τυχόν ἔρθει ἡ ὥρα τῆς κρίσεως.

Τήν καθιστᾶ ὑπεραξία. Θά εἶναι ὁ ἰδανικός στόχος γιά τήν τυχόν κάθαρση πού κάνει ἕνα σύστημα κάθε φορά πού τά περιττώματα τῆς διαφθορᾶς ὑπερχειλίζουν, ἕτοιμα νά ξεχυθοῦν ἀπό τά φρεάτια τῆς ἐξουσίας. Σέ κείμενό μου ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, τό ὁποῖο ὅσοι εἶστε πιστοί ἀναγνῶστες θά τό θυμᾶστε, εἶχα διατυπώσει τρεῖς ἐπισημάνσεις γιά τό θέμα τῆς καθάρσεως:

1. Ὅταν ἡ διαφθορά «πνίγει» τόν καπιταλισμό, ἐκεῖνος κάνει δημιουργική καταστροφή. Ἡ περίφημη θεωρία τοῦ Σουμπέτερ. Ἐπιβεβαιώθηκε στήν κρίση τοῦ 2008, τήν ὁποία πλήρωσε μιά τράπεζα, ἡ Lehman Brothers, καί τά golden boys. Ὅταν πρόκειται γιά πολιτικά πρόσωπα, ἐπιλέγει «Ἰφιγένειες» μέ συγκεκριμένα κριτήρια μέχρι νά κοπάσει ἡ ὀργή τοῦ ἀγριεμένου πλήθους. Τίς καίει σέ δημόσια θέα, ὅπως καῖνε στίς Ἀπόκριες τόν «ντζάρο» στήν Ξάνθη, στόν ποταμό Κόσσυνθο.

2. Ἐπιλέγει πρόσωπα μέ συγκεκριμένες προδιαγραφές: τούς πιό ἀδύνατους ἀπό τούς δυνατούς. Πολιτικούς ἤ μάνατζερ. Ὅποιος δέν διαθέτει προσωπική πολιτική προστασία, κοινῶς νταβατζῆ, γιά νά τόν σώσει στήν παρανομία του, θεωρεῖται ἀπό τό σύστημα ἀναλώσιμος ἀδύναμος κρίκος.

3. Ὑπουργοί πού κινοῦνται ἀπρόσεκτα καί ἀλαζονικά, χωρίς προστασία, μπορεῖ νά εἶναι οἱ ἑπόμενοι «Τσοχατζόπουλοι». Οἱ «Μίδες» πού θά σαπίσουν στήν φυλακή.

Αὐτά γράφαμε στήν ὑπέροχη μοναξιά μας τότε καί μᾶς κοιτοῦσαν λοξά. Λογικό! Δύο χρόνια πρίν, τό κλῖμα δέν ἦταν σάν τό σημερινό. Συννεφιασμένο, μεταβαλλόμενο καί εὔθραυστο. Ἦταν ἀκόμη «παιζόμενο». Ὁ ὑπουργός τῆς ἱστορίας μας ὄχι μόνο δέν ἔδωσε σημασία στίς ἐπισημάνσεις μας, ἀλλά μπῆκε στό ἀντίθετο ρεῦμα. Ἐκτροχιάστηκε. Ἡδονιζόμενος ἀπό τήν δημοσιότητα, μεθυσμένος ἀπό φιλοδοξία, φανατικός καί εἴρων ἔναντι πάσης κριτικῆς, ἐγκαταστάθηκε στίς ὀθόνες. Μικρές καί μεγάλες. Εἶπε καί ἔκανε πράγματα ἀδιανόητα, ξένα πρός τό ἦθος τῆς παρατάξεως πού ἐκπροσωπεῖ.

Τό κυριώτερο: Ἰδεολογικοποίησε τό θράσος. Ἔκανε τήν παρανομία «κανόνα» καί τήν νομιμότητα «παρέκκλιση». Τό θράσος του, ὅπως λένε οἱ παροικοῦντες τήν Κεντροδεξιά, συνοψίζεται στό δόγμα «Καί διαφθειρόμαστε πολιτικά καί σᾶς “ξεσκίζουμε” στούς φόρους καί δέν μπορεῖτε νά κάνετε τίποτε γιά νά μᾶς κουνήσετε ἀπό τίς καρέκλες μας καί θά μᾶς ξαναψηφίσετε!». Συμπεριφορά Καντάφι.

Δέν τό εἶπε βεβαίως ἀκριβῶς ἔτσι, ἀλλά τό ἐκπέμπει διαρκῶς. Οἱ ἀνάρμοστες σχέσεις μέ ἐπιχειρήσεις πού ἐποπτεύει τό ὑπουργεῖο ἐμφανίζονται ὡς… κανονικότητα. Ὄχι ὡς παρέκκλιση πού εἶναι. Οἱ παρεμβάσεις γιά ἐπιδοτήσεις σέ Μέσα Ἐνημερώσεως πού τόν ὑμνοῦν, ὡς… ἄψογος στάση. Ὄχι ὡς ἀσυμβίβαστο. Ἡ συμμετοχή κορυφαίων στελεχῶν τοῦ κόμματος σέ ἀμφιλεγόμενες ἑταιρεῖες, «γοῦστο τους καί καπέλο τους». Νόμιμη. (Ἠθική;)

Ἡ πολιτική πορεία τοῦ συγκεκριμένου πολιτικοῦ προσώπου ἔχει πάρει ἀπότομη κατιοῦσα κλίση ἐσχάτως καί οἱ «-άκηδες» δέν θά διστάσουν νά τό ρίξουν στούς ἀλιγάτορες ἄν πρόκειται νά φύγει ἡ συζήτηση μακριά ἀπό αὐτούς. Ὅσα συνέβησαν χθές, μέ πρώην ὑπουργούς καί βουλευτές τοῦ κόμματος νά βάλλουν κατά τῶν ὑπουργῶν τῆς ἀλαζονείας, αὐτόν κατά βάση σημαδεύουν.

Μπήκαμε ἤδη σέ νέα φάση, ἀγαπητοί. Εἴμαστε στήν ἀρχή τοῦ μεγάλου κατήφορου, αὐτές εἶναι οἱ πρῶτες προειδοποιητικές βολές. Μέ μιά διαφορά ὅμως: Ἔχει σαπίσει καί σαπίζει κάθε μέρα τό σύστημα ἐν συνόλῳ, ὥστε δέν εἶναι βέβαιον ὅτι θά ἀρκέσει ἕνας «δεξιός Ἄκης» γιά νά ἐκτονωθεῖ τό ἀλαλάζον πλῆθος. Ὁ πρώην ὑπουργός Τάσος Γιαννίτσης, ὁ ὁποῖος εἶναι καί ἐπί κεφαλῆς ἑνός μεγάλου ἐπιχειρηματικοῦ ὁμίλου τῆς πατρίδας μας, ἀντιπαρέβαλε τό θάρρος του στό θράσος τους. Ἔβγαλε τό φίδι ἀπό τήν τρῦπα προχθές καί εἶπε κάτι πού συζητεῖται εὐρέως, χρόνια τώρα, στά καφενεῖα: «Ἡ διαφθορά σήμερα εἶναι 200 φορές περισσότερη ἀπό ὅση ἦταν τήν ἐποχή Τσοχατζόπουλου ἐπί ΠΑΣΟΚ».

Ἡ ἡγεσία τοῦ τόπου ὑπερκέρασε κατά πολύ τό ἐκσυγχρονιστικό πρότυπό της. Λησμόνησε κάτι ὅμως: Ὁ δημόσιος ἀλαζών ὑπουργός πού καταγγέλλεται, στήν οὐσία, εἶναι ὁ Πρωθυπουργός ἰδιωτικῶς. Ἴδιος. Μοιάζουν σάν δύο στάλες βροχή. Ὁ ὑπουργός πού τίθεται δικαιολογημένα στό στόχαστρο λέει στό φῶς τῆς ἡμέρας τίς ἀντιλήψεις του καί δέν φυλάγεται. Τό πρόβλημα εἶναι πώς, στό παρασκήνιο, τῆς αὐτῆς ἀκριβῶς νοοτροπίας εἶναι καί ὁ ἀρχηγός του. Ταυτίζονται. «Κάνουμε αὐτό, ράνουμε τό ἄλλο, ἀλλά σᾶς ἔχουμε στό χέρι. Τί θά κάνετε; Θά μᾶς ξαναψηφίσετε. Ἀλλιῶς, καλή τύχη!» Πρόκειται γιά τό θράσος τοῦ παρασκηνίου, πού στό φῶς τῆς ἡμέρας ἐμφανίζεται ὡς ἡ ταπεινότητα κάποιου πού… τάχα ἀποκηρύσσει τήν ἀλαζονεία. Στήν οὐσία, ταυτίζονται ὁ καταγγελλόμενος ὡς ἀλαζών ὑπουργός καί ἡ «ἀθώα περιστερά» ἀρχηγός του.

Ἁπλῶς ὁ δεύτερος ἔχει τήν σοφία νά κάνει τούς καβγᾶδες του ἰδιωτικῶς καί νά μήν ὁμολογεῖ τίποτε ποτέ δημοσίως. Ἐπαγγελματίας. Ὅσοι καί ὅσες θέλουν λοιπόν νά καταγγέλλουν τήν ἀλαζονεία δέν πρέπει νά «κτυποῦν» πολιτικά μόνο τά σαμάρια. Ὀφείλουν, κατά τήν παροιμία, νά κτυποῦν καί τόν «γάιδαρο». Ἀλλιῶς δέν εἶναι τίμιοι.