Ἡ Ἄννα Μπολέυν, ἡ Κάλλας καί ἡ πολιτική…

Οἱ μεγάλοι λυρικοί καλλιτέχνες, πρίν ἀποφασίσουν νά ἑρμηνεύσουν ἕναν ρόλο, προσπαθοῦν νά διαπιστώσουν ἄν μποροῦν ἤ δέν μποροῦν νά ταυτισθοῦν μέ τόν χαρακτῆρα τόν ὁποῖο θά κληθοῦν νά ἑρμηνεύσουν.

Ἡ Μαρία Κάλλας, λόγου χάρη, προβληματιζόταν γιά τό ἄν ἡ Ἄννα Μπολέυν ἦταν, πράγματι, ἡ «σχεδόν ἁγία» τήν ὁποία παρουσίαζε τό λιμπρέττο τῆς ὄπερας «Ἄννα Μπολένα» τοῦ Ντονιτσέτι, τοῦ ὁποίου καί ἡ μουσική ταυτιζόταν ἀπολύτως μέ τήν ἄποψη τοῦ συγγραφέως τοῦ λιμπρέττου.

Εἶναι, ξέρετε, ἕνα δίλημμα αὐτό γιά τόν κάθε συνειδητοποιημένο καί ἀνήσυχο καλλιτέχνη. Βεβαίως, ὑπάρχουν ἠθοποιοί καί λυρικοί καλλιτέχνες (οἱ περισσότεροι δηλαδή) οἱ ὁποῖοι «ντύνονται» τόν ρόλο τους καί δέν ὑπολογίζουν ἄν ὁ χαρακτῆρας τόν ὁποῖο ἀποδίδουν στήν σκηνή ἤ τόν φακό, ἦταν, πράγματι, αὐτός τόν ὁποῖο βλέπουν ἤ πρόκειται νά δοῦν οἱ θεατές.

Μᾶς ἦλθαν στό μυαλό ὅλα αὐτά διαβάζοντας ἀλλά καί ἀκούγοντας τόν νέο ἀρχηγό τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὁ ὁποῖος, ματαίως, προσπαθεῖ νά ὑποδυθεῖ ἕναν χαρακτῆρα, ἕναν πολιτικό ἑνός χώρου μέ τόν ὁποῖο δέν μπορεῖ ἤ ἀκόμη καί δέν θέλει νά ταυτισθεῖ.

Δέν εἶναι εὔκολο, ὅταν ἔχεις ὑπηρετήσει ἄλλους χώρους, ὅταν ἔχεις διαπρέψει –παρά τό νεαρόν τῆς ἡλικίας σου– σέ ἕναν χῶρο ἀπολύτως ἀνταγωνιστικό, σκληρό, ἀπαιτητικό καί μέ ἐλάχιστους δισταγμούς, ὅπως αὐτός τῶν Χρηματοπιστωτικῶν Ἱδρυμάτων ἀλλά καί τῆς Ποντοπόρου Ναυτιλίας, νά «μπεῖς στό πετσί» ἑνός ἀριστεροῦ ἡγέτη. Καθ’ ὅτι ἄλλο ὁ καλλιτέχνης ἤ ὁ ἠθοποιός καί ἄλλο ὁ πολιτικός.

Τώρα θά πεῖτε ὅτι ἄν δέν ἔχεις μέσα σου καί τό «ἠθοποιϊλίκι», πού ἔλεγε ἡ θεία μου ἡ Ἰωάννα, καλός πολιτικός δέν γίνεσαι! Ἀλλά καί πάλι, ἐπιτυχημένοι πολιτικοί γίνονται, συνήθως, μέτριοι ἠθοποιοί.

Ὁ Ρόναλντ Ρέηγκαν ἦταν «δευτέρου πλάνου» ἠθοποιός καί ἡ Μελίνα Μερκούρη δέν ἦταν, ὁπωσδήποτε, Kατίνα Παξινοῦ. Ὡς πολιτικοί, ὅμως, «ἄφησαν ὄνομα». Ἀντίθετα, θυμηθεῖτε σπουδαίους ἠθοποιούς, οἱ ὁποῖοι «πέρασαν καί δέν ἀκούμπησαν» ἀπό τήν πολιτική…

Ὁ νέος Πρόεδρος, λοιπόν, τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ὁ ὁποῖος ἔχει περάσει ἀπό τούς Δημοκρατικούς ἀλλά καί ἀπό τούς Ρεπουμπλικάνους στίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καί ἔχει ὑποστηρίξει ὅτι ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἦταν ὁ κατάλληλος γιά πρωθυπουργός μέ ἀρθρογραφία του στόν «Ἐθνικό Κήρυκα», εἶναι δύσκολο νά «μιλήσει» σέ ἕναν κόσμο πού «ἔχει μάθει ἀλλοιῶς», πού ἔχει στηρίξει τήν ἀριστερά στήν Ἑλλάδα καί πού θεωρεῖ «καταραμένο» καί «δύσοσμο» τόν χῶρο ἀπό τόν ὁποῖο ὁ νέος Πρόεδρος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἀνεδείχθη –ὅσο ἀνεδείχθη– ἐπαγγελματικά.

Ἀπό τήν ἄλλη, ὅμως, θά πεῖ κάποιος, οἱ σημερινοί «ἀριστεροί» στήν Ἑλλάδα, τείνουν νά γίνουν σάν τούς «ἀριστερούς» στήν Ἀμερική ἤ στήν Ἀγγλία, τῶν ὁποίων οἱ θέσεις εἶναι ὀλίγον πιό συντηρητικές καί ἀπό ἐκεῖνες τοῦ σημερινοῦ ΠΑΣΟΚ! Καί, πιστέψτε μας, δέν εἶναι καθόλου λίγοι οἱ ἀριστεροί αὐτοῦ τοῦ εἴδους στήν Ἑλλάδα.

Μήν μᾶς παρεξηγήσετε πού ἐμπλέξαμε τήν λυρική τέχνη, τήν Μαρία Κάλλας, τήν Μελίνα Μερκούρη, τόν Ρόναλντ Ρέηγκαν καί τήν Κατίνα Παξινοῦ, μέ τήν πολιτική καί τούς πολιτικούς. Ρίξτε μιά ματιά γύρω σας καί δεῖτε πόσοι, καθημερινῶς, ὑποδύονται στά κανάλια τούς …δημοσιογράφους καί θά δεῖτε ὅτι θά μᾶς συγχωρήσετε…