Ὑπῆρχε κάποτε καί αὐτή ἡ δημοσιογραφία

Ἡ Σοφία Ταράντου ἦταν ἕνα γλυκό, ἀξιολάτρευτο ἄτομο.

Κανείς δέν μποροῦσε νά φανταστεῖ ὅτι ἐκεῖνο τό στρουμπουλό κορίτσι, μέ τά γυαλιά καί τό δασκαλίστικο ὕφος, ἔκρυβε μέσα του τόσο δυναμισμό καί τόση σβελτάδα. Τήν γνώρισα στό «Ἔθνος», ὅπου ἐργάσθηκα ἐπί ἕνδεκα χρόνια (παράλληλα μέ τήν «Καθημερινή») ὑπό τήν διακυβέρνηση τοῦ σπουδαίου Ἀλέκου Φιλιππόπουλου.

Μοῦ ἄρεσε νά τήν πειράζω, νά τῆς λέω ὅτι ἦταν τρελλή, πού στήν ἄδειά της, ἀντί νά ἀράξει σέ κάποια παραλία, ἔτρεχε νά λάβει μέρος σέ ἀνασκαφές! Σπουδασμένη ἀρχαιολόγος, λάτρευε τήν ἐπιστήμη της, ἀλλά γνώριζε καλά ὅτι καί τό «πολιτιστικό» ρεπορτάζ, ὅταν γίνεται σωστά, πολλά μπορεῖ ἐπίσης νά προσφέρει.

Ἐπιτρέψτε μου νά πιστεύω ὅτι στό συγκριμένο ρεπορτάζ γνώρισα τήν καλή πλευρά τῆς δημοσιογραφίας. Ἔκανα μόνο φίλους καί, χωρίς νά ἀνήκω στόν συγκεκριμένο χῶρο, προσπαθοῦσα νά εἶμαι πάντα κοντά του.

«Ὅ,τι καί νά κάνεις, θά παραμείνεις καλλιτέχνης» μοῦ ἔλεγε ἡ Σοφία, ὅσες φορές «τό σκάγαμε» γιά λίγο ἀπό τό γραφεῖο, μαζί μέ τόν Γιάννη Φλέσσα, καί ἀνεβαίναμε στόν ἐπάνω ὄροφο, στήν μεγάλη αἴθουσα, ὅπου ὑπῆρχε τό μαῦρο πιάνο «Steinway &Sons», πιάνο μέ οὐρά, μέ ἦχο ἐκπληκτικό. Κι ἐκεῖ καθόμουν κι ἔπαιζα κομμάτια πού μᾶς ἄρεσαν καί κατεβαίναμε στό γραφεῖο «μέ γεμᾶτες μπαταρίες». Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἐγώ δέν πολυανέβαινα στό «Ἔθνος». Προτιμοῦσα νά στέλνω τά κείμενά μου μέ τό fax», ἀπό τά γραφεῖα τῆς ὁδοῦ Σταδίου. Ὅποτε, ὅμως, ἀποφάσιζα νά ἐκδράμω πρός τά βόρεια, τηλεφωνοῦσα στήν Σοφία. «Ἔρχομαι» τῆς ἔλεγα καί ἐκείνη μοῦ ἀπαντοῦσε «Εἶδα ὅτι γκρέμισε ἕνας φοῦρνος, καθώς ἐρχόμουν».

Κοινή μας φίλη ἡ Ἑλένη Γαλάνη, τό «πολιτιστικό» τῆς Καθημερινῆς, μέ τήν ὁποία εἶχαν πολλά κοινά καί, κυρίως, τό «ψείρισμα» στήν δουλειά, δηλαδή τήν ψιλοβελονιά καί τήν λεπτομέρεια. Ποῦ νά τά βρεῖς σήμερα αὐτά τά γνωρίσματα στήν δημοσιογραφία! Ἡ Ἑλένη, λοιπόν, πρίν κάμποσο καιρό, μέ πληροφόρησε ὅτι ἡ Σοφία ἀντιμετώπιζε πρόβλημα ὑγείας καί μάλιστα ἦταν σέ νοσοκομεῖο, ὄχι ὑπό τίς καλύτερες συνθῆκες. «Ἐσύ πού ἡ παρέα σου εἶναι γιατροί καί καθηγητάδες, βρές ἄκρη καί λῦσε τό θέμα» διέταξε ἡ Ἑλένη καί, πράγματι, ἔσπευσα νά βοηθήσω. Κι ἔτσι, ἔπειτα ἀπό χρόνια, ξαναβρεθήκαμε μέ τήν Σοφία.

Ἡ Ταράντου, ὅμως, ἄνθρωπος τρυφερός καί εὐάλωτος, δέν ἄντεξε πολύ τόν ἀγῶνα. Κι ἔφυγε, ἀθόρυβα. Οἱ γραφές λένε ὅτι ἐκεῖ πού πάει ἀπέδρα λύπη καί στεναγμός. Μακάρι. Εἴχαμε καί τήν ἀπώλεια τοῦ Κώστα Χαρδαβέλα, ἑνός ἀνθρώπου πού ζυμώθηκε στό ρεπορτάζ, πού ἔγραψε τήν δική του ἱστορία, κυρίως στήν τηλεόραση, μέ ἐκπομπές «στούντιο». Τόν γνώρισα ὡς ρεπόρτερ, πρίν ἀσχοληθεῖ τόσο πολύ μέ τήν μικρή ὀθόνη. Κάναμε ταξίδια καί ἀποστολές μαζί. Διασχίσαμε σχεδόν ὅλη τήν Τουρκία, τόν συνάντησα στό Ἰράκ καί τήν Περσία, τήν Κύπρο καί ἄλλα μέρη, ὅπου μᾶς ἔστελναν τότε οἱ ἐφημερίδες. Συμπαθής καί χαμηλῶν τόνων. Στίς ἐκπομπές του συνήθιζε νά καλεῖ «δυνατά ὀνόματα» ἐνῶ γιά κάποιο καιρό ἔψαχνε «τίς πύλες τοῦ ἀνεξήγητου». Πάλαιψε καί αὐτός μέ τήν ἀσθένεια τά τελευταία χρόνια, χάθηκε ἀπό τίς ὀθόνες καί ἔφυγε προχθές γιά τά ψηλά. Καλοτάξιδος.