Ὅταν τό σινεμά ἐπιστρέφει στήν τέχνη…

Λατρεύω τόν κινηματογράφο! Μέ γοητεύει ἡ μεγάλη ὀθόνη, ἡ συνύπαρξη στήν αἴθουσα μέ ἄλλους ἀνθρώπους.

Νομίζω ὅτι ἐκείνη τήν στιγμή ἀνήκω σέ μιά μεγάλη ὁμάδα, σέ ἕνα σύνολο πού ἐπιθυμεῖ νά βελτιώσει τήν ζωή μας! Πιστεύω ὅτι ὁ κινηματογράφος ἔχει διαμορφώσει –ἀπό τήν στιγμή πού γεννήθηκε– τήν πορεία τῆς ἀνθρωπότητας.

Πολλές φορές ζῶ τήν καθημερινότητα μέσα ἀπό σκηνές ἀγαπημένων ταινιῶν. Δέν ξέρω ἄν αὐτό εἶναι καλό, γιατί ὁρισμένες φορές ἡ πραγματικότητα «καίει» τό φίλμ, ἀλλά δέν κάνω πίσω! Δέν ἔχω ἐνδώσει στίς «πλατφόρμες» καί δέν ἔχω «Home cinema».

Tό θεωρῶ προδοσία γιά ἕναν κινηματογραφόφιλο. Ἔχει τύχει νά πάω σέ ἐπαρχιακή πόλη, ὅπου παίζεται μιά ταινία, πού δέν μπόρεσα νά δῶ στό κέντρο. Κάποια στιγμή, μιά ἐξαίρετη συνάδελφος, μέ εἰσήγαγε καί στά ἔσω τοῦ κινηματογράφου. Ἐκείνη ἡ συνεργασία ἔφερε μιά ταινία μικροῦ μήκους καί ἐγώ βρέθηκα σέ γυρίσματα, σέ μουβιόλες, σέ στούντιο ἠχογραφήσεων, ἔμαθα τί θά πεῖ σενάριο, σκηνοθεσία, γύρισμα, ὀπερατέρ, τί θά πεῖ κάνω ταινία. Καί ἔκτοτε, μελετῶ ἐπισταμένως κάθε τί πού θά δῶ στό πανί.

Προχθές, βγῆκα ἀπό τόν κινηματογράφο γοητευμένος. Εἶχα μόλις παρακολουθήσει τήν βραβευμένη ταινία τοῦ Γιώργου Λάνθιμου «Poor Things». Ἕνα καταιγιστικό κρεσέντο χρωμάτων, ἤχων, συναισθημάτων. Χόρευε ἡ (ἐξαιρετική) Ἔμμα Στόουν ἐκεῖνον τόν ὑπέροχο χορό τῶν ἐσωτερικῶν ἐκρήξεων, ὑπό τούς ἤχους τῆς ἐξαιρετικῆς (προσαρμοσμένης στό ὕφος τῆς ταινίας) μουσικῆς τοῦ Τζέρσκιν Φέντρικς, μόλις 29 ἐτῶν (καί μόνο γι’ αὐτή του τήν ἐπιλογή ὁ Λάνθιμος φαντάζει μεγαλοφυής), κι ἐγώ ταξίδευα στόν κόσμο τοῦ Τίμ Μπάρτον, τοῦ Τέρρυ Γκίλλιαμ, ἀλλά καί σέ πίνακες τοῦ Νταλί, γλιστρῶντας στίς φαντασιακές ἐναέριες λεωφόρους τοῦ σκηνοθέτη, ὁ ὁποῖος μέ ὁδηγοῦσε στήν «Ἀλίκη στήν Χώρα τῶν Θαυμάτων».

Κάθε σκηνή ἦταν ἕνα κίνητρο. Τήν μιά στιγμή ἤθελα νά ἐμβαθύνω στά νοήματα πού –πίστευα ὅτι– ἤθελε νά μέ ὁδηγήσει ὁ δημιουργός, καί τήν ἄλλη, ὁ ἴδιος, μοῦ φώναζε «Μήν προσπαθεῖς νά μέ ἑρμηνεύσεις, ἀπόλαυσε τήν στιγμή καί ἄφησε τά μάτια σου νά χορτάσουν χρῶμα, ἦχο καί φῶς!»…

Δέν θά πρέπει νά ἔκανα περισσότερες ἀπό δύο-τρεῖς κινήσεις καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς ταινίας. Μέ εἶχαν καθηλώσει ἡ σύλληψη, ἡ ἐκτέλεση, ἡ σκηνοθεσία, ἡ σκηνογραφία, ἡ μουσική, οἱ ἑρμηνεῖες, ἡ ἰδέα, ἡ ἀπόδοση. Δέν μπορῶ νά πῶ ὅτι ἡ ταινία δέν ἔστελνε συνεχῶς μηνύματα, μέ κυριώτερο ἐκεῖνο τῆς γυναικείας χειραφετήσεως. Ἀλλά ὁ προβληματισμός ἔμενε στήν μέση, ὅταν ἐρχόταν ἡ στιγμή πού ὁ Λάνθιμος ἀποφάσιζε νά σοῦ δώσει ἕνα χαστουκάκι μέ μιά ἐρωτική σκηνή (ἀποθέωση καί ταυτόχρονα ἀπομυθοποίηση τῆς ἐρωτικῆς πράξεως) καί νά σέ ἐπαναφέρει στήν τάξη, δηλαδή στό «εἶμαι σέ μιά αἴθουσα κινηματογράφου, ὁ κινηματογράφος εἶναι τέχνη καί ἐγώ ἔχω τήν εὐκαιρία νά τήν ἀπολαύσω μέ ἐλάχιστα χρήματα»!

Μόνον θαυμασμός, μόνον εὐχαριστίες γι’ αὐτό τό παιδί ἀπό τό Παγκράτι, πού ἔμαθε τό σινεμά στήν «Σχολή Σταυράκου» καί πέταξε στά ὕψη ἐκεῖνα πού ἐπιτρέπει ἡ φαντασία στούς τολμηρούς. Εὐχαριστῶ γιά τά συναισθήματα καί εὔχομαι νά ζήσω καί ἀκόμη καλύτερες ἐμπνεύσεις του.