Ὁ Φραγκίσκος, ὁ Βαρθολομαῖος καί ὁ ἅγιος Παΐσιος

Σκέπτομαι πόσο διαφορετικός θά ἦταν ὁ κόσμος ἄν ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ εἶχε μεγαλύτερη ἐπιρροή σέ παγκόσμια κλίμακα.

Ὄχι ὅτι θά εἴχαμε φθάσει στό τέλειο σημεῖο, καθ’ ὅτι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ (ὅπως καί ἄλλων σπουδαίων δασκάλων) ἀπευθύνεται στόν σχεδόν τέλειο ἄνθρωπο.

Ὄχι ὅτι δέν θά ὑπῆρχαν οἱ πονηροί, οἱ ὁποῖοι, στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, θά ὀργάνωναν τόν δικό τους, παράλληλο, κόσμο. Ὄχι ὅτι δέν θά ὑπῆρχαν οἱ «μαστόροι» τῆς Ἐκκλησίας, πού θά πλούτιζαν καί θά ἀπολάμβαναν κρυφίως ὅσα οἱ ἴδιοι ἀπαγορεύουν τούς πιστούς.

Ἀλλά, εἶναι βέβαιο, ὁ κόσμος θά ἦταν πιό ἥσυχος, θά εἴχαμε λιγότερες ἀναφλέξεις καί ἴσως εἴχαμε ἀποφύγει κάποιες τραγωδίες σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Ἄν καί γιά νά λέμε τά σωστά ‒οἱ μεγαλύτεροι καί φονικότεροι σύγχρονοι πόλεμοι, προῆλθαν ἀπό ἔθνη χριστιανικά!

Ἡ χριστιανική θρησκεία, τά τελευταῖα χρόνια, εἶχε τήν τύχη νά «διοικεῖται» ἀπό δύο ἐμπνευσμένες προσωπικότητες. Τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθoλομαῖο καί τόν Πάπα Φραγκίσκο. Ἄνθρωποι μέ ὅραμα καί πίστη, ἄνθρωποι ἀκάματοι, ἀφοσιωμένοι στήν ἀποστολή τους, κήρυκες τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀλληλεγγύης, ὑπό συνθῆκες ἰδιαίτερα δύσκολες.

Ἐπιτρέψτε μας νά πιστεύουμε ὅτι στούς δύο αὐτούς ἡγέτες, ὀφείλεται ἡ ‒ἐμφανέσταστη‒ στροφή τοῦ κόσμου πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησία, ἡ ὁποία μπορεῖ «στά χαρτιά» νά εἶναι Ἀνατολική καί Δυτική, ἀλλά στήν οὐσία εἶναι μία καί δυνατή, ὑπό τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ.

Ἐδῶ, ἐπιτρέψτε μας μιά παρατήρηση. Θά προσέξατε, ἀσφαλῶς, ὅτι ἐφέτος εἴχαμε αὐξημένη παρουσία λαοῦ στίς ἐκκλησίες κατά τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ἦταν ἐμφανές, ὅπως ἐμφανής ἦταν καί γιά ἐμᾶς, ὅσοι κάναμε Ἀνάσταση στό λιμάνι τοῦ Πειραιῶς, στόν ναό τῶν Ὑδραίων, τόν Ἅγιο Νικόλαο ἡ αἴσθηση, ὅτι «κάτι ἔχει ἀλλάξει.» Κόσμος πολύς (παρά τό ὅτι ἡ πόλη εἶχε σχεδόν ἀδειάσει) καί κατάνυξη. Τό κυριότερο; Οὔτε μία φωτοβολίδα οὔτε μία κροτίδα! Ἔπειτα ἀπό πολλά χρόνια, τό «Χριστός Ἀνέστη» σκεπάσθηκε ἀπό τά σφυρίγματα τῶν πλοίων! Λές καί ἤμασταν σέ κάποιο ἥσυχο νησί, σέ κάποιο μικρό λιμάνι!

Ἐπιτρέψτε μας ἐδῶ νά ἐκφράσουμε μία ἀκόμη ἄποψη γιά τήν αὐξημένη ἐφετινή παρουσία τῶν πιστῶν στίς ἐκκλησίες καθ’ ὅλη τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τήν Ἀνάσταση.

Σέ μεγάλο βαθμό, τό φαινόμενο ὀφείλεται στήν ἐπιτυχία τῆς τηλεοπτικῆς σειρᾶς μέ θέμα τόν μοναχό καί μετέπειτα ἅγιο Παΐσιο! Μιά σειρά, ἡ ὁποία ἀπέδειξε ὅτι ὁ κόσμος ἐπιθυμοῦσε κάτι διαφορετικό ἀπό τίς δολοπλοκίες, τά ἐρωτικά τρίγωνα, τίς δολοφονίες καί τίς «χωσιές», στοιχεῖα τά ὁποῖα ἀφθονοῦν στήν σημερινή ἑλληνική τηλεοπτική «μυθοπλασία».

Μπορεῖ, ὅπως γράφουν οἱ φανατικοί πολέμιοι τῆς κάθε θρησκείας, ὁ Παΐσιος νά ἦταν ἕνας ἀγράμματος καλόγερος, ἀλλά ποιός εἶπε ὅτι τά γράμματα πού διδάσκονται στά Πανεπιστήμια ἔχουν τήν ἀποκλειστικότητα τῆς χαράξεως πορείας πρός τό Φῶς;

Ὡς ἁπλό μέλος τῆς χριστιανικῆς κοινότητος, ἐπιτρέψτε μου νά θεωρῶ ἑαυτόν τυχερόν, πού γνώρισα ‒μέσῳ τοῦ ἀειμνήστου ἀδελφικοῦ μου φίλου Χαράλαμπου Σαραντίτη‒ τόν ἁγιοποιηθέντα Παΐσιο.

Δέν ἀναλύσαμε, φυσικά, τά μυστήρια τοῦ Διαστήματος, ἀλλά καί μόνο ἡ μορφή καί τά λίγα λόγια πού ἀνταλλάξαμε, μοῦ προκάλεσαν εὐφορία καί γαλήνη.

«Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνον ζήσεται ἄνθρωπος.» Θά ἔλεγα καί «οὐκ ἐπί γράμμασι»…