Ἱστορίες γιά ἀγρίους καί μόνον…

Ὁ Πρωθυπουργός διέγραψε τόν τέως Πρωθυπουργό, ἐπειδή ὁ τέως Πρωθυπουργός τά ἔβαλε μέ τόν ὑπουργό τῶν Ἐξωτερικῶν (καί ἐμμέσως μέ τόν Πρωθυπουργό.)

Ὁ ὑπουργός προέρχεται ἀπό τό ΠΑΣΟΚ, ἀλλά καί ὁ πρώην Πρωθυπουργός (πού ὅταν εἶχε φτιάξει κόμμα γιά νά ἀνατρέψει τόν πατέρα τοῦ νῦν Πρωθυπουργοῦ, ὁ ὁποῖος, σαββατιάτικα, διέγραψε τόν πρώην, τόν ὁποῖο εἶχε ἀποπέμψει ἀπό τό Ὑπουργεῖο τῶν Ἐξωτερικῶν, τόν διαγραφέντα ἀπό τόν υἱό), εἶχε στελεχώσει τό κόμμα του μέ ἀριστερούς καί πασόκους!

Ναί, τό ξέρω, δέν καταλάβατε τίποτε ἀπό ὅσα ἔγραψα ἀνωτέρω. Ἀλλά μήπως καταλαβαίνουν οἱ πολιτικοί τί συμβαίνει γύρω τους;

Μήπως ἔχουν πάρει χαμπάρι ὅτι ὅσο καί ἄν εὐημεροῦν (κατά πώς λένε οἱ πολιτικοί) οἱ ἀριθμοί, ὁ κοσμάκης βρίσκεται ρέστος στίς εἴκοσι ἑκάστου μηνός;

Ἄμ, δέν τό ἔχουν πάρει! Σᾶς τό λέμε μετά λόγου γνώσεως. Καί ἀπογνώσεως!

Καί οὐδόλως ἀπασχολοῦν τόν κοσμάκη τά ψυχοπλακωτικά τῶν πρώην ἤ τά ζορίσματα τῶν νῦν. Καί διαβάστε, παρακαλῶ, παρακάτω.

«Χθές, γύρω στίς 6 τό ἀπόγευμα, ἀγόρασα μιά πίτσα σέ πακέτο ἀπό μιά γνωστή τοπική πιτσαρία. Ἐνῷ τελοῦσα ἀναμονή, μπαίνει μιά ἡλικιωμένη κυρία καί ἀρχίζει νά ρωτάει τόν ταμία τίς τιμές ἀπό τίς πίτσες…

Κάποια στιγμή ἡ ἡλικιωμένη λέει σιγανά στόν ταμία: “Πόσο κάνει αὐτή πού κοστίζει λιγώτερο;”, τό εἶχα μαντέψει… Πλησίασα διακριτικά τήν κυρία καί, καταλαβαίνοντας τήν ταλαιπωρία της, ρώτησα ἄν μποροῦσα νά πληρώσω τήν πίτσα της. Μέ κοιτάζει καί μοῦ λέει: “Δουλεύαμε ὅλη μας τή ζωή καί σήμερα δέν μποροῦμε νά ἀντέξουμε οἰκονομικά γιατί δέν μποροῦμε νά φτάσουμε στό τέλος τοῦ μῆνα… Ἡ πίτσα δέν εἶναι γιά μένα, εἶναι γιά τόν σύζυγο πού δέν εἶναι πολύ καλά, καί χθές τό βράδυ πού μιλούσαμε μοῦ εἶπε ὅτι ἤθελε νά φάει μιά πίτσα. Μέ τή δικαιολογία νά κατέβω στό φαρμακεῖο ἤθελα νά τοῦ κάνω ἔκπληξη ἀπόψε»…

Κατάλαβα ὅτι ἀπό ἀξιοπρέπεια δέν θά δεχόταν ποτέ… Τῆς εἶπα τότε ὅτι ἦταν τά γενέθλιά μου καί ὅτι μοῦ θύμισε τή μητέρα μου, καί ὅτι θά ἤθελα νά τῆς προσφέρω μιά πίτσα. Δέχτηκε καί μαζί μέ τήν πίτσα καί μιά μπύρα…

Ἡ πίτσα μου ἦταν ἕτοιμη, καί καθώς ἔφευγα ἀποχαιρετῶντας μέ σταμάτησε εὐχαριστῶντάς με καί εἶπε: «Πές μου τήν ἀλήθεια, σήμερα δέν εἶναι τά γενέθλιά σου, ἔτσι;;;»… Τήν ἀγκάλιασα καί ἔφυγα. (Ἱστορία μιᾶς πίτσας καί τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς καθημερινότητας)»…

Τό ἁλίευσα ἀπό τά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης. Καί πιστεύω ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἀληθινό. Καί πόσο θά ἤθελα νά εἶχα ἀρκετά χρήματα, ὥστε νά μπορῶ νά παρεμβαίνω κάθε φορά πού βλέπω ἕναν ἡλικιωμένο ἤ μιά γηραιά κυρία νά ἀφαιρεῖ πράγματα ἀπό τό καλαθάκι, ἐπειδή δέν φτάνουν τά λεφτά. Νά εἶχα ἀρκετά χρήματα, ὥστε νά μπορῶ νά προσφέρω ἕνα χαμόγελο στά χιλιάδες σκυθρωπά πρόσωπα πού συναντῶ στίς οὐρές τῶν Ταμείων καί στά ΑΤΜ, ὅπου κάποιοι συμπολῖτες μου προσπαθοῦν νά δοῦν τό ὑπόλοιπο καί φεύγουν κουνῶντας τό κεφάλι μέ νόημα, ἐπειδή ἔχουν διαπιστώσει ὅτι δέν βγαίνει ὁ μῆνας.

Ποιός Σαμαρᾶς καί ἱστορίες γιά ἀγρίους; Τόν κοσμάκη κοιτάξτε κι ὄχι τά δικά σας…